ตอนที่ 53.2

ในเมื่อถูกให้มีชีวิตขึ้นมาแล้ว

ฮิฮิ

เป็นการพ่ายแพ้ที่หอมหวาน

ก็ต้องท้าทายอีกครั้ง

กระดูกทั้งตัวหัก

ความเจ็บปวดที่เหมือนถูกเผาไหม้

ถึงแม้จะทำให้กระดูกขาแข็งขึ้นด้วยการเสริมพลัง แล้วบังคับกล้ามเนื้อให้ขยับได้จนเดินได้ แต่ก็...

เต็มไปด้วยบาดแผล

อา...

มานาหมด...

โดเมีย

ถ้าหลับไปแบบนี้แหละ

ใหญ่

※

ไฟ

ไม่ช้าก็จะมีมอนสเตอร์มากินฉันแน่ๆ

เดิมทีมันก็เป็นชีวิตที่เกือบตายมาแล้วนี่นา เลยคิดว่าตายแบบไร้ค่าก็ไม่เป็นไร

ทางนั้นสบายกว่า แล้วก็ไม่ไกลจากสิ่งที่ฉันหวังเลยด้วย

ถึงแม้จะแพ้ไดรเวอร์ก็เถอะ

ก็ไม่มีอะไรให้รู้สึกเสียดายแล้วเหรอ?...ฉันก็คิดแบบนั้นอยู่

เรื่องของฉันน่ะ

ขอให้คุณจำเอาไว้หน่อยนะ

นี่มันอะไรนะ

ควรจะสู้โดยทิ้งทุกอย่างไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าจะต้องตายก็คงเป็นสิ่งที่หวังไว้ ถ้าจะอยู่ต่อก็ต้องสู้กันอีกครั้ง

ทั้งที่ควรจะไม่มีอะไรที่จำเป็นอีกแล้วนะ

ทำไม...

ถ้าเป็นไปได้ 1 วัน 1 ครั้ง

ก็ช่วยนึกถึงฉันหน่อยสิ

ทำไมถึงได้พูดคำพูดแบบนี้ออกไปนะ...

!

นี่มัน...

กุหลาบสีฟ้า...

ดอกตูมกุหลาบสีฟ้า...

จนกระทั่งจอมเวทผู้รับใช้รู้ว่าตนเองแข็งแกร่งที่สุด

ของตัวเอง

ตอนที่ 53 "บทนำ"

เมื่อ 10 ปีก่อน——

---จากเรียออร์ลิเฟลด์ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 600 กม.

ใกล้จะพักแล้วล่ะ

ที่ดินแห่งนี้ เราได้พบกันและเติบโตมาด้วยกัน

พูดให้เป๊ะๆ แล้วก็ไม่รู้ว่าเราเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่กันแน่

เพราะว่าเราอาศัยอยู่ในตึกเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้รู้จักกันมานานเลย

แต่คนที่แลกเปลี่ยนคำพูดกันครั้งแรกนั้น

ก็หนีไม่พ้นวันนั้นอย่างแน่นอน