ตอนที่ 1

เริ่มตีพิมพ์ใหม่แล้ว!!

อัซลี ปราชญ์ผู้โง่เขลาแห่งกาลนาน ดวงตาแห่งปราชญ์

ผลงานสุดฮิตจากเอิร์ธ สตาร์โนเวล เริ่มตีพิมพ์เป็นคอมมิคแล้วนะ!

อา- เปล่าๆ ไม่ใช่!

เริ่มตีพิมพ์ใหม่แล้ว!!

พอใส่สูตรจำกัดเวลาเข้าไปในวงเวทย์

มันถึงกลายเป็นโปร่งแสงได้ยังไงนะ?

เรื่องราวของจอมเวทเก็บตัวกว่า 5000 ปี และเรื่องราวหลังจากนั้น

อัซลี ผู้โง่เขลาแห่งกาลนาน นักปราชญ์ดวงตา

ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ

ถ้าไม่ใส่ข้อจำกัดเวลาให้กับการแปลงร่าง

มันก็จะหายไปเลยไง แต่ว่าก็เข้าใจอยู่หรอกนะ...

ต้นฉบับ องค์ที่ 2-3 / มุโตอุ คิชิ

มังงะ อารากิ ฟุวะ

นิยายเล่มร้าง "อัซลี ผู้โง่เขลาแห่งกาลนาน, นักปราชญ์ดวงตา (Earth Star Novel)"

(ตีพิมพ์โดย Earth Star Novel)

กำเนิดฮีโร่สุดโกงที่โด่งดังสุดๆ จาก "นิยายมาเลย"

ฉบับที่ 1 ถึง 5 วางจำหน่ายแล้ว!! ฉบับล่าสุดที่ 6 จะวางจำหน่ายวันที่ 15 พฤษภาคม!!

ต้นฉบับลองอ่านได้จากที่นี่

http://www.es-novel.jp/booktitle/10asley.php

© Hifumi / คุริฮิโตะ มุโตอุ 2015

©ฮิฟุมิ / คุริฮิโตะ มุโตอุ 2015

ที่ใส่มันผิดตำแหน่งเหรอ?

กั่ฟ! ชิงกู

ไม่สิ ถ้าเป็นแบบนั้นวงเวทย์จะเสียสมดุลไปหมดเลย...

นั่นแปลว่าต้องขยายวงเวทย์แปลงร่างให้สมดุลขึ้นใช่ไหม?

ไม่ๆ จริงๆ แล้วตัวอักษรสูตรมันก็ใหญ่ขึ้นตามสัดส่วน มันจะไม่มีความหมายเลยนะ

...อืมม ไม่รู้สิ...

มาสเตอร์! ออกมาเถอะครับ/ค่ะ สักทีนะ~!!

อะไรน่ะ โปจิ

ยังอยู่ในดันเจี้ยนมาตั้ง 80 ปีแล้วนะ

มันเร็วเกินไปที่จะยอมแพ้ไม่ใช่เหรอ?

ไม่ถึง 80 ปีสักหน่อย!

ครั้งที่แล้วที่ออกมาข้างนอกก็แค่ 6 ชั่วโมงเองนะ!

จำเรื่องก่อนหน้านั้นได้ไหม!?

อ้อ กำลังวิจัยการสลักคาถาทะลุปรุโปร่งลงบนแว่นตาอยู่ใช่ไหม!

มันไม่ใช่หัวข้องานวิจัยนะ

ที่ผมอยากรู้คือช่วงเวลาที่ติดอยู่ในงานวิจัยนั่นต่างหาก!

พวกเราอยู่นี่รวมกันตั้ง 200 ปีแล้วนะ

ออกไปข้างนอกมา 6 ชั่วโมงแล้วนะ

จะกลายเป็นเซียนหรือไงเนี่ย!?

เอ่อ... ไปทำอะไรมานะ?

อา... ไปซื้อแว่นตาครับ/ค่ะ

อ่า!

เอ๊ะ

ใช่ๆ ถูกต้องแล้ว

น่าจะ

เจอแล้วๆ!

โอ้โห มันมีรอยแตกด้วย!

แว่นตานั่นแหละ...

มาสเตอร์ ถ้าทำสำเร็จแล้วก็จะสนใจงานวิจัยอื่นแล้วนะ...

...มาสเตอร์

...ไม่สิ

อัซลี

ในฐานะเพื่อนนะ

แกควรจะมีชีวิตแบบคนมากกว่านี้

แกมันก็แค่เครื่องมือที่ถูกใช้งานแล้วไม่ใช่เหรอ

ก็จริงอยู่ครับ/ค่ะ แต่มาสเตอร์เป็นมนุษย์นะครับ/คะ!

