ตอนที่ 34.3

เปร๊ยะ

อา! สติกำลังจะแตกสลายแล้ว!

แต่ไม่ต้องกังวลอะไรเลย

ฮ่าๆ

แย่แล้ว! จะตายแล้ว!! สนุกสุดๆ!!

สิ่งที่น่ากลัวคือการที่การต่อสู้นี้จะจบลงต่างหาก

อะ...ฮะ!

บุ

ยังไปต่อได้

มันสนุกจริงๆ นะ

มาที่โต๊ะนี้ไหม?

คุณวิม

ของจริงเลย

แต่ว่า

น่ารำคาญชะมัด

ไม่มีเลย!!

การตำหนิตัวเองต่อไปมันผิดตรงไหนกัน!!

ไม่ดีเลยนะ ทั้งที่มันสนุกแท้ๆ

อยากจะเก็บมันไว้แค่นั้นเอง

พอพูดแบบนั้นไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นไง!!

มันเป็นนิสัยน่ะ!

ขอโทษด้วยนะ! ทั้งที่แข็งแกร่งแต่ก็ขี้ขลาด!

เมื่อเทียบกับความภาคภูมิใจของทุกคน

ก็จะแบกรับความอ่อนแอนั้นไว้ แล้วสู้ให้สมศักดิ์ศรีเลยนะ!!

โครม!

ปั้ก!

อา สนุกจัง

ยิ่งใกล้ตาย ยิ่งลุกโชน

วิมคุง

ไปดื่ม

ปล่อยไปสิ!!

ไม่สิ ก็ไม่ได้ถูกบังคับนะ!?

แต่มันก็เป็นแบบนั้นนี่นา!

ก็รู้สึกว่าต้องทำให้มันดีๆ ไง!?

ไม่ถึงกับเก่งขนาดที่ทำท่าจะยอมรับฉันเลยสักหน่อยหรอกนะ!?

ปล่อยรอยยิ้มและวิธีการพูดที่น่าขยะแขยงนั่นไปซะ

เราเป็นคนต่างเผ่าพันธุ์กันนะ!!

เคยชื่นชมวงสังคมนั่นมาตลอด แต่ที่จริงมันก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นสักหน่อย!!

นั่นอะไรน่ะ!

ฟังอยู่มันทรมาน! เรื่องที่เล่าก็ไม่สนุกเลยสักนิด!

ไม่ได้จะดูถูกพวกนายสักหน่อย

มันไม่เหมือนกันนะ

ฉันดีใจ

เลยคิดไปเองว่าตัวเองทำได้ดี

ว่าฉันทำได้เหมือนกับทุกคน

พวกนายทำให้ฉันรู้สึกดีมากๆ เลย

ทุกคนไม่ได้มีอะไรผิดเลย

มันเป็นสิ่งที่คนทั่วไปทำได้อยู่แล้วนี่

แค่มีความกล้าและความอดทนก็พอแล้ว

อิจฉาพวกที่โชคดี! อิจฉาคนที่สามารถมีจิตใจที่ซื่อตรงได้!

แล้วก็—

น่าขยะแขยง

ใช่แล้ว... ตลอดมาก็เป็นแบบนั้น...

ก็คิดไปเองซะว่า

ขอโทษนะ!!

ดูเหมือนว่าฉันจะไม่เหมือนคนอื่นเลย!!

กุโระ

แย่ที่สุด...

แบบนี้เข้ากับนิสัยฉันมากกว่า

แต่ว่า...

ฮิฮิ

ไม่มีอะไรจะหยุดรอยยิ้มเยาะนี้ได้อีกแล้ว

จะดำเนินต่อไป...