บนร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือดนั้น—
คือเมืองที่จมดิ่งลงสู่ความเงียบงัน—
ซุเมะผู้เป็นดวงตาของนักปราชญ์แห่งอาซลีย์ผู้โบราณ, กับโชมิแห่งโปจิ
ลีทัยนันนงงง—
บินไปเลยยย—
δ (1)
ฟู่ววว...
เหนื่อยชะมัดเลย
มานูราฟุโฮฮันเฟะ
จะไปเดี๋ยวนี้แหละ
เอามาแล้วครับ
ช่างคิดกันจังเลยนะ
ก็เพราะว่าคุณเหนื่อยแล้วไงครับ
...ว่าไปแล้ว เจอไหล่ของซาร์แล้วสินะ
น่าเสียดายที่เจอแค่ไหล่ของก็อบลินเอง!
อย่างนั้นเหรอ
คุณซาร์บอกว่า
อย่าทำหน้าเศร้าสิครับ
ก็ไหล่ที่ห่อลงน่ะเป็นของคุณซาร์นี่นา...
มาสเตอร์เหรอครับ/คะ?
อืมมม
...วันนี้เหนื่อยจังเลยนะครับ/คะ
อืมมม...
อื
อื
—? เสียงฝีเท้าหลายคู่...
จริง ๆ นะ
อ๊ะ
มือ
โอ
โอ
ง่วง...
เอเอเอเอเอเอเอเอะ!?
อะไร! อะไร!? อะไร!? คืออะไรกันเนี่ยะ!!?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับทุกคน!?
คุณอาซลีย์ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยเมืองฟอลทาวน์ไว้ในครั้งนี้
เงยหน้าขึ้นหน่อยสิครับ
ขอบคุณนะ! จริงๆ... จริงๆ เลย!
รอดแล้ว... อาซลีย์ ขอบคุณจริงๆ นะ
ทั้งมานาให้ลีดด้วย...
ก็เมื่อกี้ได้คำขอบคุณจากคุณเรย์น่ามาแล้วนี่ครับ!
พวกเราก็ขอพูดได้เหมือนกันนะครับ!
ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ครับ
ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมากครับ
อ๊าาาา แย่จัง! ไม่เป็นไรเลยครับ/ค่ะ!
ขอให้ท่านให้อภัยด้วยเถอะครับ/ค่ะ!
ให้ตายสิ...
เรื่องแบบนั้นมันไม่คุ้นเคยเลยนะ...
แต่ว่านะ มันผิดจังหวะกับทิฟาเลยนี่นา
อยากเข้ามหาวิทยาลัยเวทมนตร์สินะ...
กับจดหมายแนะนำแบบนั้นมันคงจะยากนะ แต่ก็หวังว่าคงจะไหว...
คริลีทสินะ...
แข็งแกร่งจริงๆ
ถ้าเปรียบเป็นมอนสเตอร์นะ
ก็เทียบเท่าระดับ SS เลยล่ะ
แถมด้วยเวทมนตร์ดำนั่น
เวลาที่เขาเป็นผู้ปราบปีศาจ
แค่เริ่มวาดรูปแบบเวทมนตร์ก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบแล้ว
...แต่ทำไมถึงหนีล่ะ? สำหรับผมแล้วคือรอดตัวมาได้นะ
หลังจากนั้นน่าจะตั้งหลักแล้วโต้กลับได้ไม่ใช่เหรอ?
...เวทมนตร์ดำ...งั้นเหรอ
ลองไปคุยกับคุณโทอุสดูดีไหมนะ
นายเองตอนที่อยู่ตรงนี้คงได้คุยกันไปบ้างนะ ถ้าจะสู้กับปีศาจตัวนึง ก็ต้องเตรียมนักรบศักดิ์สิทธิ์ไว้คนนึงสิ
หนีมาได้นี่โชคดีจริง ๆ เลยนะ
...ก็อย่างที่คิดไว้
อย่างนั้นเหรอ... งั้นก็จะใช้สกิลเรียกปีศาจสินะ
...หมายความว่า MP มันจะลดลงเรื่อย ๆ เหรอ?
ถ้าสกิลนั้นทำงาน ปีศาจก็จะถูกอัญเชิญออกมา แล้วก็จะทำลายทุกสิ่งที่มองเห็นได้ให้หายวับไปในพริบตา
...แต่ว่าเป็นเวทมนตร์ที่มีความเสี่ยงสูงสำหรับผู้ใช้ด้วยนะ
อ๊าาาา ทรงพลังมากเลย
เอ๊ะ! น่ากลัวจัง!
