ตอน 22: Chapter 22

ใคร

อาณาเขตแห่งการรับรู้ แดนเทพ

ครั้งนี้ก็มีดวงวิญญาณมากมายผ่านแสงแห่งการเวียนว่ายตายเกิดมาอีกแล้ว

ทุกคนต่างสวดชื่อของเทพเจ้า

และถอนใจถึงความไร้ประโยชน์ของการต่อสู้กัน

การตื่นรู้ศรัทธาของมนุษย์ในโลกนั้น

ดูเหมือนว่าจะดำเนินไปอย่างราบรื่นเลยนะครับ

แต่การเสื่อมถอยของศรัทธาที่มาพร้อมกับการพัฒนาอารยธรรมนั้น

มันช่างน่าตกใจจริงๆ...

ไม่ได้แค่หยุดยั้งเท่านั้น

แต่ดูเหมือนจะกำลังอธิษฐานอย่างน่ารักและจริงใจเลยนะครับ

ถ้าเป็นแบบนี้ วันที่มนุษย์จะบรรลุธรรมก็คงไม่ไกลเกินเอื้อม

สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับโลกอื่น ๆ ได้อย่างมากเลย

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็เป็นแบบนี้เสมอสินะ

เช่นนั้นหรือครับ

ต้นไม้ใหญ่ที่เรียกว่าศรัทธาจะเติบโตและหยั่งรากด้วยโลหิต

果然 วิธีการแบบโบราณนี่แหละมีประสิทธิภาพที่สุดแล้วล่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็อีกนิดเดียว

ผู้นำทางนั้น...

ไม่สิ พวกนั้นเป็นเพียงยาแรงเท่านั้น

ควรจะให้ผู้เผยพระวจนะและนักบุญปรากฏตัวออกมาด้วยสิครับ

การตัดสินทุกสิ่งด้วยมือของเราเองก็คงจะดูหยิ่งผยองไปหน่อย

มนุษย์ไม่ใช่ของเล่นของเรานะ

เพื่อเป็นการตอบรับที่บริสุทธิ์

เราจะโปรยแสงลงไปในรูปแบบที่เป็นธรรมชาติ

บรรพชนเหล่านั้นก็เพราะความเร่งรีบของเราเอง

ถึงได้คาดหวังถึงความเมตตาของเรา

แล้วจบลงด้วยจุดจบอันน่าเศร้าไปเสียหมด

การคัดเลือก

อย่างรอบคอบ

บินตรงมาแบบไม่เกรงใจเลยนะ

เจ้าปีศาจเอ๋ย มาดูถูกกันเหรอ!!

การประชุมรวมแห่งเรกาดเนีย ปีหนึ่งพันเก้าร้อยยี่สิบห้า วันที่หนึ่งเดือนธันวาคม ฐานทัพด้านหลังแห่งสหพันธ์เรกาดเนีย เหนือป้อมปราการชายฝั่งออสฟิยอร์ด

อ่า...

ไม่นะ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!

ฮ่า!!

ไอ้เงินสนิมนี่มัน!!!

ตั้งใจจะบุกแบบรวดเร็ว

ทั้งร่างกายและแบบที่เก้าเจ็ดก็ใช้งานหนักเกินไปแล้ว!!

แบบที่เก้าสิบห้าวันนี้ก็ใช้ไปหนึ่งครั้งแล้ว

สำหรับการอ้อมไปอีก...

ไม่มีการรับประกันเลยว่าจะกลับมาได้จากภาวะปนเปื้อนทางจิตใจได้...!!

จะไปสวดขอต่อเทพเจ้าอะไรกันได้!!