ตอน 117: Chapter 117

อัครสาวกที่คลานไปตามพื้นดินบนท้องฟ้า

มองอย่างเหม่อลอย

มังงะโดย โทโจ จิกะ

ต้นฉบับโดย คาลโล เซน

ตัวละครโดย ชิโนซึกิ จิโนบุ

ท่านเจ้า...

พระเจ้า ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

โปรดช่วยพวกเราด้วย

ได้โปรดเถิด ท่านเจ้าผู้ยิ่งใหญ่

พระเจ้า

เป็นแค่ "ความผิดพลาดเล็กน้อย" เท่านั้น

ที่กำลังตื่นขึ้นมาในฐานะมหาวิหารของผู้คน

ด้วยวิธีการที่กล้าหาญและตรงไปตรงมากว่าเดิม

ดูเหมือนว่าจะรวบรวมศรัทธาได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ช่างน่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้กันนะ

คุณภาพและความหนาแน่นของคำอธิษฐานนี้

เมื่อเทียบกับการไต่สวนแม่มดหรือการรบทางศาสนาในอดีต

ความเร็วในการแพร่กระจายนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลย

การพัฒนาอาวุธของมนุษย์ในยุคปัจจุบันนั้นน่าทึ่งจริงๆ

รวมถึงเวทมนตร์ด้วย

มันกำลังวิวัฒนาการให้สามารถสังหารได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

และสร้างความเสียหายได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ก็เป็นที่น่าพิสูจน์ว่าสงครามนั้นประหยัดที่สุดสำหรับการแสวงหาศรัทธา

นั่นคือสิ่งที่ถูกพิสูจน์แล้ว

เป็นเรื่องที่ดีมากที่ในคูยิงเค็มไม่มีพวกคนไม่เชื่อพระเจ้าอยู่เลย

ส่งผู้เผยพระวจนะไปเถอะ การเผยแพร่คำสอนก็ดีนะ แต่มันใช้เวลานาน

เมื่อเทียบกับสิ่งนั้นแล้ว

แค่จุดประกายไฟในคลังดินปืนเพียงครั้งเดียว ก็กลายเป็นสภาพแบบนี้แล้ว

ผู้คนคงจะตรากตรำมากกว่าเดิม

และจะอธิษฐานต่อพวกเรา

แล้วก็ตายอย่างดี

ในแง่ของการเร่งวัฏสงสารก็ถือว่าเหมาะสมดี

ต่อไปก็จะนำไปสู่สงครามในระดับโลกมากขึ้น

และ

สิ่งสำคัญคือต้องสร้างสถานการณ์ที่ไฟสงครามจะลุกโชนอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งของโลกเสมอ

ความ 'ผิดพลาด' ครั้งนี้ สามารถเป็นเมล็ดพันธุ์ที่จะดึงดูดศรัทธาได้นะ

ตอนแรกมันเกิด 'ปาฏิหาริย์' ซ้อนกันถึงสามอย่างเลย

คิดว่าจะเป็นยังไงกันนะ...

หือ?

นี่มันอะไรกันเนี่ย

รู้สึกได้ถึง 'ปาฏิหาริย์' ที่ทัดเทียมกับ 'ความผิดพลาด' เลย

นี่!

เจ้า

ดูนี่สิ

อืม...

นี่มัน...

ชีวิตมนุษย์นี่

เป็น "ปาฏิหาริย์" อันยิ่งใหญ่ที่ท่านเจ้าประทานให้...

พระหรรษทาน

แถมยังเป็นสิ่งที่มอบให้แก่คนผู้นี้เป็นการส่วนตัวด้วยนะ

นั่นไง

มันก็สถิตอยู่ในวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมนั้นด้วยเหมือนกัน

เกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นแล้ว!!

สิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์กำลังเกิดขึ้น!!

มานะนิ

ปาฏิหาริย์—น่ะ!!

ปาฏิหาริย์น่ะ!!

มาบรรจบกันได้ยังไงกัน!!

สงครามศักดิ์สิทธิ์!

สงครามครั้งนี้คงจะไม่จบลง

จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลง

จนถึงตอนนั้น จะมีผู้คนมากมายเพียงใดที่ถูกภัยสงครามกลืนกิน

และจะมีศรัทธาหลั่งไหลมารวมกันมากแค่ไหนกัน

ช่างเป็นประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยมเสียจริง

สมแล้วที่เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่

ดูสิ

วันนี้ก็เช่นกัน

ท่านกำลังจมอยู่กับความคิดอันสูงส่งเช่นนั้น

—ฟู่

ทำไมกัน!!!

มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนนน!!!

แย่แล้ว แย่แล้ว

แสดงพลังที่เกินความจำเป็นออกไปอย่างเห็นได้ชัด

และก็เหมือนเป็นการตอบรับ

ดูเหมือนว่าระดับของอุตสาหกรรมอาวุธจะถูกยกระดับขึ้นโดยมี 'ปาฏิหาริย์' เป็นศูนย์กลาง

ก่อนที่ระเบียบระดับนานาชาติจะเข้าที่เข้าทาง

ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเร่งการพัฒนาอาวุธทำลายล้างสูงให้สำเร็จได้เลย

โลกที่สามารถดึงดูดศรัทธาได้ถึงขนาดนี้

ถึงจะน่าเสียดายที่มันอาจจะกลับไปเป็นศูนย์อีกครั้ง...

แต่ก็คงจะยึดติดอยู่กับโลกใบเดียวแบบนั้นไปตลอดไม่ได้

—ก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ

เรื่องประมาณนั้นน่ะ... คือ ทาร์เนีย ฟอน เด็กเรชอฟ

เจ้าต่างหากที่รู้ถึงความน่ากลัวนั้น

ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ที่รู้เรื่องปีคริสต์ศักราชแล้ว...

ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ ก็ต้องทำให้ดูสิ

นั่นแหละคือความทุกข์ทรมานของเจ้า—

เรียกว่าเป็นบททดสอบได้เลย

เอ๊ะ!!

ฉันก็ทำได้นะ!!

เป็นไงล่ะ!!!

เป็นไงล่ะ?

รู้สึกเหมือนไม่มีอาวุธเลยนะเนี่ย

อ๊ะ!!

นั่น

ปืนนั่น—น่ะ...

ปืนนั่นน่ะ!!

เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังอีกแล้ว—

ปืนของพ่อ...!!

ต่อเนื่องจากฉบับเดือนกรกฎาคม