ตอนที่ 176

＃176 อยากเป็นแฟนกันต่อ

วินาทีที่เผชิญหน้า ความทรงจำก็ผุดขึ้นมา—

ฟุคะ นักเรียนสุดเก่ง

แชมป์ก็คือ

เซ็นปะจูเนียร์!

เห็นไหม!?

เห็นอยู่แล้วสิ

ชนะแล้ววว!!

แต้มสุดท้ายนี่สุดยอดมากเลยนะ!

แล้วเรื่องนั้นล่ะนะ—

เพราะว่าคุณพ่อไม่ได้มาเลยนี่นา

ก็เลยไม่คิดว่าไม่ได้ถูกใส่ใจไง

ทำหน้าแบบนั้นทำไมล่ะ

ดีใจที่ดูแข็งแรงดีนะ

คุณพ่อเองก็

...อย่างนั้นเหรอ

แล้วเรื่องเส้นทางเรียนจะทำยังไงเหรอ

ว่าจะใช้บาสเกตบอลเลี้ยงชีพเนี่ยนะ

มันเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ เองนะ

คิดให้ดีๆ สิ

รู้แล้วน่า

การได้รับการแนะนำจากมหาวิทยาลัยโมโตฮาระเนี่ย...

ตุ้บ

คุณพ่อมองความเป็นจริง

เหมือนเมื่อก่อน

เท่านั้นเอง

มันจะไม่อยู่แค่เรื่องสนุกๆ

แค่สนุกอย่างเดียว

117

||?

คิ้ววววววววววววววววววววววว

ตั้งแต่สมัยก่อน

ก็ต้องเป็นเราเป็นคนพูดก่อนถึงจะยอมพักด้วยนะ

ว่างๆ นี่อะไรที่มันติดลบกันล่ะ

ก็คือพลังชีวิตมันหายไปน่ะนะ

สกิลมันอัพเลเวลไปเยอะมากเลยนะ

ฉันนี่มันมีเซนส์นี่นา

●●●

ผลลัพธ์สุดท้ายคือครั้งนึง

ที่ห่างจากบาสนี่ก็ดีแล้วมั้ง

ถ้าทำต่อไปเรื่อยๆ

รู้สึกว่ามันไม่มีแรงจูงใจนิดๆ

ดูสิ นั่นแหละ ความสำคัญของการได้พักแล้วตระหนักรู้

จนเกลียดบาสไปเลยมั้ง

คุณจินกะนี่ทำมาเกือบ 10 ปีแล้ว

คงจะมีความยึดติดอยู่กระมัง

สำหรับตัวฉันน่ะนะ มันมีความ

ยึดติดก็เพราะว่าเคยเลิกเล่นบาสมาก่อน

ดังนั้นฉันจะ

คว้าแชมป์วินเทอร์คัพมาให้ได้เลย

อา

แย่แล้ว

มีสายเข้าด้วย

มุคา

จะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยทิตสึเหรอ?

เอ๊ะ?

อ่า ใช่จ้ะ

รู้จักนักกีฬาเองาเสะไหม?

จะให้รู้จักได้ยังไงกัน

นักกีฬาทีมชาติ...

เมื่อก่อนมีโอกาสได้ซ้อมด้วยกัน

แล้วมันสนุกมากๆ เลยล่ะ!

คุณเองาเสะก็มาสิ

คิดว่าอยากจะเล่นบาสกับคนนี้จังเลยนะ~

สงสัยจะสอบชิงทุนกีฬาไม่ติด ก็เลยจะลองสอบทั่วไปดู...

เหมือนกับว่า

ซ่าวพูดว่ายูเมะคิยูเมะคิ

ไม่เป็นไรหรอก

เรื่องนั้นมันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยนะ

ดีใจจังเลยนะที่ยูเมกะมาเล่นบาสอีกครั้ง

ดีใจจังเลย

...แต่ว่า

ยินดีต้อนรับกลับมานะ!

หิวแย่แล้วสิเนี่ย

ข้าวพร้อมแล้ว เชิญเลยนะ

อา

คุจิคุง

ลืมของอะไรมาหรือเปล่าคะ?

เอ๊ะ?

ขอโทษค่ะ เมื่อกี้คือ—

ใช่แล้ว! ใช่ๆ!

คุณหมอคนนั้นลืมเสื้อฝึกมา

ช่วยเอาไปส่งให้หน่อยได้ไหมคะ?

ขอโทษนะคะ

ไม่เป็นไรหรอก

ไปให้สนุกนะ

มันแวบเข้ามาในหัวนิดหน่อยน่ะ

ดีใจที่ยูเมกะมาเล่นบาสให้ดู

แต่ว่าก็แพ้รอบคัดเลือกอินไฮไปนี่นา

มองยูเมกะที่ดูสนุกสนานเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

ถ้าสุดท้ายก็แพ้อีก

ชินคะเซนไป!

มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

นี่...ของที่ลืม

เอ๊ะ...

ถึงจะไม่ต้องรีบก็ได้...

การซ้อมทุกวันนี่

กับการใช้บาสเป็นเครื่องทำมาหากินนี่

มันก็เป็นแค่หยิบมือเล็กๆ เองนะ

คิดให้ดีๆ ล่ะ

โอ้โห เยี่ยมไปเลย

คว้าแชมป์วินเทอร์คัพมาให้ได้เลย

สิ่งต่างๆ มากมายนี่

ในใจของฉันน่ะ

วูคุน

มันกำลังลุกโชนอย่างรุนแรงเลยล่ะ

ทั้งที่มีช่วงว่างอยู่

ก็ยังเล่นบาสเกตบอลเก่งและเก่งกาจเหมือนเดิม

มันแปลกนะ

เหมือนกับว่า

ซ้อมกันอยู่คนละมิติ

ถ้าจะให้ว่าไปนะ ก็ดีแล้วล่ะ

เลยล่ะ

อ่า เรื่องของยูเมกะสินะ...

ที่ห่างออกมาจากบาสเกตบอล

นี่ฉันรู้สึกยังไงกันนะ...

แถมยังสนิทกับนักกีฬาเองาเสะ แล้วก็ตื่นเต้นที่จะได้เล่นบาสในมหาวิทยาลัยด้วย

ใครกันนะ... คุณเองาเสะ...

ยามะ

คอย...

มานี่สิ...

ยูเมกะยังเหมือนเดิมเลย

กำลังสนุกกับบาสเกตบอล

ส่วนฉันน่ะ

น่าจะเปลี่ยนไปแล้วล่ะ...

อิจฉาจังเลย!!!

เอ๊ะ??

ก็เพราะว่า

มาหาคุจิคุงนี่แหละ

ที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน

กับคุจิคุง

รุ่นพี่

หนึ่งลูก!

งั้นฉันกลับก่อนนะ

เอ๊ะ อีกแล้วเหรอครับ

หิวแล้วล่ะ!

คุณจินทสึนี่โดยพื้นฐานแล้วเก่งมากเลย...

ถึงจะมีแค่สองคนก็สามารถ

ก้าวผ่านปัญหาไปได้

แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้

อยากเป็นคนรักของเธอ

ดูอยู่ไหมคะ?

อะไรเหรอ

โล่งจัง ไม่ได้ถูกเห็น

กล่องสีคราม

ฉันจะละลายไปกับเธอ ในท้องฟ้ายามค่ำคืนเพียงหนึ่ง

\#176／จบ