ตอนที่ 91

อร่อยจัง

สมกับเป็นลูกสาวของฉันเลย

ก็ใช่น่ะสิ!

มุคา

ชอบบาสเกตบอลไหม?

☆ความทรงจำในวัยเยาว์~~~...

แน่นอนอยู่แล้วน่า!

พ่อกับใครล่ะ?

น่ารำคาญจัง

นี่นะ ยูเมะคะ

ต้องรักษาความรู้สึกนั้นไว้นะ

ความรู้สึกว่าชอบน่ะ

มันคืออารมณ์ที่แข็งแกร่งที่สุดเลยนะ

ถ้างั้นพ่อก็สุดยอดเหมือนกันสินะ

ชอบคุณแม่มากๆ เลย...

ใช่แล้วล่ะ

กล่องสีน้ำเงิน

☆ในใจ ที่สายตาของชิซึเนะเอ่ยออกไป

＃91 อารมณ์ที่แข็งแกร่งที่สุด

มิอุระ โคจิ

ขอโทษนะ

ที่ไปเกะกะ

รู้แล้ว

ทุกอย่างเป็นเพราะฉันเอง...

ที่ไม่ได้เล่นบาสเก็ตบอลต่อ

ของฉัน

การระบายอารมณ์...

อืม นั่นน่ะ

เป็นนักเรียนชั้นปี 1 แล้วนะแต่ก็เป็นสมาชิกด้วย

เหมือนจะเป็นนักกีฬาที่มีชื่อเสียงตอนประถมเลยล่ะ

ยังได้รับเชิญให้เข้าทีมของโรงเรียนเอไอเมย์ด้วยนะ

นั่นสุดยอดไปเลยนะ

แต่ว่านะ...

ว้าววว

ดูแล้วก็ไม่เหมือนนะ

ฮะ

ไฟท์ติ้ง!

ชิปปะ...

ไม่ได้หยิ่งผยองนะ แต่ก็พยายามสุดชีวิตเพื่อตามให้ทัน

ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะปริมาณการฝึกซ้อมมันต่างกัน 1-2 ปีน่ะ...

ต่อไปนี้ใช้ไม่ได้หรอก

พรสวรรค์ของอัจฉริยะวัยประถมเนี่ย

คิโด

คอยดูนะ ฉันคาดหวังเลย

ค่ะ...

ต่อไปก็ขอให้เก่งขึ้นนะ

—ใช่แล้ว

~~~

ก็แค่ฝึกซ้อมให้เยอะๆ เหมือนนัทสึนั่นแหละ

ที่อยู่ที่นี่ก็เพราะถูกคาดหวังให้โดดเด่นนี่นา

ต้องพยายามแล้วตอบให้ได้สิ

นี่!

จนกว่ารสเลือดจะแผ่ไปทั่วในปาก

จนกว่าน้ำจะหายไปจากมือ

จนกว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะแตกออก

มันค่อยๆ กัดกินเข้าไป...

กลับมาแล้วนะ

อิ

ก็เพราะเธอไงล่ะ

ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน

อาวาตะ ตอนแรกบาร์

:

ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนแปลงได้นี่นา

ช่วยไม่ได้เลย

(1)

เปลี่ยนเล็บเหรอ?

ใช่แล้วล่ะ

...คุณพ่อ

ฉันเองก็รู้สึกว่าพาวเวอร์ของฉัน

มันเริ่มจะลดลงแล้วนะ

แต่ว่าก็ไม่เป็นไรใช่ไหม

ตอนนี้ก็แค่ถูกแรงของความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อม

มันดึงเอาไว้เท่านั้นเอง

แรงมันก็จะกลับมาใช่มั้ยล่ะ

มุคะ! อรุณสวัสดิ์!

ฝึกด้วยกันหน่อยสิ!

ยังเร็วเหมือนเดิมเลยนะ

กับนัทสึ

ต้องไม่ให้รู้เข้าล่ะ

ถ้าโดนมัน

ติดเชื้ออารมณ์ด้านลบเข้าไปล่ะก็ ไม่อยากเลย

นัทสึน่ะ

ก็เพราะชอบบาสเกตบอลไงล่ะ

ในการแข่งขัน

เวลาที่ทุ่มเทไปนั้นมันไม่ได้รับการประเมินค่าเลย

ก็จริงนะ ว่าได้พยายามไปแล้ว

~~~

ความมั่นใจ

ถ้าไม่ได้ชกให้เข้าเป้าตรงนี้

อย่างนั้นก็ยัง...

มันก็จะกลายเป็นความแข็งแกร่งได้

แต่ว่าฉันน่ะ มันมากกว่าคนนี้อีก~~

ชิ!

ทำไมถึงไม่

ฝึกซ้อมเลยล่ะ

ทำไมถึงไม่

เผชิญหน้ากับบาสเกตบอลล่ะ

ต้องจบในชั่วพริบตานี้เองเหรอ

ทำไมถึงได้รู้สึกแบบนี้อีกแล้วนะ

ต้องจบแบบนี้เองเหรอเนี่ย

ก็อย่างที่คิดไว้นั่นแหละ

ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดมันเป็นยังไงกันนะ

ก็ไม่มีพรสวรรค์อะไรเลย

น่าสมเพชจริงๆ

ทำไมกันนะ

ข้างบนยังมีคนเก่งกว่าอยู่อีก

มันไม่สนุกเลยอ่ะ

ทำไมถ้าไม่วอกแวกไปมองสิ่งอื่น ก็คงจะเก่งขึ้นได้มากกว่านี้ล่ะนะ?

ควรจะทำได้มากกว่านี้สิ

นี่แหละคือขีดจำกัดของฉัน

เป้าหมายที่ตั้งไว้คืออะไรนะ

เหนื่อยจัง

กำลังพยายามไปเพื่ออะไรกันแน่เนี่ย

ฟู่~

มุคะ

ว่าไง?

แล้วไง?

เมื่อกี้ก็นอนอยู่พอดีเลย

โอรา

คือว่านะ

มีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ

คุณแม่ๆ...

เราจะหย่ากันแล้วล่ะ

ความเป็นที่สุด

มันก็หายไปแล้ว

ห๊ะ?

มุคะ?

ช่วยด้วยนะ!

ฉันแค่อยากจะเล่นบาสเกตบอลเหมือนเมื่อก่อน

ก็แค่อยากจะเล่นบาสเกตบอลเหมือนเมื่อก่อนน่ะ

แค่ชู้ตลงได้ก็ดีใจมากเลย

ไม่อยากจะรับรู้

แบบเมื่อก่อนน่ะ

เลยนะ

สงสัยฉันคงจะ...

เรื่องบาสเกตบอล

ชอบมากขนาดนั้นแล้วเหรอ...

มันลำบากจัง

ในขณะที่ฉันมันเริ่มจะเอนไปด้านหลังเรื่อยๆ

นัทสึกลับก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

ในครั้งนั้น

ถ้าฉันอยู่เคียงข้างนัทสึต่อไป

ฉันก็อาจจะ

กลับมารักบาสเกตบอลได้อีกครั้งล่ะมั้ง~~

ห๊ะ?

ตั๋ว แมตช์ของคุณ จินกะเซนไป

...

ให้น้องมุคะ

การจะดึงสองคนนี้ไว้ไม่ให้จากไป จะเป็นตอนหน้าเอง! ปกและหน้าแรกของฉบับครบรอบ 2 ปี!!

ให้ไปเลย!

อาโนะฮาโกะ