ตอนที่ 139

คี๊…

แผนการคุเซ็น 139. คลาสทอง, ชูระ โคเฮย์

…ห้องนี้ยังไม่มีใครเข้ามาเลยนี่นา

อ่า

โดนเล่นงานไปแล้ว

โดยใครบางคน

สุดยอดสองคน ผู้ที่ทิ้งกลิ่นอายไว้ในห้องนี่~

ตั้งเป้าเป็นนักเขียนมังงะระดับทอง! มังงะของคุณกวนผิงฮิซึจิ อ่านได้ที่วารสารโชเน็นจัมป์เท่านั้น! ฝากเป็นกำลังใจด้วยนะครับ!!

...วิเคราะห์ยังไงดีครับ?

เขาเก่งเรื่องการซ่อนร่องรอยมาก อ่านไม่ออกเลยส่วนใหญ่

แต่มีอย่างหนึ่งที่ชัดเจนนะ...

ต่อยูซากุ...

เป็นศัตรูอย่างรุนแรง

ผู้สื่อสารวิญญาณที่ย้ายงานมา ใช้ความรู้จากที่เก่าเหรอ!? แนวสืบสวนของผู้สื่อสารวิญญาณต่างสายงาน การ์ตูนเล่มเดียวพิเศษ หน้าสี 47 หน้า! จิตวิทยาของผู้สื่อสารวิญญาณ

ส่วนจินะว่าเป็นไงบ้าง

ไม่มีปัญหาอะไรเลยนะ

กำลังเช็คห้องเก็บอาวุธอยู่จ้ะ

วางจำหน่ายวันที่ 1 สิงหาคม วันจันทร์

ออกมาเยอะแยะเลยนะ

จัดการให้เอง

ว้าวเยอะจัง~

ถ้าหากว่า

งั้นก็ใครจัดการได้เยอะกว่าก็ชนะสินะ

เกมเหรอ? ก็ได้นะ

บทลงโทษถ้าแพ้น่ะเหรอ? ค่าปรับรึเปล่า?

ไม่น่าจะเป็นแน่ ๆ

ถ้าชนะ ก็กอดอีกฝ่ายเต็มแรงเลย...!

ฮ่า...

ฮ่า...

ก็เพราะว่านายอยากเล่นเองไม่ใช่เหรอ

ถ้าเป็นกติกาที่ไม่ทำให้มันตื่นเต้นขึ้นมา งั้นก็ไม่อยากเล่นหรอกนะ...

ลังเลอยู่แบบนี้

คุณโคเฮย์จะชนะเข้าแล้วนะ ♡

เอาล่ะ...

ทุกคนมาเป็นบันไดให้โคเฮย์กับจินะซังกันเถอะ~!!

เฮ้อ...

นี่อะไรกัน ทำไมถึงติดหนึบกับฉันขนาดนี้ล่ะ...

ใช่เลย

มันน่าสนใจนี่นา

ตอนนี้ฉันชอบจินะจังมาก ชอบจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย

แต่เมื่อก่อน

ฉันไม่สนใจเลยสักนิด

เก่งจังเลยนะ โคเฮย์~

สมกับเป็นผลงานชิ้นเอกของกลุ่มชูระพวกเราเลยนะ~

กลุ่มชูระ ผู้เป็นผู้เล่นรายใหญ่ที่สุดในอุตสาหกรรมอาวุธ

คุณพ่อคุณแม่ได้ใส่เทคโนโลยีและเงินที่มีทั้งหมดของท่าน

ลงไปในร่างของชูระโคเฮย์

ตอนเด็กๆ จำได้ว่าเจ็บแล้วก็กลัว ร้องไห้ตลอดเวลา

แต่เรื่อยๆ ก็เริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะ

ร่างกายของโคเฮย์กว่า 90% เป็นอาวุธ

ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว หรือเจ็บปวด ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย

การทำลายสิ่งที่เกะกะก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่จำเป็นอีกแล้วในตอนท้าย

หัวใจก็ไม่จำเป็น

เพราะโคเฮย์ถูกเลี้ยงมาในฐานะราชินีแห่งอาวุธ

มีอาวุธก็เพียงพอแล้ว

พอได้แล้ว

ไม่จำเป็นต้องฆ่าผู้เข้าสอบเลยนี่นา

ไม่ควรจะคิดว่าแค่ใช้กำลังบีบให้ได้ทุกอย่างนะ

มันเป็นตอนที่ไปสอบระดับเงินเพราะเรื่องงานน่ะ

ลูกสาวคนโตของตระกูลโยซากุ...

จินะ...ใช่ไหม?

เอาล่ะ

ไม่เป็นไร

ฆ่าซะ

เพราะตามกติกาแล้ว การฆ่าก็ทำได้นะ

ตั้งใจว่าจะจัดการให้เสร็จๆ ไปแล้วให้ผ่านซะเลย

เสมอกันเลย

ฮู่ว...

...

ไม่สิ...

ไม่ใช่แบบนั้นนะ

ไคเกียที่แหลมคมของจินะจัง

แทงทะลุร่างของโคเฮย์

อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ลึกและคมกริบ

ซึมลึกเข้าไปในร่างกายนี้ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรมานานแล้ว

สัมผัสที่ควรจะลืมไปตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว

●●●●

สุดยอด...!

ที่รู้สึกได้ขนาดนี้เนี่ย

จะ

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเลย...

ฮะ... ♡

...เล่นอีกเหรอ

จินะ

...อืม

งั้นก็

เรียกจินะจังได้ไหมคะ...?

●●●

คะ?

เรียกโคเฮย์ว่า "โคเฮย์" ก็ได้นะ

หรือว่าใส่ "จัง" ดีล่ะ?

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ไม่เข้าใจเลยสักนิด

เอ๊ะ?

นี่จินะจัง

กรี๊ด

นี่ โคเฮย์ ยังไม่เสร็จนะ...

โคเฮย์น่ะมันน่าเบื่อมาตลอดเลย

แต่เพราะได้เจอจินะจังเนี่ยสิ

การได้มีชีวิตอยู่เนี่ย

มันสนุกมากๆ เลยค่ะ ♡

โคเฮย์ชนะแล้วนะ

เตรียมใจไว้นะ

อ๊ะ!

คุณเนี่ย จับฉันอุ้มไว้แล้วหยุดการเคลื่อนไหวของฉันได้เนี่ย!!

ช่างเป็นการเล่นแบบขี้ขลาดอะไรอย่างนี้...

ไม่ต้องถามอะไรแล้ว

ฟู่วววว อ่าาา

ว๊าาา ตัมมาตัมมา!!

จะคลำหาแล้วนะ เยี่ยมเลย!!

ไม่นะ อ่าาาา

ดูสนุกจังเลยนะ

จนกระทั่งระเบิด

เหลือเวลา 49 นาที ฟึน

แผนปฏิบัติการ 139

ความหนักแน่นของความรัก คือเคล็ดลับของความแข็งแกร่ง...!!

ปฏิบัติการใหญ่ของบ้านโยซากุระ