ตอน 3: Chapter 3

อาคาเนะ

หลังจากนั้น 6 ปี—อาซึโนะที่เติบโตขึ้น กำลังจะขึ้นเวทีหลักเป็นครั้งแรก!!

ตำแหน่งที่ 3 โคซะแรก

ภาพวาด: มางะทากะชู

“ราคุโกะคิสึฉะ” สถานที่คล้ายไลฟ์เฮาส์ที่เหล่านักเล่าเรื่องมาลับฝีมือ เปรียบเสมือน... วันนี้ผู้แสดงคือ—

คุณโยชิโนะ

ราคุโกะคันชู ฮายาชิยะ ราคุโกะคัมชู: ฮายาชิยะ เคอีกิ

วันนี้ผู้แสดงก็ยังมาสายอีก 20 ถึง 30 นาที

ทำยังไงดีเนี่ย วันนี้เป็นวันโชว์เดี่ยวเลยนะ

ไม่เป็นไรหรอก

เพราะว่าท่านอาจารย์ชิกุมะได้ช่วยหาผู้แสดงให้ด้วย

ชิกุมะโนะน่ะ!!

ใช่แล้ว

ท่านอาจารย์ชิกุมะ แห่งตระกูลอาราคาวะ อันดับ 2

เอ๊ะ ไม่เป็นไรเหรอครับ?

เอ่อ... เรื่องค่าตัวนี่สิครับ

อะไรกันน่ะ ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล

ขออนุญาตนะครับ

กุริจัง!! มาด้วยเหรอ?

ขอบคุณสำหรับวันก่อนนะครับ

ซุ่มซ่ามจริง

โอ้โห

ถ้าเป็นเด็กของอาราคาวะกุริโคนี่ คงไม่เป็นไรน่า

วันนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

เปล่า... คือว่า คนที่จะขึ้นไม่ใช่ผมนะครับ

เอ๊ะ?

นี่แหละเจ้าตัว

เอ๊ะ?

เด็กคนนี้เหรอ!?

ยังเด็กจัง!! วัยรุ่นเหรอ!? นักเรียนเหรอ!?

ดูภายนอกก็จัดจ้านดีนะ

ถึงจะมาเล่น落語...

คุณคือผู้จัดการร้านใช่ไหมครับ!!

เอ๊ะ!?

อ่า ใช่แล้วค่ะ

ครั้งนี้ได้รับความไว้วางใจจากท่านอาจารย์ชิกุมะ อาราคาวะ ให้มาเป็นตัวแทนครับ

โอกาสที่หาไม่ได้แบบนี้ จะตั้งใจทุ่มเทสุดกำลังเลยครับ!!

อาซึโนะ ซากุระซากิ ครับ!!

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

นี่ใครน่ะ

เป็นเด็กดีจังเลยนะ

ถึงจะดูแข็งๆ ไปหน่อยก็เถอะ

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับเหมือนกัน

ท่าทางตอบสนองนี่ไม่เหมือนตอนฉันเลยว่ะ

ท่านพูดว่ายังไงเหรอครับ?

ฉันจะพาไปที่ห้องพักผู้แสดงนะ

ก็เป็นปกติธรรมดานี่ครับ

ครับ!!

● ● ● ● ● ●

สำเนียงเปลี่ยนไปเหรอ?

เปล่าหรอก แค่สุภาพเท่านั้นเอง ปกติๆ

ไม่ได้ตื่นเต้นซะหน่อย!!

ก็ต้องมีอาการใจเต้นเล็กน้อยเพราะเป็นโคซะแรกอยู่แล้ว

ไม่ได้กลัวเลยสักนิด!!

แต่มันเป็นความตื่นเต้นดีนี่นา!! ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบประหม่า!

การที่ตัวสั่นนี่ก็เป็นเพราะสภาพของฉันนี่แหละ

เพราะว่าเป็นนักรบ

แค่ตัวนักรบมันสั่นเฉยๆ เท่านั้นเอง

ไม่เป็นไรเลย!! ฉันทำได้

สบายมากเลย!!

ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอเนี่ย.........

นิตยสาร ทูคังนิทೆಂ

อากาเนะ

อากาเนะ

ไม่รู้ว่าเป็นใครนะ อากาเนะนี่

ว่าแต่ งานโชว์เดี่ยวเนี่ย ไม่ใช่ว่าจะแสดงคนเดียวเหรอ?

ถึงจะเป็นงานโชว์เดี่ยว แต่บางทีก็มีคนอื่นมาเปิดฉากด้วยนะ

แค่ชื่ออย่างเดียวนี่ไม่แปลกเหรอ?

