ตอนที่ 217

หลังจากการซ้อมในโรงยิม สิ่งที่ฮินะพาไปคือ...?

ฮินะ ฮินะ ซ้อม

ดีเลยนี่!

ขอให้ไปด้วยหน่อยสิ

ก็แวะมาเปลี่ยนรถให้ตั้งไกลนะ!

「อาโนะฮาโกะ」

สวนสาธารณะธรรมชาติ...?

มีสัตว์ด้วยนะ!

ฮิฮิ ชิโระเรโค

ก็เลยตามมาด้วยน่ะ

พวกคุณก็...

รุ่นพี่ใช่ไหมคะ?

โดยเฉพาะไดคิ

ก่อนการแข่งขันใช่ไหมคะ...?

ต้องเปลี่ยนอากาศหน่อยสิ

นี่ดูอึดอัดมากเลย

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!

ถ้าไม่เปลี่ยนอากาศหน่อยล่ะก็

★ปุยๆ กอดให้แน่น! ช่วงเวลาแห่งความสุขที่เอ่อล้น!

อาโนะฮาโกะ คูมิอุระ โคจิ โยมิจิ #217 แวะพักหน่อยไหม?

ว้าว! เฟเน็คนี่นา!!

น่ารักจังเลย!

หูใหญ่จัง

รวมตัวของความน่ารัก

หน้าเล็กจัง

หางปุยๆ~

ข้างๆ

น้องจัง~

สุดยอดเลย~! ถ่ายรูปให้หน่อย~!

อูย

ว้าว น่ารักจัง

นี่ๆๆ!!

เค้าจัดงานอีเวนต์วาดรูปอยู่ไง

พวกเรามาร่วมกันเถอะ~!

งานอีเวนต์วาดรูปเหรอ?

ก็วาดภาพประกอบในสวน

ถ้าถูกเลือกก็จะนำไปจัดแสดงนะ

ไม่ใช่ของรางวัลเหรอ?

แร็ค

คุณคาปิบาร่า!

อย่าขยับแม้แต่นิดเดียวล่ะ

วาดง่ายจังเลยนะ

ก็พอใช้ได้

ก็ถือว่าใช้ได้นะ

ดีออก! ทุกคนก็เป็นแบบนี้แหละ!

นะ?

วาดเทพแห่งต้นไม้ด้วยเหรอ!?

ขนสวยมากเลยเนอะ

คุณนี่นะ นิอินจัง เก่งจังเลย!

สุดยอดเลย~!

พ่อแม่เรียนจบจากวิทยาลัยศิลปะด้วย

จ้อง

จิตรกรเทพเหรอ?

วาดคุณอากูตรงโน้นด้วยนะ จิตรกรเทพ!

เธอเร็วจังที่จะดูเน็ตนะ

ฉันชอบคาปิบาร่ากลมๆ ของพี่สาวจัง~

ฉันก็เหมือนกัน

ว่าแต่ ฮินะล่ะ

ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมได้นะ

นั่นสิ ชีวิตปกติเนี่ยน่าเบื่อที่สุดเลย

จู่ๆ ก็คุยเรื่องใหญ่ขึ้นมานะ

ภาพวาดของคุณเอโตะมันสนุกจริงๆ นะ

ขอบคุณนะ

ว่าแต่ ไหล่ยาวกว่านี้ก็ดีออกไหม

ใครเป็นคนบอกล่ะ

ยากจัง~

นี่ๆๆ!! ไปทางโน้นกันเถอะ!

อืม

ที่ทางนี้เนี่ยนะ~

อ๊ะ! หมูป่า!!

ได้เจอญาติด้วย

ดีจังเลยนะ คุณโอคิ

เดี๋ยวกลับไปเช็คทะเบียนบ้านให้แน่เลยนะ

อันนี้ต้องวาดให้ดีนะ

ฝากไว้กับจิตรกรเทพแล้วนะ

ไว้ใจได้เลย

ไม่ใช่คุโดะ

คุณหมูป่า หันมาทางนี้หน่อย~

111

82

นี่ๆ ฮินะ

ทำไมถึงวาดฉันล่ะ!

ทำไมเหรอ เจ้าหมูป่า...

อย่าวาดขาด้านในสิ!

สิ่งที่โอคิต้องการก็คืออันนี้ไม่ใช่เหรอ

เอาล่ะๆ

อย่ามาทำเป็นคิเมร่าสิ!

ที่วัดความยาวนั้นมันคืออะไรกันเนี่ย!

มองความยาวอยู่นี่เหรอ?

