ตอน 4: Chapter 4

หลังจากที่พักอยู่ที่บ้านยาซากุระเสร็จแล้ว...เหรอ?

อันตรายแล้ว!

ปฏิบัติการที่ 4: สิทธิ์ในการชิงแหวน คุณฮิทสึจิ

ไม่มอง!?

ปิ๊บ

เยี่ยมเลย ลูกโฮมรัน!

นี่ไงล่ะ

ว้าว!

มองข้างล่างดีกว่าไหม

ซาสันคิว

นิดนึงนะ คุณตะวัน

คุณโรคุบิ

การประชุมสภานักเรียนตอนเช้าเสร็จแล้วเหรอ?

ไม่เป็นไร รีบๆ หน่อยสิ

...อาซาโนะ คุณไม่ขี้อายแล้วนะ แถมยังสนิทกับสองคนนั้นกว่าเดิมอีกใช่ไหม?

อาซาโนะ วันนี้ไม่ได้ใส่ แต่ก็มีข่าวลือเรื่องแหวนคู่ด้วยนะ...

ไม่ใช่แค่ข่าวลืออย่างเดียวนะ...!

มีรายงานว่าเห็นอาซาโนะออกมาจากบ้านยาซากุระแล้วนะ...

แถมยังเป็นตอนเช้าด้วย

อะไรนะ...?

อยู่ด้วยกันเลยเหรอ!?

ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ตัวเลยนะ แต่ก็ฝึกจนเริ่มเหมือนไม่ใช่คนแล้ว

ต้องระวัง ไม่งั้นจะโดนจับได้นะ?

เอ!?

ช่วงนี้ไม่มีวี่แววกับเสียงฝีเท้าของอาซาโนะเลย

พวกเราแอบเรียกเขาว่า "นินจา" กันอยู่

นินจา

?

ทั้งชายและหญิงแอบคุยกันอย่างลับๆ

วุ้ก...

ไม่สมประกอบอย่างแรงเลย

เหมือนหมาที่กำลังรุ่งเรืองเลยนะ

การมีเครื่องประดับในฐานะนักเรียนน่ะ เป็นก้าวแรกสู่ความเสื่อมทรามเลยล่ะ

ให้ฉันจัดการกำจัดให้เอง

ห๊ะ

แคก!

คืนมาเถอะ! ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถูกห้ามในกฎโรงเรียนด้วยซ้ำ...

ในโลกนี้มันมีทั้งกฎระเบียบและธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนไว้ด้วยนะ

ขออนุญาตแนะนำตัวค่ะ ดิฉันคือ คาตาอิ ริตสึ

มาทำหน้าที่แทนคุณฮิรุคาวะที่มักจะไม่อยู่ค่ะ

หน้าที่ของดิฉันคือการปรับปรุงพวกคุณที่ไร้ศีลธรรมและขาดการศึกษาให้กลายเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ค่ะ

จุดสีขาวบนเส้นผมของคุณนั่นก็กรุณาไปย้อมใหม่โดยด่วนด้วยนะคะ

มันหยาบคายมากและน่ารำคาญสุดๆ เลยค่ะ

นี่!

คุณโรคุบิ! คุณโรคุบิก็โดนด้วยเหรอ!?

ลิซ่าด้วยเหรอ!?

นี่มันอะไรกัน อาจารย์คนใหม่นี่!!

นัล

ฮึก...

สั่น...

ต่างหูที่แม่ให้มาโดนยึดไปซะแล้ว...!

นาฬิกาที่ทำงานพิเศษตั้งใจเก็บเงินซื้อมาเลยนะ...

นิตยสารภาพถ่ายฉบับลิมิเต็ดของฉัน...!

ทำไมถึงเอามาที่โรงเรียนล่ะ?

ได้ยินว่าโรงเรียนเก่าก็โดนไล่ออกเพราะความเข้มงวดแบบนั้นด้วย...

ทำไมถึงรับคนแบบนั้นเข้ามาล่ะ!?