ใช่แล้ว ตอนที่อัญเชิญปีศาจ มันจะลดลงด้วยความเร็วที่ผิดปกติ
ดังนั้น ถึงจะทรงพลัง แต่มันก็เป็นดาบสองคมนั่นแหละ
ถึงจะอย่างนั้น ศัตรูก็ถูกกวาดล้างหมดแล้วนี่ครับ
ถึงแม้ว่ามานาของผู้ใช้เวทย์จะหมดเกลี้ยง แต่ก็แทบไม่มีปัญหาอะไรเลยล่ะ
ที่เขาหนีไปคงเป็นการตัดสินใจว่ามานาจะไม่พอจนกว่าจะกวาดล้างเสร็จ
อย่างนั้นเองสินะ...
แต่ทำไมถึงเล็งมาที่เมืองนี้ล่ะ?
ที่นี่มันก็แค่พื้นที่รกร้างที่ไม่มีอะไรเลยนะ...
ก็ต้องเป็นเพราะอาจจะมี 《ศิลาแห่งปราชญ์》 อยู่แถวๆ นี้แน่ๆ เลยล่ะ
...ห๊ะ?
...อืม? ไม่ได้พูดเหรอครับ?
...ฟังครั้งแรกเลยครับ
มันคือหินที่จำเป็นในการสร้างวงเวทของเวทมนตร์โบราณ 《ทะลุขีดจำกัด》น่ะ...
ไม่...ไม่รู้เหมือนกันครับ...
ไม่จริงน่า! เรื่องสำคัญแบบนี้เก็บเป็นความลับอยู่นี่เหรอ!?
สำหรับทางนี้แล้วมันเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดเลยนะ! เล่ารายละเอียดมาให้ฟังหน่อยสิ!
ไม่ได้เก็บสักหน่อย! สำหรับผมแล้วมันเป็นเรื่องที่ช่างแม่งจะทำอะไรก็ได้
...อ่าาาา ได้เวลาต้องตัดแล้วล่ะ
ทางนี้ก็ยุ่งอยู่เหมือนกันนะ!
เอ๊ะ? ฮะ!? เดี๋ยวนะ! รอแป๊บนึง!
ด้วย! หินมีรูปร่างเป็นแบบไหนเหรอ?
ไว้ค่อยว่ากันนะ! บ๊ายบาย!
สีเหรอ? ขนาดล่ะ!?
...ยุ่งเหรอ...
บ้าเอ๊ย!! ตัดไปแล้ว! ต่อเชื่อมใหม่ก็ทำไม่ได้!!
ไอ้เจ้าเวร! คิดไปเองแล้วก็เล่าออกมาเลยนี่นา!
ปกติก็ฝึกเวทมนตร์ ฝึกสกิลไปพร้อมๆ กับออกกำลังกายอยู่แล้วนะ
...คิดไปก็คงเท่านั้นแหละ...
ก่อนอื่นที่ต้องจัดลำดับความสำคัญก็คือ
เมืองฟอลล์ทาวน์
การช่วยเหลือผู้คน
จากการโจมตีครั้งนี้ มีผู้รอดชีวิตประมาณ 200 กว่าคน
แต่เดิมแล้วส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิง เด็ก และผู้สูงอายุ
จำนวนประชากรของเมืองมันน้อย แต่ถ้าจะช่วยแล้วก็มีคนจำนวนมากนะ
ร้านค้าโพทิซูรี่มันเล็กเกินไปที่จะรองรับได้
...หรือว่าพวกเขาจะยอมออกจากเมืองโฟลท์ทาวน์ไหมนะ
ก็ต้องคิดทางเลือกเผื่อไว้กรณีที่ถูกปฏิเสธด้วยล่ะ...
...เฮ้อ
กำลังกังวลอยู่คนเดียวนี่เองเหรอ?
ก็จริงนะ
ถ้าสองคนคิดก็น่าจะจัดการได้นะ?
...นึกไม่ออกเลยว่าทุกคนจะไปอยู่ที่ไหน
ฮ่า ๆ ๆ ก็เป็นโจทย์ที่ยากนี่นา
จะจัดการให้มันเรียบร้อยทั้งหมด
น่ะมัน
ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกแน่นอน
รู้แล้วครับ แต่ก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นทุกคนจะตายหมดนะ!
