ตอนที่ 236

☆เหล่าหน้าคุ้นเคยมารวมตัวกันในโรงยิมแล้ว!

“กล่องสีฟ้า”

อึก!

อย่าผ่อนมือหน่อยสิ!

ทางพวกเราก็ก่อนการแข่งขันเหมือนกันนะ...

ไดกิเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ!

เต็มที่เลย! 100% เลย!

แต่นั่นแหละคือข้อดี

เป็นแบบนั้นแหละ

คุณนิชิดะครับ

มาแข่งกับผมหน่อยสิครับ

คุณนี่มันไม่มีการประนีประนอมเลยนะ

ผ่อนมือหน่อยสิครับ!

ขอโทษด้วยนะครับ

คุณนิชิดะดูสนุกจังเลยครับ

ก็ดีใจที่ได้เป็นประโยชน์กับรุ่นน้องสินะครับ

วันนี้คุณมาเพราะว่า

คุณจินกะคะขอไว้ใช่ไหมครับ?

อืม

จะเรียกว่าถูกขอหรือเปล่า...

ไม่ไปให้ก่อนงานแข่งหน่อยเหรอครับ?

ที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั่น

ช่วยซ้อมกับไดกิคุงให้หน่อย

แล้วก็รู้สึกแบบนั้นมาเรื่อยๆ

ไดกิช ไดกิช ไดกิช

คุณฮาริอุจิรู้สึกแบบนั้นเองใช่ไหมครับ?

แต่มันก็ดีใจนะครับ

ที่ได้แข่งกับเหล่ารุ่นพี่อีกครั้ง

ตั้งแต่เรื่องนั้นก็ผ่านไป 1 ปีแล้วนะ

ตั้งแต่รู้จักกับไดกิ

พูดให้ถูกก็คือ

ก็ประมาณ 3 ปีแล้วนะ

ช่วงแรกๆ น่ะ

ก็รู้เลยแหละว่าไอ้หมอนี่ชอบคุณ

แล้วก็ชอบแกล้งมัน

คิดว่าเป็นรุ่นพี่ที่ร้ายกาจสุดๆ เลย!

ถึงจะเป็นแบบนั้นในตอนนี้ก็เถอะ

มหาวิทยาลัยของคุณฮิเดโต้

จะไปเหรอครับ?

ครับ

เพราะอยากจะเล่นแบดต่อไปอีก

เหรอ

ไดกิเนี่ย

เป็นคนจริงจัง ตั้งใจเรียนมาก ก็คงเพราะความกดดันมั้ง

ถึงว่าทำไมถึงไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้มากนักนะ

เพื่อพวกเราด้วยนะ

เวลาที่ได้มองคุณ

ชนะให้ได้นะ

ก็อดที่จะคาดหวังไม่ได้เลยจริงๆ

ภายนอกดูเหมือน

คนทั่วไป

นักเรียนมัธยมปลาย ธรรมดาๆ ที่

แม้จะสะดุดล้มไปบ้าง

แต่ก็พบว่าตัวเองลุกขึ้นยืน

และเอื้อมไปถึงเป้าหมายที่ดูเกินจริง

...ผมเองก็ยัง

ไม่สามารถไปถึงทางนั้นได้เลย

นี่มันอะไรกันเนี่ย

อะไรเหรอครับ

น่าจะยิ่งกดดันเข้าไปใหญ่เลยนะ

ไดกิกลายเป็นตัวแทนนักกีฬา...

วันที่จะได้ดูการแข่งขันทางโทรทัศน์

ถ้ามันมาถึงวันนั้นล่ะก็

ผมว่าผมต้องร้องไห้แน่ๆ

ถึงจะไม่ถึงกับร้องไห้เลยก็ตาม

ผมว่ามันก็ได้รับแรงจูงใจสุดๆ เลยนะ

เรื่องนั้นร้องไห้ออกมาก็ดีแล้วล่ะครับ

จินตนาการแบบนั้น

มันกลายเป็นเรื่องจริงได้ด้วยนะ

เหมือนที่ผ่านมาก็เป็นแบบนั้นนั่นแหละ

เวลาที่ได้เห็นไดกิกำลังทำ

แบบนั้นน่ะ "ความหวัง"

ก็ทำให้ผมรู้สึกว่าต้องทำบ้าง

ไดกิเขามอบให้ผู้คนนะ

ก็เพราะว่าน่ะครับ

ชนะคุณยูซะ แล้วไปถึงอินไฮให้ได้

มันคือความกดดันน่ะครับ

แล้วก็เป็นมือโปรให้ประสบความสำเร็จอย่างมากเลยนะ!

มั้งครับ

แต่ว่า

ความรับผิดชอบนั้น

ทำให้ผมไม่ล้มง่ายๆ ครับ

ฝากด้วยนะ

ลองเล่นคู่กันสักตาไหม

ผมเองก็เบื่อ...อีกรอบแล้ว

มาถึงแล้วจะมานั่งพักไม่ได้นะ

สปาร์ต้า!

ตรงนี้

ได้พบกับผู้คนหลากหลายเลย

ความมั่นใจ

ไม่อ่อนไหว

ได้รับอิทธิพลมาจากแต่ละคน

ออกไปข้างนอก

ไม่จริงน่า!

จะเปลี่ยนขนให้ดูนะครับ

ฉันจะมอบให้

ค่าธรรมเนียม 50000

เยน

ตัวเองกำลังเปลี่ยนแปลงไป

หน้าร้อนของปี 3 ม.ปลาย

ตอนนี้ก็ชินบุแล้วนี่นา!

นิชิดะกำลังฝึกอยู่ใช่ไหมล่ะ!

การบรรจบกันของทุกอย่าง

ที่เติบโตขึ้นมาตรงนี้

วัยเยาว์ของผม

อุระโคจิ

#236 กล่องสีคราม

ของเรา

3 รอบคัดเลือกระดับจังหวัด

อรุณสวัสดิ์

อรุณสวัสดิ์นะ

ถ้าจะไปให้กำลังใจ

คุณจินกะ...

คิดว่าจะไปด้วยกันน่ะ

อ๋อ เข้าใจแล้ว

คุณไดกิ

จะเล่นแบบที่เคยเล่นไปก่อนหน้านี้ไหม?

แบบนั้นเหรอ?

ยิมนาสติกวิทยุ

คิดถึงจังเลยครับ

สมัยนั้นน่ะ

ระยะห่างระหว่างเรากับคุณไดกิก็นับว่าไม่ชัดเจน

ผมเองก็ชอบคุณจินกะตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนะ...

♪ ♪

ฉันเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้เหมือนกันนะ

เอ๊ะ!?

แต่ว่ามันมากกว่าตอนนั้นตั้งหลายสิบเท่าเลยล่ะ

เก็บความรู้สึกไว้เยอะแยะเลยครับ

ไดกิ!

ลูกนึง!

เรื่องเมื่อกี้นี้ เล่าให้ละเอียดหน่อยสิ...

#236 จบ

กล่องสีคราม

ตอนกลับนะ!

☆ เสียงเชียร์มอบให้คุณที่กล้าเผชิญหน้า!