ว่าแต่ แหวนของคุณตะวันล่ะ...?

แหวนผู้ชายมันเด่นเกินไป เลยเอามาคล้องคอด้วยสร้อย...

จะทำยังไงดี จะกำจัดทิ้งซะแล้ว...!

แหวนวงนั้นมันมีข้อมูลสำคัญเต็มไปหมดเลยนะ แล้วที่สำคัญที่สุดคือ...

ไม่เป็นไรนะ คุณโรคุบิ

ฉันจะทวงคืนให้ได้แน่

คุณตะวัน...!

โรงเรียนนี้เต็มไปด้วยพวกเด็กโง่ที่ทำตัวไม่สมกับความเป็นนักเรียนเลย

ถ้าไม่กำจัดของที่ยึดมาให้หมดก่อน มันคงจะกองเป็นภูเขาแน่...

คุณเซย์อิ

คี๊...

เสียงนี้คือ ยาซากุระ โรคุบิ เลขที่ 16 ห้อง 2-C ค่ะ

กะจัง...

มีธุระอะไรเหรอคะ?

เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ งั้น...

ก็เลยไปย้อมผมตามที่คุณบอกมาค่ะ

มะมะ! รอเดี๋ยวก่อนนะ!!

นี่มันหมายความว่ายังไง!? มันไม่ใช่แค่เรื่องของการย้อมสีดำแล้วนี่นา!!

ตอนเป่าผมด้วยไดร์เนี่ย มันเลยพันกันไปหมดเลยค่ะ...

ม็อตจี

กัก

ไม่เชิงว่าพันกันหรอกค่ะ มันเหมือนระเบิดตูมใหญ่เลยนี่นา!!

ตะวัน กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ

กุ๊ก

เอาล่ะ...

ซันซาคุ "เข็มขัดชายผูก" รับน้ำหนักได้ 500kg ยาวสูงสุด 50m

ภารกิจเริ่มต้นแล้ว...!

ถึงจะสูงขนาดนี้ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย ฉันคงจะชินชาไปแล้วล่ะ...

แต่ถ้าจะให้ได้ผลลัพธ์ที่เหมือนนรกนั่นมา

กิยะโกะ "ผมขาวสุดหล่อ" เป็นเรซินที่คงรูปได้ ทำให้ติดกับตัวได้ง่าย

ซู~

คุณโรคุบิ นี่คุณก็ทำได้นี่นา

รอยนิ้วมือ, ปุ่มหมุน, และกุญแจ

ไม่ใช่แค่อาวุธกับเงินนะ ทำไมถึงได้เข้มงวดขนาดนี้นะ

แต่ว่ามันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนะ

เมื่อเทียบกับกลไกของบ้านหลังนั้นแล้ว...!

ฮี๊!

3

พอได้แล้วน่า!!

คงจะล้อเล่นกับฉันด้วยวิกผมแน่ๆ เลย!?

ที่คุณตะวันโกรธขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะแหวนอย่างเดียวหรอก

โอ๊ย! การต่อสู้ในโรงเรียน ป้องกันการถูกรังแก!

รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเลยค่ะ

...ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากตอนนั้นเลยจริงๆ

มาถึงแล้วค่ะ คุณโรคุบิ

ขอบคุณนะคะ

พวกเราเป็นแค่คนรู้จักที่อยู่แถวบ้านกันเท่านั้นเอง

อ๊ะ

ถ้าเทียบกับตอนนี้แล้ว ก็ไม่ได้สนิทกันมากนัก

...อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณตะวัน

อ๊ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

...คุณโรคุบิ

เพื่อนสมัยเด็กเพศตรงข้ามก็เป็นแบบนี้แหละ

จุดเปลี่ยนก็คือตอนที่เราขึ้นมัธยมต้นนั่นแหละ

สำหรับฉันแล้ว มันคือจุดเปลี่ยนในทุกๆ ด้านเลยล่ะ

ผมสีขาวที่เหมือนถูกสาปว่าย้อมยังไงก็ไม่เปลี่ยนสีนี้

ก็ดึงดูดสายตาทุกคู่ตั้งแต่ตอนพิธีเข้าเรียนเลยล่ะ

คุณยาซากุระ ใช่ไหมคะ?

