ตอน 138: Chapter 138

อาคาเนะบานาชิ

ชีวิตหนุ่มๆ มุ่งหน้าสู่เวทีแรก!

ที่นั่งแถว 138 บนเวทีหลัก

คิฮากุ

--2 ปีแล้วนะ

ละครเพลง ยูเอนางะยู คิคุ ที่โตแล้ว จากต้นฉบับ: สึนะนาแก ยูกิ ภาพ: มาบะตะคา ทาคาชิ

ผู้ดูแลเรื่อง: คาอิคิ โรงละครฮายาชิ

...เฮซุเกะ

สมัยก่อนมีบะหมี่โซบะที่เรียกว่า "นิฮาจิ"

เพราะว่าเขาให้กินในราคา 16 โมงเงิน (นิฮาจิ) เลยถูกเรียกว่าโซบะนิฮาจิ

諸説 มีหลายทฤษฎี ว่ากันว่า

演目 คือการแสดง

โซบะแห่งยุค

ช่วยดำรงชีวิตไว้ได้ในยุคปัจจุบัน

โอ้!

ร้านโซบะครับ!!

... เริ่มแล้วสินะ

การแสดงของพี่ชาย

โอ้!

ขอบคุณที่เงียบให้นะ

เพราะฉันขอร้องไง

● ● ● ● ● ● ●

เค็มจังเลยว่ะ

นั่นมันสีหน้าตอนดูคลาสเรียนครั้งแรกของน้องชายเลยนะ

เฮ้ย!!

เรื่องผอมนี่ไว้ทีหลัง

ตอนนี้สนุกกันก่อนเถอะ

เวทีของเจ้าหมอนั่นน่ะโว้ย

1/2 1/2 1/2

โอ้

โว้ย เย็นจังเลย

ร้านโซบะ! ขอแบบร้อนๆ สักถ้วยนะ

ฟังให้ดีนะ

"โซบะแห่งยุค"น่ะ

เป็นเรื่องเล่าที่ไปออดอ้อนร้านโซบะแล้วก็เก็บเงินมาได้ไงล่ะ

บางครั้งก็มีการปรบมือขึ้นตรงกลางระหว่างกินโซบะนะ

แต่ว่ามันไม่สำคัญหรอก

สิ่งที่สำคัญน่ะ

※กลางมือ = เสียงปรบมือที่เกิดขึ้นระหว่างการแสดง

คือการปรบมือชมเชยนั่นแหละ

โอ้!

พวกเราชาวเอโดะเนี่ยเป็นคนใจร้อนนะ

โซบะเสร็จแล้วเหรอครับ?

ดีใจจังที่ออกมาได้ไวแบบนี้

แถมยังเป็นตะเกียบคู่ด้วยนะ

ดีกว่าใช้ตะเกียบกลมๆ นี่อีก

เอ๊ะ ดีเหมือนกัน

ของดีต้องเสิร์ฟด้วยภาชนะดีๆ นี่แหละ พูดถูกแล้ว

อะ...

กลิ่นน้ำซุปนี่

น้ำซุปนี่หอมชะมัดเลยนะ

โสปโยด

กลิ่นปลาโอแห้งนี่หอมจริงๆ เลย

ซ้อนทับกัน

เอาล่ะ ส่วนเรื่องโซบะนี่น่ะ

โอ้...

ผอมเพรียวและดูดีแฮะ

เชื่อมโยงกัน

ผ่านเรื่องราวของละครคาคุ

วันที่คิดว่าไม่มีอะไรเลยน่ะ

โหม โหม โหม

กลายเป็นศิลปะไปแล้ววว!!

ราฮะฮะฮะ

ก็ทำได้ขนาดนี้ล่ะมั้ง

แต่ว่ามันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกนะ

เป็นของดีนี่นา

การได้รับเสียงปรบมือน่ะนะ

1

เครื่องเขียน

บีย่าโฮรินุมะ

อ๊ะ!

พี่ใหญ่ เลิกเถอะน่า

คิดอะไรอยู่เนี่ย

นายรับช่วงต่อสามรอบแล้วนะ

ทุกคน... ทุกคนคาดหวังอยู่นะ

มาสะดุดตรงนี้ได้ ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีนะ!!

ทั้งๆ ที่...!!

ตัดขาดแล้วก็สร้างชื่อให้ได้

ลองทำแบบนั้นดูสิ

ตื่นมาแล้วก็รู้สึกไม่สดชื่นเลย มันไม่เป็นเรื่องเลยนะ

ด้วยเหตุผลแบบนั้นเนี่ยนะ

ถึงได้โยนทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้

ชิ...

ทำไมน่ะ...

พี่ใหญ่...

เอ่อ... จะทำยังไงกันดีล่ะ?

อีกแล้วสิ

มันหายไปหมดเลยแฮะ

แถมชื่อก็หายไปด้วยเลยนะ!!

ราฮะฮะ

มะ

ไม่มี ก็ติดไว้ก่อนละนะ

แล้วเรื่องเล่าก็เริ่มต้นขึ้น

ฟู่ววว

และก็ไปถึงบทสรุป

ไม่มีความเสียใจ หันหน้าไปข้างหน้าเท่านั้น

เรื่องเล่าอะคาเนะ