2

2

เจ้าตัวน่ารำคาญ

แต่ก็คงเพราะเป็นห่วงฉันมากสินะ

แต่ว่าแล้วพวกไซบีเรียนฮัสกี้ก็มีนิสัยแบบนี้ด้วยเหรอ?

...ถ้าลองคิดดูแล้ว ตั้งแต่ได้เจอกับโปจิ ก็เป็นตั้งนานแล้วสิ

มันเป็นเรื่องเมื่อ 5,000 ปีก่อนเลยนะ

ตอนที่ผมอายุ 10 ขวบ ก็สูญเสียพ่อแม่ไป

หลังจากนั้นก็ได้รับการดูแลที่บ้านของลุง

พออายุ 15 ก็บรรลุนิติภาวะแล้วรีบออกจากบ้าน

ตอน 17 วัย มันบังเอิญประสบความสำเร็จในการสร้างยาศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกว่า "หยาดน้ำแห่งกาลนาน" ทำให้ร่างกายกลายเป็นอมตะ (ไม่ถึงกับเป็นอมตะแท้)

นั่นเป็นปาฏิหาริย์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เกิดจากตัวผมเอง สำหรับคนที่ไม่มีพรสวรรค์ทั้งในฐานะนักเวทและนักเล่นแร่แปรธาตุ

ผมได้รับพรพิเศษแห่งห้วงเวลาอันเป็นนิรันดร์ และใช้เวลา 4,000 ปีในการฝึกฝนและรังสรรค์เวทมนตร์ขึ้นมา

แค่เวทย์มนตร์ง่ายๆ ก็ใช้เวลาหลายเดือนจนอยากจะร้องไห้กับความสามารถที่น้อยนิดของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ โดยสมบูรณ์ พรสวรรค์ของฉันก็ถูกแสดงออกมาในทางลบอย่างเต็มที่

ดูเหมือนว่าการเติบโตจะรวดเร็วตามก้าวของซาคุเลยนะ

แต่พอจะก้าวไปสู่ขั้นต่อไป เวลาก็ไม่ได้นานเหมือนเดิมแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่ในการวิจัยและการฝึกฝนเพื่อเติบโตอย่างมั่นคง

อยู่มาวันหนึ่ง ก็ได้พบโปจิตัวน้อยกับแม่ของมันที่กำลังถูกมอนสเตอร์โจมตี

ฉันใช้เวลา 8 เดือนในการเรียนรู้มัน

ฉันไล่มอนสเตอร์ไอซ์แลนช์ออกมาได้

แม่ของมันก็ช่วยไว้ไม่ได้

ภาพของโปจิที่ร้องไห้หน้าหลุมศพก็ยังจำได้ไม่ลืมเลย

จากนั้นชีวิตที่แสนสนุกของโปจิกับผมก็เริ่มต้นขึ้น

เจ้านี่ฉลาด เป็นมิตร และเข้าใจคำสั่งง่ายๆ ได้ทันที

แต่ถึงจะสนุกแค่ไหน การจากลา มันก็มาถึง

ชีวิตของโปจิจบลงด้วยเวลาประมาณ 1/5 ของช่วงเวลาที่ใช้ไปกับการวิจัยแว่นตาที่สร้างขึ้นเพื่อส่องดู

ผมได้อธิบายถึง "หยาดน้ำแห่งกาลนาน" ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งให้กับโปจิ และถามว่าอยากจะดื่มหรือไม่

โปจิที่ฉลาดนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มครุ่นคิด

บ้าเอ๊ย ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ทำให้ "หยาดน้ำแห่งกาลนาน" ไปอยู่ในชามอาหารของโปจิ

โชคดีที่ได้รู้ตัวก็ต่อมาเป็นเวลาประมาณ 50 ปี

เพราะรู้สึกแปลกใจกับโปจิที่ไม่ตายง่ายๆ เลย

ในที่สุดฉันก็สังเกตเห็นขวดเล็กๆ ของ "หยาดน้ำแห่งกาลนาน" ที่ล้มอยู่

แล้วสีหน้าตอนที่ฉันบอกการคาดเดาให้โปจิฟังน่ะ...

พุพุพุ...

—พูดตามตรงนะ สนุกมากเลยล่ะ

มาสเตอร์! หัวเราะอะไรอยู่เหรอครับ/คะ!