นี่มันสีเงินอะไรน่ะ? ทะนงตัวเชียว

ย้อมสิโง่!

สีมันหลุดออกไปหมดเลย...

ไม่ว่าจะทำยังไง มันก็ไม่ติดเลยค่ะ

หือ งั้นก็...

ตัดทิ้งไปเลยดีไหม?

อาฮ่า น่ากลัวจัง

นี่เธอเป็นอะไรกันแน่...!?

คุณตะวัน!? หยุดนะ!!

คุณตะวันเนี่ยนะ!!

คุณตะวัน!!

ตะวัน!!

นี่มันอะไรเนี่ย แย่แล้ว...

ไปกันเถอะ!

ฟู่ว~

ฉันน่ะนะ

โดนคุณครูฝ่ายปกครองบอกว่ามันยาวเกินไป พอดีเลยล่ะ

คุณตะวัน...

ตะวันก็พอแล้ว

ว่าแต่เมื่อกี้ก็เรียกแบบนั้นไม่ใช่เหรอ

อ๊ะ ขอโทษค่ะ เผลอไป...

ถ้ามีอะไรจะโดนทำอีก บอกฉันนะ

โรคุบิ

...อืม

เอ๊ะ!? อาซาโนะเปลี่ยนลุคเหรอ!?

ตัดสั้นเกินไปจนตรงนี้ล้านไปเลย! เหมือนกระปุกออมสินเลย! ใส่เหรียญ 10 เยนได้เลย!

หยุดนะ!!

ชอบเลย!!

ก็วิกผมนี่นา!

อ๊ะ

ถึงจะมาแกล้งแบบนี้ ก็ต้องคืนแหวนให้สิ...

!?

ทำไมล่ะ...!?

วันรุ่งขึ้นก็...

ภาพมันเบลอเกินไปจนมองไม่เห็นข้อความเลย

คุณคาตาอิ!!

ชิบิได ซาคุเซ็น โอเอนคอนดะ ทาเระเซ็นเซย์ วะเกะ ☆มาให้กำลังใจภารกิจใหญ่การเขียนกันเถอะ! "จดหมายจากแฟนคลับถึงคุณกงเปย์ ฮิตสึจิ เซนเซย์" ที่อยู่: เท101

ขอบคุณสำหรับต่างหูนะคะ!

นาฬิกาของผมด้วย!

ชิซุกุจา โอ-อา-อา-อา-อัน

ตอนที่บอกว่าจะคืนให้ ก็คิดว่าทำไมจู่ๆ ถึง...

ขอโทษค่ะ!!

ถ้าคุณขอโทษอย่างจริงจังแบบนั้นแล้ว ฉันคงไม่โกรธแล้วล่ะค่ะ!

8050 โตเกียว, ชิโยดะกุ, อิจิบุชิ 2-5- สำนักพิมพ์ชูเอย์ฉะ, นิตยสารโชเน็นจัมป์, แผนกบรรณาธิการ 10

ว่าแต่เมื่อวานคุณเป็นหวัดเหรอคะ เสียงเปลี่ยนไป แต่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?

เดี๋ยวก่อน...นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...!?

คุณตะวัน...ขอบคุณนะ

ฟุฟุ~ เสียงเหมือนลมเลยนี่นา

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา แบบเสียงหลบๆ ก็พยายามกลบเกลื่อนไปแล้วนะ

...อืม

ถึงจะจับตัวจริงไม่ได้ แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ก็วิเคราะห์เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ

พอแล้ว ฝากให้พวกคนขนของจัดการให้ก็แล้วกัน

อีกไม่นานแล้วนะ โรคุบิจัง

เงาที่น่าสงสัย ปรากฏตัวแล้ว!!

ปฏิบัติการครั้งใหญ่ของบ้านยาซากุระ