ตอน 11: Chapter 11

ปฏิทินรวม ปีหนึ่งพันเก้าร้อยยี่สิบห้า

ราพิทเทล: ที่สอง

เทือกเขาอัลเวน อาณาเขตจักรวรรดิ สนามฝึกซ้อมซูกชปิทซ์

ณ บัดนี้ ขอสิ้นสุดหลักสูตรฝึกประจำวันนี้

กองร้อยฝึกแต่ละชุด จงรีบไปพักผ่อนที่หอพักที่ได้รับมอบหมาย

ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะต้องฝึกต่อเนื่องกันทั้งวันแบบนี้...

ไม่ว่ายังไง ก็จะได้พักหายใจสักทีสินะ

เมื่อเทียบกับแนวรบไลน์แล้ว

แค่ได้นอนพักบนเตียงสะอาดๆ นี่ก็วิเศษแล้วนะเนี่ย

อาฮะ

ร้อยเอกเทเกรชาฟก็ใจดีจริงๆ เลยนะเนี่ย—

...!!

อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน

พวกท่านที่ถูกคัดเลือกมาจากกองทัพแต่ละเหล่า

โชคดีที่ได้ต้อนรับเช้าวันใหม่ที่สดชื่นเช่นนี้

ไม่คิดว่าถึงตอนนี้จะยังไม่ตื่นอีกนะ สวนกลับเป็น

คงจะไม่มีใครหลับไปหรอกใช่ไหม?

เยี่ยมเลย! ดีมาก!

ฟังให้ดีนะ จากนี้ไปหนึ่งสัปดาห์

พวกเจ้าจะต้องทำการซ้อมรบเคลื่อนทัพภายในเขตฝึกนี้

เอาล่ะ ข้าได้ทำคู่มือการฝึกนี้ขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อพวกเจ้า

แต่ละคนจงนำไปแจกจ่ายให้เพื่อนๆ ทุกคนด้วยนะ

บนแผนที่มีจุดหลักสามจุดถูกบันทึกไว้

ตามภาพรวมของเนื้อหาการฝึก

ให้เคลื่อนไปยังจุดที่หนึ่งด้วยกำลังเต็มที่ตั้งแต่เวลาเริ่มต้น

เวลาที่จำกัดคือสี่สิบแปดชั่วโมง

จุดที่หนึ่ง

นี่...

คำเตือนที่ว่า "เมื่อมีปฏิกิริยาพลังเวท จะทำการยิงตรวจการณ์และยิงปืนนำวิถีเวท" นี่...

จะถูกบังคับให้เดินทางโดยไม่มีพลังเวทเหรอเนี่ย

การป้องกันการยิงของปืนใหญ่แบบนี้ด้วยเวทมนตร์มันคงจะลำบากน่าดู

พวกที่มีประสบการณ์ล่ะ?

ในการป้องกันของจอมเวทย์มีสองประเภทนะ คือแบบตั้งรับ กับ แบบป้องกันเชิงรุก หนึ่งคือ "เกราะป้องกันแบบพาสซีฟ"

ใช้รับมือกับเศษเล็กๆ หรือแรงระเบิดจากกระสุนขนาดเล็ก สามารถกางออกได้ตลอดเวลา และง่ายต่อการกางพร้อมกับเวทมนตร์ชนิดอื่นด้วย

ส่วนอีกอย่างคือ "กำแพงป้องกันแบบแอคทีฟ"

คือการเพิ่มความหนาแน่นของเกราะในบางส่วน เพื่อสร้างกำแพงที่ทนทานต่อการยิงของปืนกลได้

ว่าจะป้องกันได้แม่นยำแค่ไหน ขึ้นอยู่กับฝีมือของจอมเวทย์แต่ละคน

การจะทำได้ครบทุกอย่างนี่มันยากจริงๆ นะ

คุณนำอะไรติดตัวมาได้บ้างล่ะ

ก็ของที่ใส่อยู่กับตัวกับพลั่วครับ

โชคดีจริงๆ เลยนะเนี่ย

เมื่อใช้คาถาโจมตี ก็คือสายฝนของกระสุน...

การจะมุ่งหน้าไปยังจุดที่หนึ่งโดยไม่ขึ้นกับมานา นั่นก็หมายความว่า...

ซาฮัยฮาล!!!

อา...

การฝึกจริงมันสบายกว่านี่นา

แต่ถึงจะลำบากและพยายามอย่างหนักจนมาถึงจุดที่หนึ่งได้

สิ่งที่รอพวกเราอยู่ก็คือ

รอยยิ้มนี้

เอง

พวกเจ้า

การที่ไม่มีใครตกหล่นเลยนั้น ช่างเป็นเรื่องที่น่าปลาบปลื้มจริงๆ

และเป็นเพราะความเก่งกาจของพวกท่านนี่แหละ

เหล่าปืนใหญ่ดูเหมือนจะมีกระสุนเหลือเกิน

ร้อยเอกคงจะเห็นใจพวกเราแล้วก็

ตั้งใจจะปรับปรุงเมนูการฝึกให้ดีขึ้นแล้วสินะ

สาปแช่งเลยนะ พระเจ้า

นี่ พวกท่าน

การเป็นตัวประหลาดมันไม่ดีนะ

เราไปเที่ยวเล่นกับเหล่าปืนใหญ่ให้สนิทกันเถอะน่า