ตอนที่ 202

อ๊ะ! คุณมายะคุเระนี่นา!

☆การพบกัน...!

＃202 ในแบบของฉัน มิอุระ โคจิ

มาทางนี้เหรอ!

อายาเมะ ชอบุจัง

สองคนจะไปทางไหนต่อเหรอ?

เป็นคู่รักสินะ...

กำลังปรึกษากันอยู่

อย่าอิจฉาเลยน่า

ว่าจะไปทางพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำน่ะ...

วัดชิมิสุล่ะ?

ถ้าพูดถึงเกียวโต ต้องเป็นวัดชิมิสุไม่ใช่เหรอ?

ไม่ไปเหรอ?

พวกเรากำลังจะไปแล้วนะ!

ข้างหน้ามีของอร่อยๆ ด้วยนะ!

ไหนๆ ก็มาแล้ว

ไปกับพวกเราไหม?

ใช่แล้วล่ะนะ

ดีเลย งั้นพวกเราไปกันเถอะ!

ออกเดินทางสู่วัดชิมิสุ!

คุณทาคาซากะ

อะไรนะ อะไรเหรอ?

คนเยอะเหมือนกันแฮะ

เบียดๆ เข้าไปเลย

ขอโทษครับ...

...อันเมื่อกี้

อันเมื่อวานก็ด้วย

เข้าใจแล้วใช่ไหม?

อะไรเหรอ?

เรื่องจะให้ถ่ายรูปด้วยกัน

หรือเรื่องไม่ไปวัดชิมิสุน่ะ

ว่าฉัน...

คือว่า...

ก็เป็นห่วง...

ห๊ะ?

อ๊า... ไม่มีอะไรหรอก!!

ควรจะเป็นฉันที่... ต้องบอกให้ชัดๆ สิเนอะ

...ก็ไม่ได้

ไม่ต้องเป็นห่วงกันก็ได้มั้ง

ในเมื่อชอบคุณมายะคุเระคนปัจจุบันอยู่แล้ว

...ทุกคนๆ

ฟึ่บ

ว่าไงนะ "ฟึ่บ" เนี่ย

ก็แค่...

ชอบุจังจะไปเที่ยวกับแฟน

อ๊ะ? คุณมายะล่ะ?

พวกฮินะเองก็อยากไปเที่ยวด้วยนี่นา

งั้นก็เลยนัดเจอกันตอน 15:00 น.!

ที่วัดชิมิสุนะ—

หลังจากนั้นล่ะ...

ว้าว! สูงจังเลย!

สร้างมาที่นี่ได้ไงนะเนี่ย

รู้สึกว่าเคยมาที่นี่มาก่อนเหมือนกัน

ชอบุจัง!

อยากเจอ

จังเลย

ฮินัตจัง!

อะไรเหรอ อะไรนะ!

เอ๊ะ?

คุณอาราคาวะกับพวกเขาล่ะ?

แยกกันไปตั้งแต่เนิ่นๆ เลย...

ถ้าไม่มีชอบุ...

ก็ดีแล้วสิ

งั้นสองคนอยู่ด้วยกันตลอดเลยเหรอ?

อืม

เหงาจัง...

น่าจะกี่เมตรนะ?

งั้นฉันอยู่ที่นี่นะ...

เอ๊ะ ทำไมล่ะ?

ในเมื่อมาถึงตรงนี้แล้ว ก็มาเที่ยวด้วยกันเถอะ

ตอนนี้จะกลับไปกลุ่มตัวเองก็เหนื่อยไม่ใช่เหรอ

ถึงอย่างนั้นก็นะ มันก็สูงเหมือนกัน

ได้ยินว่าสมัยก่อนมีคนกระโดดลงมานะ

ไม่อยากจะเชื่อเลย

ดูเหมือนว่าอัตราการรอดชีวิตจะอยู่ที่ 85% น่ะ

จริงเหรอ!?

แล้วประมาณครึ่งหนึ่งก็เป็นเด็กวัยรุ่นกับวัย 20s น่ะ

การมอบชีวิตไว้กับพระโพธิสัตว์กวนอิมน่ะ

พวกเขาเชื่อว่าคำขอจะสมปรารถนา

ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ อยากให้เป็นจริง

คำขออะไรน่ะ สำหรับฉัน ไม่มีเลยว่ะ

อินเตอร์ไฮล่ะ?