เธอคนนี้เป็นใครกันนะ อากาเนะนี่

จริงด้วยสิ

ทีหลังได้ยินมาก็บอกว่าเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ชิกุมะด้วยสิ

ไม่ใช่ศิษย์เหรอ!?

ท่านอาจารย์ต้องมีแผนอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ

โคซะแรก!?

แย่เลย ฉันต้องมาเก็บกวาดเองสินะ

ช่วยให้เธอได้แสดงหน่อยเถอะครับ

กุริจังบอกไว้อย่างนั้นนะ

อา... น่ากลัวจัง ไม่เป็นไรมั้งเนี่ย

—นี่คุณฟังอยู่เหรอ?

พอเพลงเปิดดังขึ้น ก็ได้ออกแสดงสินะ

เอ๊ะ!?

อ่า

ใช่เลย! ชุดกิโมโนที่ยืมมาจากอาจารย์ ขนาดพอดีเป๊ะเลย

แกนี่มันก็ตื่นเต้นอยู่ไม่ใช่เหรอ

ฮะ!? ไม่ได้ตื่นเต้นซะหน่อย!!

เอ๊ะ!?

ฟังให้ดีนะ?

ให้เขียนตัว "人" ลงบนมือข้างที่ถนัดแล้วดื่มเข้าไป

อย่ามาดูถูกสิ!! มันคือการดื่ม "คน" เพื่อคลายความประหม่าไม่ใช่เหรอ

เจ้าบื้อ

มันไม่ใช่แค่การดื่ม "คน" เฉยๆ นะ

ก็รู้โว้ย

นักเล่นโอคิโยคือการกลืนกินผู้ชมต่างหาก

แม้แต่ท่านอาจารย์ก็บางทีก็ทำแบบนั้นเวลาอยู่บนเวทีใหญ่ๆ นะ

ท่านอาจารย์เหรอ!!

ก็คงจะตื่นเต้นอยู่ล่ะสิ

เงียบไปเลยน่า!!

เอาเป็นว่าไม่ต้องคิดมาก เล่นไปเถอะ

ก็ไม่มีใครทำได้ทุกอย่างตั้งแต่แรกหรอกน่า

นี่คุณอาจจะเป็นคนดีใช่ไหม?

อะไรของคำว่า 'อาจจะ' น่ะ!!

ขอโทษที ล้อเล่นน่า

ขอบใจนะ

รู้สึกผ่อนคลายขึ้นหน่อยแล้วสิ

งั้นก็

เอ๊ะ?

สาวน้อย

เหรอ!?

ฟุฟุ

จะไปแล้วนะ!!

ว๊ะ!

เยอะจัง—

ถ้ามองจากตรงนี้

ก็รู้แหละ แต่ก็คิดว่ามันจะอย่างนี้แหละ

โชยาแย่แล้ว

แถมยัง

จะว่ายังไงดีนะ

เร็วมากเลย

คนนี่แหละ

ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ทั้งความสำเร็จและความล้มเหลว ล้วนเป็นเพราะตัวเอง

บนเวที ไม่มีใครช่วยเราได้หรอก

น่ากลัวจัง—รู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มๆ

แต่ว่า

ฉันมาที่นี่ด้วยความตั้งใจของตัวเอง

อย่าอ่อนข้อ อย่าหนีไป

ระบายออกมาให้หมด

เย่!

สิ่งที่สั่งสมมา

เอ๊ะ

กุ๊กกุ๊ก

กุคึน

โดคุน

สิ่งที่อยู่ข้างในตัวฉัน

กุน

วันนี้ตรงนี้

...อืม

ทั้งหมดเลย!!

เอ๊ะ—

เรื่องชอบหรือไม่ชอบนั้น แต่ละคนก็มีอยู่แล้วนะครับ

ว่าชอบอันนี้ ไม่ชอบอันนั้นน่ะ

มันก็แตกต่างกันไปในแต่ละคนนั่นแหละ

ดีจัง เริ่มพูดแล้ว

เสียงก็เปล่งออกมาแล้วด้วย

ท่าทางก็สง่างามดี

เป็นคนอื่นไปเลยล่ะ

ยังวางใจไม่ได้นะ

โอคิโยไม่ใช่แค่การพูดคนเดียว แต่มันคือละครสนทนา

นักเล่นโอคิโยจะแสดงบทบาทของตัวละครในเรื่องนั้นๆ

แล้วก็สร้างเสียงหัวเราะจากการโต้ตอบของบทสนทนานั้น

เวลาหันไปดูข้างหลังแล้วมันรู้สึกว่า 'เจ้าบื้อ' เลยล่ะ

เจ้าบื้อรึ—อะไรกัน

ก็เป็นเรื่องที่มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

เรียกได้ว่าเป็นการแสดงเดี่ยวก็ยังได้นะ

มาม้วนลิ้นแบบนี้สิโว้ย

ตั้งแต่ตัวละครในเรื่องไปจนถึงเสียงบรรยาย ล้วนแล้วแต่แสดงเองคนเดียวหมด

ถึงอย่างนั้นก็เป็นแค่คนเดียว

เงยคอขึ้นแบบนี้ แล้วก็

การจะถ่ายทอดทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลย

อ้าปาก 'ปั๊ก' อย่างนี้

เพราะฉะนั้น นักเล่นโอคิโยจึงใช้สีหน้า ท่าทาง และน้ำเสียงผสมผสานกัน

เลียลิ้น 'เพโลเพโล'

