ตอนที่ 177

จินัตสึนี่น่ะ

ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่เลยเนอะ

ก่อนแข่งนิดหน่อย ความคิดของจินัตสึคือ—

เหรอจ๊ะ

มองหน้าก็อ่านอารมณ์ไม่ออกเลยอ่ะ

ถึงเวลาที่ทุกคนคุยกัน เธอก็เหม่อลอยอยู่คนเดียว!

เป็นคนสบายๆ กับตัวเองสุดๆ เลยเนอะ

มิอุระ โคจิ

\#177 ขาดไม่ได้เลย

ว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน

ผู้ให้ความร่วมมือในการถ่ายทำ: ฟุคายะ บิ๊กเทอร์เทิล

เอ่อ...ดี

โรงเรียนเอเมย์! แรงไม่หยุดยั้ง

เข้ารอบชิงแล้ว!!

เอเมย์นี่ก็สมเหตุสมผลดีนะ

อาการบาดเจ็บของคุณคานอในรอบคัดเลือกอินไฮด้วย

ดูเหมือนจะหายดีแล้วด้วย

ไปแข่งรอบจริงกันเลยนะ!

ยูกะ ไฟท์!

โรงเรียนไซโช!

เข้ารอบชิงแล้ว!!

งี้ก็เข้ารอบชิง

เอเมย์ ปะทะ

ไซโชสินะ

ฟังนะ! ตั้งแต่วันพรุ่งนี้

จะเป็นค่ายฝึก 3 วันเลยนะ!

โยเกิร์ตที่อยู่ในตู้เย็นน่ะ!

ต้องกินให้หมดก่อนวันมะรืนนะ!

...เข้าใจแล้ว

อรุณสวัสดิ์ครับ/ค่ะ บาร์เซย์

ครับ/ค่ะ

เวลาอยู่กับไดกิ จะวิ่งไปถึงตรงนี้ได้เสมอเลย

นั่นเธอเนี่ย—ใครกันแน่ที่มาติดเธอ

เคนเอะเอง

ตอนนี้เป็นรุ่นพี่จินัตสึ

หนึ่งแต้ม!

ที่ชนะ

ว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน

จินัตสึ จินัตสึนี่เปลี่ยนไปจริงๆ เลยนะ

เมื่อก่อนน่ะ ต่อให้รู้สึกว่าเธอต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ ก็เถอะ

ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กับตัวเองคนเดียว

แต่ตอนนี้เธอก็คุยด้วยนะ

แล้วสีหน้าก็อ่อนลงด้วย

พอนึกออกว่าจินัตสึไม่ได้แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว

ฉันก็รู้สึกสบายใจไปด้วย

อันที่จริงแล้ว บางเรื่องมันก็ไม่รู้ด้วยตัวเองนี่นา

คิ๊ง

ตัวฉันในสายตาคนอื่น กับ

ตัวฉันที่คิดว่าตัวเอง

มันอาจจะมีความแตกต่างกันอยู่

30

ไปกันเถอะ

ชมรมแบดมินตัน

ค่ายฝึกเมื่อวานนี่เองเหรอ

กลับมาแล้วนะ

กลับมาแล้วนะ

ทำซุปหมูไว้ด้วยนะ

เป็นไงบ้าง? ค่ายฝึก

แล้วคุณพ่อก็เหงาด้วยล่ะ

จะกินไหม?

ก็ยังเป็นสไตล์สุดเข้มงวดเหมือนเดิม

ซึ่บ

ตอนเช้าก็มีเขาถามมาว่า "ไม่ไปวิ่งเหรอ"

ไดกิคุงนี่มันมีเสน่ห์จริงๆ เลยนะ...

แล้วตัวฉันเองก็ด้วยนะ

ที่ไปเข้าใจคนอื่นผิดๆ

ติ๊ง จินัตสึ

ครับ/ค่ะ

เอ่อ คุณพ่อเหรอครับ/คะ?

ขอโทษครับ/ค่ะที่ทักไปดึกๆ ตอนนี้ว่างไหมครับ/คะ?

ไม่เป็นไร มีอะไรเหรอ?

คือว่า...

พรุ่งนี้รอบชิง คุณพ่อมาดูให้หน่อยนะ

ตามที่คุณพ่อพูดเลย

ทั้งที่ยังไม่ได้แสดงผลอะไรเลย แต่ก็ทำเป็นตัดสินเอง

ก็เพราะแบบนั้นไง ถึงจะชนะให้ได้

อยากให้คุณพ่อได้รู้จักตัวฉันในตอนนี้

...เข้าใจแล้ว

สู้ๆ นะ

สู้ๆ

ที่นี่กับทรัล

แน่นอนว่าฉันนี่นะ

อาจจะถนัดการสื่อสารไม่เก่งก็ได้

สบายดีไหม?

บางทีคุณพ่ออาจจะมองว่าฉันเป็นคนจริงจังก็ได้นะ

ต่อหน้าจินัตสึน่ะ หัวดีเลยล่ะ

เวลาที่ทุกคนคุยกัน เธอก็เหม่อมองไปคนเดียวด้วยนะ!

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าแม้จะมองหน้าก็อ่านอารมณ์ไม่ออก

ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนมีจังหวะของตัวเองเนอะ

ไม่มีความรู้สึกอยากจะเกียจคร้านเลยสักนิด

รุ่นพี่จินัตสึเป็นเอซคนต่อไปของชมรมบาสเกตบอล

บางทีคนอื่นอาจจะมองว่าเธอเป็นคนมีจังหวะของตัวเองก็ได้นะ

ไม่เพียงแต่มีฝีมือ แต่ยังมีบุคลิกและความเป็นดาวอีกด้วย

เธอเป็นที่นิยมทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนเลยนะ

อาจจะดูเหมือนเป็นคนเคร่งครัดต่อยูเมกะก็ได้

ทุ่มเทให้กับบาสเกตบอล

จนไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

ว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน

ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันนะ

แต่สิ่งนี้ชัดเจนแน่นอน

ตั้งแต่เริ่มเล่นบาสเกตบอลตอนอายุ 8 ขวบ

จนมาถึงตอนนี้ อายุ 18 ปี

บาสเกตบอลมันขาดไม่ได้เลยในชีวิตของฉัน

ชมรมบาสเกตบอลโรงเรียนทาทะ

อยู่ร้านซูชิไง

มาถึงแล้วครับ/ค่ะ!

ตอนนี้อยู่แถวไหนเหรอครับ/คะ?

สายแล้วเหรอ!?

คุณพ่อของรุ่นพี่จินัตสึเหรอครับ/คะ?

ติดงานเลยมาช้า กำลังมุ่งหน้าไปอยู่

สายขนาดนั้นเลยเหรอ

ทั้งที่บอกว่าต้องเริ่มหลังจากซ้อมเสร็จแท้ๆ

สำหรับรุ่นพี่จินัตสึแล้ว การแข่งขันนัดนี้มัน

ซ่งตู่ มะฝุ่น

ถึงจะเป็นแมตช์สำคัญเลยนะ

แน่นอนว่าผลลัพธ์ที่เป็น "ชัยชนะ"

กับคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดเนี่ย

นัดสุดท้าย

ตอนเริ่มแข่งจะเงียบๆ ค่อยๆ ผ่านไปทีละวินาที—

\#177 จบ

กล่องสีฟ้า