ตอนที่ 64.2

คุณลีเรียจอมนักรบก็ด้วย

เจอแล้วนี่เอง...!

ถึงแม้ภายนอกจะดูบอบบางและผอมเพรียว แต่ว่าเขาว่ากันว่ามีพละกำลังที่สามารถแหวกผ่าพื้นดินและฉีกท้องฟ้าได้

ในเพลงพื้นบ้านเก่าๆ มีเนื้อร้องว่า 'เรือนผมสีเขียวอ่อนที่พลิ้วไหวไปตามสายลม' จึงคาดการณ์ได้ว่ามีเรือนผมยาวระดับที่พลิ้วไหวไปตามลม และมีสีเขียวอ่อน

จอมนักรบ

ลีเรีย

...ตายแล้ว

...สินะ? สมแล้วที่ว่า...

...ศพของนักรบศักดิ์สิทธิ์

นี่อาจจะเป็นห้องลับรึเปล่านะ?

มีเบาะแสอะไรต่อไหมนะ...

ช่วงหลังเต็มไปด้วยรอยเท้าเลย!

เจ้าแกนั่นเหยียบย่ำเอกสารสำคัญไปหมดเลย!

...ถ้างั้นตอนนี้ก็จนปัญญาละ

...เอาน่า ช่างเถอะ สู้ไปก่อน...

ตรงนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรนอกจากสิ่งนี้แล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วล่ะ...

รู้สึกว่าปล่อยคนนี้ไว้แบบนี้มันไม่ไหว

...แบบว่า...

ผนึกมันก็ถูกคลายแล้วด้วย

เอาติดมือกลับไปดีไหม

มันหนาด้วย

...เหรอ?

แน่นอนว่ามันเป็นน้ำแข็ง แต่มันไม่มีอุณหภูมิ...หมายความว่ายังไงนะ?

มันไม่เย็นเลยนะ

หรือว่านี่มันเป็นไอเท็มโบราณพิเศษอะไรสักอย่างกันนะ...?

ไอ้ที่เรียกว่า 'น้ำแข็งไม่ละลาย' ที่เก็บมาจากท้องของมอนสเตอร์พิเศษนี่นะ

ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก

...นี่มันเพื่ออะไรกันแน่...

...... ไม่มีแม้แต่กับดักอะไรเลยสักนิด

หรือว่าพวกเขาไม่ได้อยากจะซ่อนมันอย่างมิดชิดกันแน่?

ดูเหมือนว่าจะได้อะไรมาแล้วสินะ

หึๆ หึๆ ก็ดีนะ...

ถ้างั้นก็หวังว่าจะมีความคืบหน้ากันนะ

ไปรวมกลุ่มกับคุณลาราและคนอื่นๆ กันเถอะ

ใช่แล้ว เรื่องที่ค้างไว้เมื่อวันก่อน คุณเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม

เรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์หรือความรู้ด้านเวทมนตร์ดำของผมเหรอครับ

...ก็เป็นเรื่องง่ายๆ เอง

ตัวผมเองก็เหมือนกับเจ้าโพจิเลยครับ เคยเดินทางร่วมกับนักเวทอย่างคุณแอซลีมาเป็นเวลานาน

แบบผมเหรอ?

อะไรเหรอครับ?

คุณคิดมากไปหน่อย แต่ที่พูดก็คือเป็นนักเวทที่เก่งกาจตามตัวอักษรเลยล่ะ

เขาควบคุมเวทมนตร์ได้อย่างคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญในศาสตร์เวทมนตร์