ขอโทษๆ

แล้วมันเรื่องอะไรนะ?

ก็บอกว่าไง!

ออกไปข้างนอกกันเถอะครับ/ค่ะ

คือว่านะ มาสเตอร์

ออกไปก็...

จะไปที่ไหนกันล่ะ...

คุณลืมไปแล้วเหรอว่ากำลังจมดิ่งอยู่กับงานวิจัย?

เพื่อที่จะมีพลังอันน่าทึ่งและนำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อโลก!

ก็เคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอครับ/คะ

ว่าว่าจะเอาคืนพวกที่เยาะเย้ยน่ะ

แต่ว่าตั้งแต่อดีต 500 ปีที่แล้ว ก็เพิ่งจะมารู้ว่าพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่ เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปน่ะ

อ่าา

ให้ตายสิ มาสเตอร์นี่มันหลุดโลกเกินไปจริงๆ!

ถึงจะไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ แต่แว่นตาสำหรับส่องดูนั่น

ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ

สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้มันนี่นา!

ยังใช้ได้อีกเหรอ?

พอทำเสร็จแล้ว มันก็เกิดความต้องการอย่างอื่นขึ้นมาแทน

ก็นับว่าเป็นนิสัยไม่ดีจริงๆ

ช่วงนี้ก็ได้ออกไปดูโลกแล้วด้วย น่าจะเป็นโอกาสดีเลยนะ

แต่ว่า

พวกเรานี่ระดับค่อนข้างต่ำนี่นา...

สำหรับคุณมาสเตอร์อาจจะใช่ แต่ระดับของฉันนี่ 100 แล้วนะ

บ้าเหรอ!? เมื่อไหร่แกถึงเก่งได้ขนาดนี้!?

ก็ต่างจากคุณมาสเตอร์ไง เพราะว่าออกไปออกกำลังกายข้างนอกนี่นา?

ว่าไปแล้ว การออกไปเก็บเสบียงทั้งหมดก็เป็นฉันนี่นา!

เอ่อ...

แถวนี้...

ผลพลอยได้จากแว่นตาที่เคยมี

แว่นตาวิเคราะห์!

โปจิ

ห๊ะ!? เจ้าคนโง่เนี่ย มันคืออะไรกันเนี่ย!

เลเวล:100

HP:2500

ฮืออออออ~~

MP:507

แต่ว่า... จริงๆ แล้วผมก็โง่จริงๆ ด้วย...

งั้นก็ดีแล้วสินะ...

EXP:9999999

พิเศษ

พิเศษ・กดทับ《สุดยอด》・อีร์เคลาว・ขยายร่าง・พายุเร็ว

เดี๋ยวนะ? ผมยอมรับมันแล้วสิ...

ฉายา

HP:214

MP:9812

EXP:21955

ต่อไปก็ลองใช้เวทสะท้อนกับแว่นตานี่ดูสิ...

พิเศษ

โรมุโรมุ... ความได้เปรียบของค่า MP นี่สุดยอดจัง คงเป็นเพราะอัดความรู้เข้าไปเต็มไปหมดสินะ

·เวทโจมตี《พิเศษ》·เวทเสริม《ปานกลาง》·เวทฟื้นฟู《ปานกลาง》·การกลั่น《สูง》

・คนโง่・ผู้บิดเบี้ยว・เซียนผู้ช่วยลมพัด・นักเวท・นักเล่นแร่แปรธาตุดาบคามา・นักเวทคทา

ฉายา

ไม่รู้ว่าควรจะเก็บฉายาให้ได้เยอะที่สุดดีไหมนะ

ถ้าคนโง่ลดค่าพลังทั้งหมดของฉันลงล่ะก็ คงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการกำจัดมันออกไปสินะ

ส่วนผู้บิดเบี้ยวเนี่ย

ก็คงเพราะเอาแต่ทำวิจัยมาตลอดสินะ

ว่าแต่ เซียนผู้สมัครนี่มันอะไรกันเนี่ย

ผมไม่ได้กรอกในใบสมัครแบบนั้นนะ

ก็ต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องแบบนี้สินะ

โอเค! ตัดสินใจได้แล้ว!

โอฟุ!

พรุ่งนี้จะย้ายจากที่นี่แล้วนะ

โปจิ เก็บของให้เรียบร้อยนะ!

ฝากด้วยครับ/ค่ะ!

มาสเตอร์ ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยนะคะ!

อ๊ะ! จริงด้วย!

โอฟุฟุฟุ... แสงอาทิตย์มันจ้าจัง...