จิตรกรเทพ... ช่วยด้วยนะ

อืม

ก็เลยนะ! ฉันน่ะ!!

อาคาริจังน่ะ...

พอหันไปดู ก็เห็นทุกคนวาดคุณหมูป่า

อร่อยจัง! ไปเรียนมหาวิทยาลัยศิลปะเลยสิ

เทพนิยาย!!

ฉันที่จริงจังกับการวาดเจ้าหมูป่าเนี่ย

มันน่าอายออกใช่ไหมล่ะ

ก็ถือว่าใช้ได้นะ

หุบปากไปเลยน่า!

...ก็เถอะ

จะรับทั้งหมดเลยนะ

เจ๋งไปเลย

นี่อะไรกันเนี่ย นึกว่าจะให้ชมงานซะอีก

จะพักตรงนี้เหรอ

ห้ามทำเด็ดขาด

ใช่แล้วล่ะ

อ๊ะ

ที่นี่เนี่ย

ยังมีของเล่นแบบนั้นด้วย

เหมือนสวนสัตว์ผสมสวนสนุกเลยนะ!

เหมาะมากสำหรับคนที่พาเด็กมาด้วยเลยนะครับ

อ๊ะๆ

แต่ว่าก็คงต้อง

ดีจัง อยากเล่นจัง

เป็นวัยที่เล่นไม่ได้แล้วล่ะนะ

การเป็นผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้สินะ

คุณเอโตะยังเล่นได้นะ

เดี๋ยวฉันไปซื้อเครื่องดื่มมาก่อนนะ

โอเค ไปสิ

อา ฉันก็จะไปเอง

เข้าใจแล้ว

คุณโอคิ ดูร่าเริงขึ้นไหมครับ!

เมื่อเทียบกับตอนที่มา

น่าจะดูมีสีหน้าสดใสขึ้นนะ

แต่ว่าก็ต้องสู้กับเพื่อนสนิทตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น

แล้วช่วงนี้ฮารุโตะก็

ในเกมการแข่งขันการเลิกเล่นด้วยนะ

เริ่มโดดเด่นขึ้นมาด้วย

มันอึดอัดจังเลยครับ...

รุ่นพี่ของผมเคยบอกมานะ

รุ่นพี่คนนั้นน่ะ

ว่าสิ่งที่ทำให้รู้สึกเสียใจกว่า

ไม่ใช่ตอนที่แพ้ในเกมอำลาของรุ่นพี่ปี 3

แต่เป็นตอนที่แพ้ในเกมสุดท้ายของรุ่นปี 2 ต่างหาก

เพราะว่ารุ่นปี 3น่ะ

มันจบลงตรงนั้นแล้ว

เลยแค่รับผลลัพธ์มันเข้ามาได้

แต่ว่าตอนปี 2 เนี่ย

เพราะว่ายังมีอะไรให้ต้อง

เสียดายสิ่งที่ทำไม่ได้

ก็เลยพยายามที่จะเผชิญหน้ากับมัน

เพราะว่ารู้สึกได้ถึงความเป็นไปได้

ถึงมีไฟที่จะสู้ต่อได้น่ะ

ก็เลยอย่างงี้

ถึงอย่างนั้นแหละครับ!

ขอให้จะไม่ยอมแพ้หรือยอมรับมันไปซะก่อนนะครับ!

จนกว่าเกมจะจบ

อย่าทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาทันทีนะ แค่เพราะว่าเป็นรุ่นพี่ปี 3!

พวกนายยังมีความมุ่งมั่นที่ทำมาตั้ง 1 ปีไม่ใช่เหรอ!

ยิ่งฝึกฝนสะสมมากเท่าไหร่

เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นก็จะยิ่ง

ลุกโชนขึ้นมามากขึ้นเท่านั้นเลยครับ!!

คุณอาคาริเป็นคนที่มีไฟแรงนี่นา

จริง ๆ แล้วก็ใช่ครับ

ความเป็นไปได้เหรอ

การสั่งสมเหรอ

จะดื่มอะไรดีนะ

ถ้าดื่มที่แบบนี้

โค้กคงจะอร่อยน่าดูเลย

แต่เอาเป็นน้ำเปล่าก็ดีนะ

งั้นกลับกันเถอะ...

ฮินะ?

ตรงโน้นมีที่แนะนำนะ

แวะไปไหมล่ะ?

☆จุดหมายต่อไปของฮินะคือーー!?

สัปดาห์หน้าจะพักครับ จะกลับมาออกฉบับ WJ50 (ฉบับที่วางจำหน่าย 10 พ.ย.) ครับ

อาโนะฮาโกะ