ผมเคารพและได้รับอิทธิพลจากเขา

แล้วพวกเราก็เกื้อกูลกันและกันด้วย

...เข้าใจแล้วครับ

...แต่ว่า

ที่คุณอาซลีรู้จักกับกาสตันนี่มันเป็นความสัมพันธ์ที่แปลกจังนะ

ส่วนจอมนักรบของฉันน่ะคือจอมนักรบผู้พิชิตสงคราม ซากาน

เพราะว่าเขาเป็นคนเดียวที่จอมนักรบคนเก่าเคยสอนวิชาเวทให้ไง

...เอ๊ะ

ใช่แล้ว ตามข้อมูลทางการของประเทศ คนที่ยังเป็นผู้ใช้เวทที่มีอยู่ก็มีแค่กาสตันกับจอมนักรบผู้พิชิตสงครามวาร์สเท่านั้นเอง

หา!? เอ๊ะ!? มันหมายความว่ายังไงกันล่ะ?

เป็นอะไรไป? มาล้มอยู่ตรงที่มันไม่มีอะไรเลยเนี่ย?

เป็นผู้รับใช้ของจักรพรรดิมารคนก่อนเหรอครับ/คะ!?

ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

พูดง่ายๆ ก็คือ ได้ยกเลิกสัญญาแล้วน่ะ

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่จะใช้ชีวิตทำนาอย่างสบายๆ ล่ะ!?

ซากานรู้ดีว่าวันตายของตัวเองใกล้เข้ามาแล้ว

ถ้าเจ้านายตาย ผู้รับใช้ก็ต้องตายตามไปด้วย

เขาคงไม่อยากให้ผมต้องตายสินะ

ผ่านการเร่ร่อนมามากมาย มีเรื่องราวซับซ้อนพันกันมาจนถึงตอนนี้

...คุณลารามันอยู่ที่ไหนกันแน่เหรอ?

คุณรู้จักเรเจียต้าไหมครับ?

น่าจะอยู่แถวๆ ระหว่างเบย์ลาเนียกับเรการิอาใช่ไหมครับ?

ใช่แล้ว เด็กทารกที่ถูกทิ้งไว้แถวๆ ทางใต้ของหมู่บ้านนั้นแหละ

เป็นเหตุการณ์แบบนั้นสินะ...

มีอย่างอื่นที่อยากจะถามอีกไหมครับ?

เปล่าครับ ตอนนี้...

ข้อมูลมันล้นปรี่ไปหมดในเวลาอันสั้นนี่ครับ

มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอครับ?

มีสิครับ! น่าตกใจจริงๆ เลยนะเนี่ย

เอ๋อออ...

เจ้าโพจิเนี่ย ใช้คำพูดให้กำลังใจแบบนั้นได้ยังไง ถึงดึงรอยยิ้มของคุณริน่าออกมาได้เนี่ย?

อืม...อ่านออกแล้วล่ะ!

ต้องเป็นเพราะคุณริน่าเป็นห่วงเจ้าโพจิ เลยแสร้งทำเป็นร่าเริงแน่ๆ เลย!

ต้องอย่างนั้นแน่! คุณริน่าช่างน่ารักและแสนดีอะไรเช่นนี้! น่าเอ็นดู! น่าสงสาร

มาสเตอร์!

ธุระเสร็จสิ้นแล้วใช่ไหมครับ!?

ก็ใช่ล่ะ

ถ้างั้นไปกินของที่เรียกว่าอาหารเลเวลที่สูงขึ้นหน่อยเถอะ!

อ่า! จริงด้วย!

ลารา ไปกินของอร่อยๆ กันเถอะ!

อะไรนะ!? ไม่เป็นไรเหรอ?

โอ้! อะไรก็ได้เลย! เพราะว่าพยายามมาเยอะแล้วนะ!

แน่นอนเลย คุณริน่าด้วย!

เย้! สุดยอด!

ขอบคุณมากครับ!

คี๊ยยยยยยยย! นั่นมันควรจะเป็นคำพูดที่ใช้กับผมนะครับ!! ท่านมาสเตอร์ อ๊าาา!!

อืม

◇ถึงสถานที่ที่แม้แต่ทาราโว (ราชาหมาป่า) ก็ยังต้องประหลาดใจ—

มาถึง