แล้ว

จะทำยังไงล่ะครับ/คะ?

อืม... ฟังนะ โปจิ

ตอนนี้ฉัน

กำลังจะเริ่มการผจญภัยที่จะถูกเรียกว่าเป็นตำนานในอีกหลายสิบปีข้างหน้า!

เหรอ?

แล้วไง?

จะทำยังไงกันดีล่ะ?

โบจิ แกนี่มีอะไรบ้างไหม?

ถ้าทำให้มันดีๆ ก็คงจะเท่สินะ...

เป้าหมาย

...เหรอครับ/คะ

ถ้างั้นก็

ในเมื่อได้มาเป็นภูตรับใช้แล้ว

ก็อยากจะลองเข้าร่วม〈ถ้วยภูตรับใช้〉ที่เขาว่ากันว่าจัดขึ้นที่ไหนสักแห่งในโลกดูจังเลยครับ/ค่ะ

คุณมาสเตอร์มีอะไรไหมครับ/คะ?

อืมมม...

ถ้าพูดถึงนักผจญภัยล่ะก็ ก็ต้องเป็นดันเจี้ยนอยู่แล้ว!

อยากจะไปพิชิต〈อ้อมอกของจอมมาร〉ที่ว่ากันว่าเป็นเขาวงกตที่ใหญ่ที่สุดให้ได้เลย!

ที่นั่นต้องมีตำราหายากหรือวัตถุวิเศษแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ/คะ?

แล้วก็อีกอย่างนะ~~

จะไม่ได้เป็นปราชญ์หรอกนะ... แต่ว่า

อย่างน้อยก็อยากจะกำจัดฉายา "คนโง่" นี่ออกไปให้ได้

จょ... หมายถึงพี่ใช่ไหมนะ...

ถ้าได้ฉายาคนโง่นี่ พลังจะตกอย่างหนักเลยนะ!

นั่นหมายความว่าฉันจะได้ฉายาเป็น "ผู้รับใช้ของคนโง่" เหรอ!?

ก็ไม่แปลกใจเลย...

อ้อ จริงด้วย มันอยู่ในนั้นนี่นา

ถึงแม้เลเวลจะเพิ่มขึ้น แต่ร่างกายก็ไม่ได้รู้สึกเบาขึ้นเลยสินะ...

ไม่ต้องไปกังวลเรื่องนั้นหรอก

ก็ต้องมีพลังระดับนักผจญภัยรุ่นเก๋าของสังคมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?

ที่น่ากังวลก็คือมันไม่สามารถแข็งแกร่งไปกว่านั้นได้นี่แหละครับ!

ถึงจะไม่ได้เสียใจกับมันนะ

รุริ

...ว่าแต่

ช่างเรื่องนี้ก่อนละกัน...

ทิศตะวันออกคือทุ่งหญ้า

ทิศเหนือคือทะเลทราย

ทิศใต้คือทะเล

ทิศตะวันตกคือเขตภูเขาครับ

เราจะไปทางไหนดีครับ?

● ● ● ● ● ● ●

ทรายนี่มันไม่ชอบเลย ไม่ใช่ที่ที่อยากไปแฮะ

เหตุผลก็คล้ายๆ กัน เรื่องภูเขาก็ไม่มีเหมือนกัน

โปจิ อยากกินเนื้อหรือปลามากกว่ากัน?

ถึงจะเน่าก็เป็นหมาป่าไม่ใช่เหรอครับ? แน่นอนว่าเป็นเนื้อสิครับ!

เอาล่ะ งั้นก็ออกเดินทางไปยังทุ่งหญ้าเลย!

ไม่ว่าจะเรียกว่าจับปลาได้เยอะ หรือ

มันเยอะมากเลยนะ โปจิ?

เดินไปมั่วๆ มากเกินไปแล้วนะครับ!

จะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้กันล่ะ!?

ใจเย็นๆ ไว้!

คิดซะว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะรังสรรค์การผสมผสานที่ลงตัวของเราเสียเถอะ!

เริ่มแผนปฏิบัติการ "โปจิจงสงบสุข" เลย!

ถูกปฏิเสธครับ!!!

อ๊ะ! มีไอเดียดีๆ แล้วครับ!

เจ้าหมอนี่มันคิดอะไรที่น่าสยดสยองแบบนี้นะ...!

มีกลยุทธ์ลับอะไรอีกไหม!?

แผนปฏิบัติการ "พรจากการเสียสละของแอซลีย์" เริ่มใช้เลยครับ!