อ่าาา...
...คือว่านะ
เมืองนี้มันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายจริง ๆ นะ อัตราการตายมันสูงกว่าที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด
รู้ครับ เพราะงั้นถึงได้ทำแบบนี้...
นายได้ดูด้วยตาตัวเองแล้วใช่ไหม?
อะไรนะ!
สายตาของทุกคน
แม้จะดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่ได้ตายนี่นา?
รอดชีวิตมาได้ก็ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น สถานการณ์ก็ยังเหมือนเดิม
ทั้งที่ไม่ตาย แล้วคิดว่าทำไมล่ะ?
ก็เพราะว่านายอยู่ตรงนี้ไง
ฉันได้ยินมาจากคุณไลแอนนะ ว่าเมื่อก่อนนายเคยช่วยเมืองนี้ไว้
เพราะสิ่งนั้น ประชาชนที่เคยจมอยู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวังก็ได้เห็นแสงสว่างวาบขึ้นมา
ดังนั้น...โว้ย! นาย...
แสงแห่งความหวังที่ชื่อว่าแอซลีย์น่ะ
แต่ว่านะนาย—
เหมือนถูกขอให้ทำทุกอย่างเลยเหรอ?
มีใครเกาะติดคุณอยู่รึเปล่า?
สำหรับผม
กำลังพยายามจะยืนหยัดด้วย
ลำแข้งของตัวเอง
โดยไม่ต้องพึ่งพาคุณ
ตัวเองต้องหาทางทำอะไรสักอย่างใช่ไหม?
ความกล้าหาญและ
ความอึดนั้น
ผมสัมผัสได้จากชาวเมืองนี้
นั่นเป็นเพราะความหยิ่งผยองของคุณน่ะสิ
ตอนนี้สิ่งที่นายทำได้มีแค่เรื่องเดียว! คือ 'ให้ทุกคนย้ายไปที่เบย์ลานีอา'
นอกเหนือจากนั้นแล้ว ทางเดียวที่พวกเขาจะรอดได้ก็คือต้องทำแบบนั้น ใครที่ปฏิเสธก็ต้องตบก้นแล้วก็บังคับให้เดินตามไปซะ
นอกจากนั้นนะ ถ้าถูกขอความช่วยเหลือ เมื่อถึงตอนนั้นก็ต้องตอบรับให้สุดกำลังไปเลย
แล้วหลังจากไปถึงเมืองแล้ว ก็ต้องเชื่อมั่นในพลังทั้งหมดของทุกคน
เรื่องงานน่ะหาได้ง่ายดายนะ เบย์ลานีอาเป็นเมืองที่ขาดแคลนคนอยู่ตลอดเวลา
...ขอโทษนะครับ พอดีกำลังคุยอยู่ ขอสักครู่ได้ไหมครับ
คุณไลแอน...ตื่นได้แล้วเหรอครับ
เป็นอะไรไปเหรอครับ?
...จริง ๆ แล้ว มีเรื่องจะรบกวนคุณแอซลีย์หน่อยครับ
ไม่สามารถพาไปที่เบย์ลานีอาได้หรือครับ
นี่คือความเห็นพ้องของชาวเมืองทุกคนครับ
◇กับความเห็นพ้องของชาวเมือง...แอซลีย์นี่!?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/26)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
บันทึกการใช้ชีวิตในต่างโลกของนักปราชญ์วัย 40
จอมเวทเสริมพลังงานจิปาถะ กับการค้นพบว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุด
บันทึกชีวิตต่างโลกของปราชญ์วัย 40 — ชีวิตอาจารย์ต่างโลกตามใจปรารถนา
เมอร์เซเดสแห่งจันทร์เสี้ยว กับการพิชิตดันเจี้ยนของขุนนางแวมไพร์ผู้กลับชาติมาเกิด
สุดยอดมือสังหาร อวตารมาต่างโลกในฐานะขุนนาง
"จอมปราชญ์เกิดใหม่ดันโดนทิ้งซะงั้น ~สร้างจักรวรรดิเหล่าอสูรสุดแกร่งในป่าสัตว์อสูร~
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
อัศวินหญิงผู้กล้ากับแมงดาไม่เอาอ่าว Act 2
สตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดใหม่ แต่ไม่ขอบอกใครนะคะ
