ตอนที่ 223

เพื่อนสนิทน่ะ

＃223=หน้าที่ 1 ของการผจญภัย

ทางลาดที่กะทันหัน หรือ

ลมที่ปะทะสวนทาง

เวลาที่แป้นเหยียบหนักๆ

พวกเขาก็ทำให้มันเหมือนหน้าหนึ่งของการผจญภัย

มีอยู่จริงนะ คนแบบนั้น

19

ให้แต้มเพิ่มกับมาซะ!

หรงหมิง

โอกาสทองแล้ว!

อา

วงโคจรในเน็ตเปลี่ยนไปแล้ว!

มาซะ! เอาคืนไม่ได้แล้ว!

น่าเสียดายจัง! ถึงจะโดนไม้แร็กเกตนะ!

เป็นลูกที่โชคร้ายสำหรับมาซะจริงๆ...

แบบนี้ก็ได้แต้มนำไปเกมแล้วสินะ

ฟอร์มเริ่มกลับมาแล้วเหรอเนี่ย

เดิมทีหรงหมิงเป็นฝ่ายนำอยู่แล้วนี่นา

เป็นเกมที่โหดร้ายสำหรับมาซะจริงๆ...

หรงหมิง...?

นี่...

เรื่องสมัย ม.2

จำได้ไหม

สมัย ม.2...

เรื่องโค้ชดอตเหรอ!?

อื้อ

อินโมตะ! ย้ายไปที่โค้ทสิ!

ทำไมล่ะ

มันไม่ใช่ความทรงจำดีๆ สักหน่อยนี่นา...

หน้าร้อนของชั้น ม.2

โค้ชสมัยนั้น กำลังพักฟื้น จากการผ่าตัดเอ็น

ระหว่างนั้นก็มีโค้ชตัวแทนมา

เชิญเลยครับ ฝากตัวด้วยนะครับ

ผมชื่ออุตะนะครับ

เป็นศิษย์เก่าของหรงหมิงด้วยนะ

เคยได้ที่ 3 อินเทอร์ไฮปี 95 ด้วย

งั้นตอนนี้ก็ประมาณปลายๆ 40s แล้วใช่ไหม?

ถ้างั้นก็ให้คุณทำ

ตามเมนูที่ผมคิดไว้

ทำอะไรอยู่เนี่ย!!

แบบนี้ก็เอาไม่ได้อีกเหรอเนี่ย!

พวกที่ไม่มีไฟ ก็ไปวิ่งรอบนอกมาเลย!

หนักจัง

วิธีการสอนของโค้ชอุตะนี่ก็มีมุมที่แบบโบราณอยู่บ้างนะ

นั่งลงเดี๋ยวนี่โดนดุแน่ๆ

พวกเพื่อนร่วมทีมก็เริ่มบ่นกันตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วล่ะ

พวกเราจะวิ่งหนีเป็นกระต่ายเลยล่ะ

ท่ามกลางสถานการณ์แบบนั้น

อีกหนึ่งลูก

รับทราบครับ

โตกิ ทาคาชิ ผู้บุกตะลุยอย่างไม่ยั้งคิด

จากนิสัยของเขา เขาไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว และทำตามตารางการฝึกซ้อมนั้นอย่างครบถ้วนเลย

ถูกโค้ชอุตะเอ็นดูเข้าซะแล้ว

ช้าๆๆ

ฝีมือตกไปแล้วนะ!

ตีลูกขึ้นไปเร็วเกินไปแล้วนี่...

นี่ๆ! อย่าทำลูกขนนกหลุดสิ!

อยากจะแกล้งให้สมใจเลย...

ตามจำนวนที่ทำหล่น

เบอร์พี!

จบ!

ถ้างั้นอินโมตะ มาอีกครั้งนะ!

อะไรน่ะ ไม่จะเล่นอีกเหรอ?

เอ๊ะ

ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่ว่ามันก็เป็นแบบนั้นสินะ ถึงจะถึงขั้นนั้นแล้ว

ทำเลยครับ!

นิสัยที่ไม่ยอมแพ้ตามธรรมชาติของ

หรงหมิงนี่เป็นข้อดีอย่างแน่นอน แต่

ความไม่เข้ากันกับโค้ชอุตะก็เห็นได้ชัด

20 วินาที—

ตอนนั้นก็เช่นกัน

ร่างกายก็สะสมความเหนื่อยล้าไว้

ผมกำลังฟอร์มตกอยู่เลย

เล่นแบบลาวัวร์!

เกมที่สอง

ไม่เป็นไรนะ ทาคาชิ

อ่า มาซาโตะ

ช่วยผมหน่อยได้ไหม?

แก... พูดคำว่า "ไม่" ออกมาบ้างสิ

ร่างกายจะพังเอา

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

อันนี้ก็เหมือนเป็นการป้องกันอะไรแบบนั้น

ที่สำคัญคือมันน่าเสียดายนะ การที่คนอื่นคิดว่าเราทำไม่ได้

เหมือนจะแพ้ไปแล้ว

เป็นนิสัยที่น่าเสียดาย...

ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า

นี่มันอะไรเนี่ย...

อ่า ดูเหมือนว่าโค้ชจะ

จัดฝึกซ้อมนอกสถานที่พรุ่งนี้

เลยมาเชิญให้มาด้วยน่ะ

ของแบบนี้จะให้ไปได้ได้ยังไงกันเนี่ย!

ตั้งใจจะเล่นแบดสินะ

พรุ่งนี้จะให้เป็นวันผ่อนคลายนะ!

ไปยิมประชาชนกันไหม?

นอกจากนั้นจะทำอะไรเหรอ?

...อย่างเช่นการเล่นเกมอะไรนั่น...?

ถ้างั้นมีไอเดียดีๆ มาให้ด้วยนะ

ฮินะ

ฉันจะซื้อตอนเป็นรางวัลเท่านั้นแหละ

ความเหนื่อยก็หายวับไปเลย

มีร้านเค้กน่ะ

เหมือนมีขนนกงอกขึ้นตามตัว ล่องลอยเบาๆ...

ไปกันสามคนเลยดีไหม!

อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

มาตรฐานมันสูงขึ้นเยอะเลยนะ

ปล่อยให้ผมจัดการเถอะ!

ที่แนะนำน่ะนะ เค้กชอร์ต เค้กชีส แล้วก็มงต์บล็องกับ...

จะกินอันนั้นเหรอ?

ไม่กินหรอกน่า!

แค่แนะนำไม่ใช่เหรอ

ใช่แล้ว! แล้วก็

แนะนำว่าให้ไปวิ่งริมแม่น้ำคาโวโซะ

คลายเครียดไง!

ฮินะ...

เครียดอะไรกันเนี่ย

มีสิ

เพื่อนๆ

ไม่ได้รับการดูแลนี่มันเครียดว่ะ!

อันนั้นผมก็เหมือนกัน!

เพื่อนซี้ไม่ดูแลตัวเองนี่มันเครียด!

ลมแรง

เฮ้ย!

ถึงอย่างนั้นบันไดก็ยังเบา

☆ได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนซี้ที่ประเมินค่ามิได้—ฉบับกลางเดือนหน้า!!

เบาเบาเลย—

กล่องสีฟ้า

#223 จบ