ให้จินตนาการถึง

หืมมม ไม่ชอบงูเหรอเนี่ย

เข้าใจแล้วสิ

นายล่ะเป็นไง มีอะไรน่ากลัวไหม

ใช้เสียง สายตา หรือการขยับนิ้วเพื่อเพิ่มความคมชัดของบทละคร

พลังในการแสดงออก

ฉันน่ะนะ กลัวแมงมุมจังเลย

กบสิ ปิโยนๆ บินมา ดูน่าขนลุก

ทากน่ะ เหนียวๆ น่ากลัว

พลังในการแสดงที่ทำให้รู้ได้จากสายตาว่าใครกำลังพูด

ยึดตามพื้นฐาน

อะไรที่น่ากลัวเหรอครับ

มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตชั้นสูงแห่งสรรพสิ่ง

ไม่มีหรอก ไม่มีอะไรแบบนั้น

เพราะงั้นฉันถึงได้โดดเด่นขึ้นมา

ความชำนาญแห่งโอคิโยที่บริสุทธิ์!!

จะมีอะไรน่ากลัวสำหรับฉันกันล่ะโว้ย!!

โมจิกลัว

ท่ามกลางพวกหนุ่มๆ ในหมู่บ้านที่กำลังตื่นเต้นกับการพูดถึงของน่ากลัว ชายคนหนึ่งกลับยืนกรานว่าไม่มีอะไรน่ากลัวเลย

อันที่จริง แค่เห็นครั้งเดียว ก็ถึงกับนอนซมไปเลยล่ะ

ม๊า!

โมจิกลัว

แต่ว่า นี่มันเรื่องโกหกสีแดงเด่นชัดเลยนะ

ความวุ่นวายเล็กๆ ของพวกหนุ่มๆ ที่ต้องการจะทำให้ชายคนนี้และชายคนนั้นตกใจด้วยโมจิ

ไม่เอาๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย

ไม่ใช่แค่ระดับที่เด็กฝึกงานที่เพิ่งขึ้นเวทีวันนี้แสดงได้นะ

?

ความรู้สึกคิดถึงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ

แต่ว่า

ฮิฮิ

ไอ้หมอนั่น โดนโมจิ แปะปุ๊! จนนอนแผ่ไปแล้วเชียว

ตอนที่หลับ มันเอาโมจิมาวาง แล้วก็มองมันกลัวจนขำเลย

ฆ่าด้วยโมจิซะ

จะฆ่าด้วยโมจิแบบนั้นล่ะ เป็นไงบ้าง?

ชินจังเหรอครับ?

เสียงดังโว้ย

ถึงจะถูกอาจารย์ฝึกมาตั้ง 6 ปี

ห๊ะ?

โมจิกลัวนะ

อ่า

โมจิ

กลัว

ไม่สิ ทักษะระดับนี้มันไม่ได้ได้มาแค่ใน 6 ปีหรอก

มีโมจิเยอะขนาดนี้

กลัว กลัว

แถมยังเป็นเด็กขึ้นเวทีครั้งแรกแต่ก็ไม่เกรงกลัวเวทีแบบนี้

นี่ๆ ความประหม่าเมื่อกี้หายไปไหนหมดล่ะเนี่ย

ให้ตายสิ

อะไรกันที่ว่ากลัวโมจิ

นายต่างหากที่เสียงดังที่สุดโว้ย

อืม... โมจิก็กลัว

โมจิชิ้นพัง! โมจิถั่วกลมด้วยนะ!

อร่อย! ไม่สิ มันน่ากลัว!

ใครกันที่กินโมจิเสียงดังได้โว้ย!!

แย่จัง

แย่จังเลยครับ อาจารย์ชิกุมะ

ไม่บอกข้อมูลอะไรเลย แล้วส่งเด็กแบบนี้มา

แบบนี้เนี่ยนะ

เด็กขึ้นเวทีครั้งแรก ก็ได้รับเสียงปรบมือครั้งแรกแล้ว

ให้บอกความรู้สึกนี่น่ะ

ก็พูดได้แค่ว่าสุดยอดเลยนี่นา

เรื่องอากาเนะ