ตอนที่ 90

☆จินกะ กับ ยูเมกะ ตรงหน้าของการสนทนา— ขอขอบคุณอย่างสูง

สีตรงกลาง!

ช่วงเวลานั้น ที่กลับไปไม่ได้

#90 เรื่องเดียวกันเลยนะ มิอุระ โคจิ

ทวิตเตอร์ทางการ

ยอดสะสมของซีรีส์ มัน บุตโตะ บะ ทะลุ 200 แสนเล่ม!! คัน ฮัตสึ บาอิ ชู กำลังวางจำหน่ายเล่มคอมิกส์!!

@a onohako_PR

จินะ เอาตั๋วแข่งของจิอุมะมาแลก...

อยากได้ตั๋วขนาดนั้นเลยเหรอ

ต้องเสียแรงวิ่งมาขนาดนี้เลยรึไงนะ

แฮ่ก!

ก็น่าจะมีอะไรมากกว่านั้นสิ

นั่นอะไรน่ะ

ฝีเท้าเริ่มหนักอึ้งแล้วนี่นา?

ยังไม่ถึงตอนนั้นหรอกครับ!

ดีเลย

ยังไม่ได้วอร์มอัพเลยนี่นา

สบายๆ เชียว

นี่

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว

ถ้าแพ้การแข่งขันครั้งนี้

จะยอมแพ้เรื่องนัทส์เลยเป็นไง?

คิ้ว

ไม่มีทางจะปีนขึ้นไปได้หรอกครับ

นี่มันความรู้สึกที่มันลึกซึ้งกว่านั้นตั้งเยอะเลยนะ!

ไม่ใช่แค่เรื่องแค่นี้แล้วจะยอมแพ้

“

งั้นเหรอ

แต่ถึงแม้จะไม่ปีนขึ้นไป

การที่แพ้ให้ผมตรงนี้เนี่ยนะ

มันดูเชยมากเลยมั้ย?

ก็เปล่า

ไม่พูดอะไรเลยนะเนี่ย

ที่นี่เป็นร้านพาร์ทไทม์เหรอครับ?

...ใช่

ถ้างั้นคุณไดกิก็รู้แล้วนี่...

ที่ไปโรงเรียนมัธยมต้นที่อื่นน่ะ

เป็นเพราะเรื่องของผู้ปกครองเหรอครับ?

...ไม่เกี่ยวหรอก

งั้นเหรอ

☆สามารถอ่านมังงะของคุณมิอุระ โช คุณอาจารย์ ได้แค่ในนิตยสารโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์เท่านั้น!! ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ!!

ฉันอยากให้คุณเล่าเรื่องพวกนั้นให้ฟังนะ

แต่ถึงจะเป็นเพื่อน ก็ไม่ได้บอกว่าต้องเล่าทุกอย่างให้ฟังนี่นา

เพราะว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณยูเมกะไง

มันเป็นชีวิตของคุณยูเมกะนี่นา

...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

...ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ

ขอโทษนะที่ขวางทางตอนช้อปปิ้ง

จะพูดได้ยังไงกันล่ะ!

จุดอ่อนของตัวเองน่ะ

โดยเฉพาะกับนัทส์น่ะ—!

เนี่ยะ!

ฉันเป็น

ตัวตนในความทรงจำของคุณ

แน่นอนว่าในฐานะเพื่อน

"เพื่อนร่วมชั้นที่เก่งบาสเกตบอล" นั่นน่ะ

เราก็มีช่วงเวลาที่มีความสุขกันมากมายเลยนะ

คุณก็รักและพึ่งพาฉันนี่นา

ตอนแรกก็ดีใจกับมันนะ

แต่เรื่อยๆ

●

ความคลั่งไคล้ในบาสเกตบอลมันก็เริ่มจางหายไป

โกหกน่า

ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ

ฉันไม่ใช่คนที่เท่ขนาดนั้นซะหน่อย

ชอบคิดว่าจะขี้เกียจอยู่เรื่อยๆ

ก็เลยอยากจะหนีไปจากบาสเกตบอล...

พอรู้ว่าความสามารถพิเศษมันไร้ความหมาย

เพราะฉะนั้น สำหรับฉันน่ะ

กลับเป็นนัทส์ต่างหาก

ที่เป็นคนที่น่าชื่นชม

ไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะขี้เกียจเลยสักนิด

มันสว่างไสวมากเลยสำหรับนัทส์ที่ทำสิ่งที่ต้องทำอย่างเงียบๆ

และรู้สึกละอายในตัวเองที่ตรงกันข้าม

จนกระทั่งไม่ชอบมัน

เรื่องแบบนั้น

จะเอาไปพูดได้ยังไงกันล่ะ?

ฉันก็ชื่นชมในพลังที่จะพยายามแบบนั้นนะ

แต่ว่านั่นมันเป็นพรสวรรค์ของนัทส์สินะ

—ฉัน

กำลังมองอยู่

ในการแข่งขันนัดสุดท้ายนั้น

มัธยมต้น

วันถัดมา...

นัทสึกำลังซ้อมอยู่คนเดียว

ตอนนั้นฉัน

ก็อยู่ในช่วงที่แอบท้อแท้

ถึงแม้จะรู้สึกโล่งใจที่มันจบลงแล้วก็ตาม

คงจะเสียใจมากแน่ๆ เลยสินะ

ถึงกับเสียใจขนาดนั้น

คงจะทุ่มเทกันมามากสินะ

นั่นแหละ

คือเหตุผลที่ทำให้รู้สึกช็อก

ตอนที่นัทส์ไปเล่นกับผู้ชายสองคน

นัทส์ที่รู้สึกถึงความพ่ายแพ้

ไม่ใช่คนแบบนั้นนี่นา

เพราะมัวแต่หมกมุ่นกับบาสเกตบอล

เลยไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

ซ้อมอย่างเงียบๆ

เพราะเขาเป็นคนแบบนั้นนี่นา—!

ไม่ใช่นะ

ไม่ใช่เรื่องอื่น

สำหรับฉัน มันเป็นเรื่องหนึ่งเลยนะ

เมื่อมุคาะเลิก

เป้าหมายที่อยู่ใกล้ตัว

และคนที่พึ่งพาได้ที่สุดก็หายไป

เหงาจังเลย

การคว้าแชมป์ระดับประเทศน่ะ

มันเป็นเป้าหมายที่ห่างไกล

การฝึกซ้อมแบบค่อยเป็นค่อยไปนี่

มันได้ผลจริงๆ หรือเปล่านะ

ไหวอยู่ไหมเนี่ย?

บางทีฉันก็เริ่มไม่รู้เลยว่า

ตอนที่รู้สึกเหมือนจะท้อถอย

ได้รับกำลังใจ

เพราะว่ามีคนแบบนั้นน่ะ

ถูกเขย่า จนทะลักออกมาจากส่วนลึกสุดของหัวใจ—

สู้ ก็มีบางครั้งที่สู้ได้นะ

กล่องสีฟ้า