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

ถูกปฏิเสธแล้ว ถูกปฏิเสธ! อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาไว้ก่อน!

โธ่เอ๊ย!

!

เอาล่ะ

ถอยไปข้างหลัง!

เมเทโอแรนส์!

ฟู่ววว

จบแล้ว

กุบุปิปิ... ...เลเวลอัพเหรอ

เสียงนี้ยังคงก้องอยู่ในหัวเหมือนเดิมเลย

เจ็บ!

นั่นมันเจ็บนะครับ!

เลือกเวทมนตร์ที่นุ่มนวลกว่านี้ไม่ได้เหรอ!?

มันไม่รู้ว่าจะใช้เวทมนตร์ในแต่ละกรณียังไง ก็ช่วยไม่ได้นี่นา!

ว่าแต่ ตั้งแต่เมื่อกี้ระดับการบ่นมันสูงขึ้นไปมากแล้วนะ!

ไม่ใช่การบ่นนะครับ!

บอกเพราะคำนึงถึงท่านมาสเตอร์ต่างหากครับ!

อย่างนั้นเหรอครับ ขอบคุณมากนะครับ!

ไม่เป็นไรเลยครับ!

เริ่มจะมีความเป็นป้าๆ ขึ้นมาแล้วสิเนี่ย...

ถึงอย่างนั้นนะ

ไม่ว่าจะเป็น〈ในอ้อมแขนจอมมาร〉หรือ〈ถ้วยภูตรับใช้〉มันอยู่ที่ไหนกันแน่?

คงจะไม่ได้คิดจะตรงไปที่นั่นเลยใช่ไหมครับ?

ไม่เหรอ?

ถ้าเป็นผมก็ไม่แน่ใจนะ แต่สำหรับโปจิที่เลเวลสูงสุดแล้ว มันน่าจะไปได้ไม่ใช่เหรอ?

อย่าพูดไร้สาระสิครับ

เรียนรู้กลยุทธ์ให้เยอะๆ

แล้วก็ทำให้มันฝังอยู่ในร่างกาย

มันต้องมีอยู่เต็มไปหมดไม่ใช่เหรอครับที่เลเวล 100

ถ้าไม่ได้รับความแข็งแกร่งนอกเหนือจากเลเวล มันก็เป็นไปไม่ได้ครับ

อย่างนั้นเหรอ

...ว่าแต่ ตั้งแต่หลุดออกมาจากดันเจี้ยนก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมนายถึงรู้เรื่องนี้เยอะขนาดนี้

มันมีเขียนอยู่ในหนังสือที่เจอในห้องสมุดของคุณมาสเตอร์ครับ

อ่า จริงสิ มีแบบนั้นอยู่ด้วยนะ

ผมว่ามันเป็นหนังสือเก่ามากๆ เลยนะครับ

งั้นก็หมายความว่า...

ในหนังสือของฉันต้องมีเล่มที่เปรอะกลิ่นน้ำลายโปจิอยู่เยอะแยะแน่ๆ...

เจ้าหมอนี่น่ะนะ เลียอุ้งเท้าของมัน ก่อนจะ พลิกหน้าหนังสือ...

มาสเตอร์ คิดยังไงเหรอครับ?

ก็คงเป็นคุณตาคนไหนสักคนมั้ง

ฉะ

งั้นจะทำยังไงล่ะ?

ว่าจะไป ตั้งฐานที่มั่น แล้วที่นั่น ก็รวบรวมข้อมูลไปพลางๆ พร้อมกับพัฒนาตัวเองไปพลางๆ น่าจะดีที่สุดครับ

ถ้างั้นในดันเจี้ยนนั่นก็ใช้ได้นี่นา...

ไม่ได้หรอกครับ ถ้าไปอยู่ตรงนั้นจนเป็นคนแล้วก็แทบจะเรียกมนุษย์ไม่ได้เลยครับ

หมู่บ้านก็เจอแล้ว อย่างนั้นเหรอ? โปจิคุง?

แล้วไง?

ถึงจะเป็นหมา แต่สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยอารมณ์...

หรือว่าเพราะเป็นภูตรับใช้แล้วถึงได้ใช้เก่งขึ้นนะ...

โอ้โห!?

ตรงนั้นมีกลิ่นของน้ำครับ

ที่มีน้ำก็ต้องมีคนสิ

มันไม่มีจุดหมายเลย

ลองไปดูก่อนไหม

ตอนต่อไปจะอัปเดตวันที่ 31/5 (พุธ)