คุโดะอยากได้แฟนเหรอ?

อืมม... ดูเหมือนว่าจะรอดมาได้นะ

ยอมแพ้แล้วนี่นา

ถ้าบาดเจ็บนี่มันจะสวนทางกับเรื่องหลักเลยนะ!

ถ้าเป็นเรื่องป่วยของครอบครัว อะไรๆ ก็เป็นไปได้นะ

ถ้าเป็นมาซะ ก็อาจจะทำได้ล่ะมั้ง

ฉันก็เหมือนกัน

ถึงจะไม่มีอะไรจะทำจนกว่าจะกระโดดลงไปก็ตาม

ฉันอยากจะ

ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานในแบบของตัวเองให้ได้!

ฮินะก็เหมือนกันเลย!

ฉันด้วยสิ!

อา! คุณมายะ!

ให้พวกไดกิมาด้วยนะ

รวมตัวที่ชมรมแบดมินตันเหรอ?

ตรงโน้นมีซาซากิกับพวกเขานะ จะไปเรียกมาให้

คุณทาคาซากิเนี่ย

ชอบอะไรในตัวคุณโมริยะนะ?

เอ๊ะ

ตอนนี้กำลังฝึกเรื่องความรักอยู่ไง!

อยากฟังเรื่องของคุณรุ่นพี่จังเลย!

คุณคุโดะชอบคุยเรื่องความรักนี่นา

ฉันน่ะ...

จะเลิกแล้วไง!

อะไรกันเนี่ย

ก็แค่เล่นๆ ธรรมดาไม่ใช่เหรอ

ชอบุ ทำอะไรอยู่เหรอ?

จิ๊กซอว์ปริศนา

เวลาที่มีเรื่องไม่ชอบ ก็จะทำสิ่งนี้

ทำไมล่ะ?

นั่นสิ ทำไมล่ะ?

ถึงจะไม่ได้ทำอะไรจนถึงที่สุดสักที

แต่ก็สามารถต่อปริศนาให้เสร็จได้

รูปร่างแบบนั้นมันน่าเอ็นดูจัง...

ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจนะ

เวลาคิดว่าการที่จะนำชิ้นส่วนแต่ละชิ้นมาต่อกันน่ะ

เขาคิดอะไรอยู่กันนะ

มันก็ทำให้ฉันเริ่มสนใจขึ้นมาน่ะ

ถ้าเป็นฉันนะ คงจะทะนุถนอมมากกว่านี้

คิดอยู่แบบนั้นแหละ

ขอบใจนะ

ดีใจที่มาด้วยนะ

ถ้าพูดถึงเกียวโตก็ต้องวัดคิโยมิสุ

ไม่สิ ขอโทษที

กลางทางนี่ดันฝืนไปซะได้

อืมม

เพื่ออาจิชิบังเหรอ?

ชชอบุจังน่ะ

ถึงจะอยากจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ

แต่เพราะฉันกั้นไว้ไง

เปล่า

ก็เพื่อตัวเองนี่นา

ฉันน่ะ

อยากเห็นคุณโมริยะอยู่กับคุณโชโนะกับพวกเขาด้วย

เขาเนี่ยมันเจ้าเล่ห์ไม่ใช่เหรอ?

ใช่แล้วล่ะ!

นั่นสิ!

ชอบพูดอะไรที่เท่ๆ แบบเนียนๆ ใช่ไหมเนี่ย

ผมก็เรียบกริบอีกด้วย

ไม่ยุติธรรมเลยนะ

ความสุขของตัวเองน่ะ

มันคือความสุขของอีกฝ่ายด้วยเนี่ย

มาซึมะ! ถ่ายรูปสิ!

ก็เพื่อตัวเองนี่นา

ว้าย! เกือบทำมือถือหล่นแล้ว!

ระวังหน่อยสิ!

คำขอของมือถืออาจจะเป็นจริงก็ได้นะ

☆วิวทิวทัศน์แบบนั้นมันวิเศษจัง

ห๊ะ?

#202

กล่องสีฟ้า