ตอน 5: Chapter 5

อะ คุณเซโรส…

อะ คุณมิสกะ

เอ่อ คือว่า ในคฤหาสน์นี้มีที่เหมือนห้องสมุดไหมคะ?

มีครับ เป็นห้องเก็บหนังสือครับ…

ก็พอแล้วครับ พอดีกำลังหาตำราดีๆ สำหรับการสอนอยู่

แล้วก็... คือว่า...

เมื่อครู่นี้ ขอโทษด้วยนะครับ...

ค๊าาา...

ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่เป็นไร

แต่ว่า...

ซึ่ก อ่าาาาา

ผิวเนื้อที่ ของหลานสาว ที่ไม่มีอะไรเลยนี่นาาาาาา

การทำให้คุณเครสตอนใจเย็นนี่ลำบากจริงๆ เลยนะครับ...

ต้องขออภัยจริงๆ เลยนะครับ...

888

ไดอารี่ชีวิตต่างโลก

ตอนที่ 5 คุณลุงทำได้ดีมากเลยครับ

ต้นฉบับ: คิโยเอะ คิซุ

ต้นแบบตัวละคร: จอห์น ดี

ถึงจะตื่นเต้นขนาดนั้นก็เถอะนะ…

อันดับแรก คุณเซลสทีน่าก็ยังเป็นเด็กอยู่นี่ครับ

ผมไม่ใช่พวกชอบเด็กสาวนะครับ จะมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นไม่ได้หรอก

โอ้…อย่างนั้นหรือคะ

ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเกี่ยวข้องลึกซึ้งขนาดนั้นหรอกครับ

ไม่อยากไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจน่ะครับ

ผมจะพาไปที่ห้องสมุดนะครับ

ขอบคุณมากค่ะ

หนังสือที่นี่ สามารถใช้ได้ตามสบายเลยนะครับ

เชิญพักผ่อนตามสบายเลยครับ

เอาล่ะ...

ก่อนอื่นเลยก็ต้องเริ่มจากประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ก่อนสินะ

มีหนังสือเกี่ยวกับภาษาต่างๆ เยอะแยะเลย

โชคดีจริงๆ ที่อัพสกิลเอาไว้

ในสงครามที่เรียกว่า 【สงครามเทพปีศาจ】

อารยธรรมเวทมนตร์ขั้นสูงได้หายไปจากโลกใบนี้จนไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

เนื่องจากเอกสารและตำราต่างๆ เกี่ยวกับเวทมนตร์หายไปในจำนวนมาก ระดับอารยธรรมจึงลดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด—

เพื่อที่จะจำลองเวทมนตร์โบราณ

จึงมีการวิจัยอย่างต่อเนื่อง โดยใช้ "แผ่นม้วนเวทมนตร์" และตำราเวทมนตร์ยุคเก่าที่ขุดพบจากซากปรักหักพัง

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เป็นเพราะมีความรู้เกี่ยวกับคาถาเวทมนตร์น้อยใช่ไหม

ควรจะสอนคุณเซลสทีน่าไปถึงระดับไหนดีนะ

เวทมนตร์ที่เราสร้างขึ้นมาน่ะ—

แทนที่กระดาษเวทมนตร์ 911889 เราได้นำวัสดุชั้นเยี่ยมที่ใช้ทำหอยเวทมนตร์มาใช้ นั่นคือ 'หินแห่งปราชญ์' ในปริมาณ 18811889

ยังได้ปรับภาษาเครื่องที่เป็นอักษรเวทมนตร์ 56 เสียงให้เหมาะสมกับภาษาเวทมนตร์ของเวททัสด้วย

1 เคล่รินโตะกับ E 81 3E BA 21 7F A5 แท่นวางหนังสือ 59 1 สงครามวิชาเวทมนตร์か E D4 B0 CF 39 3D 87 ใช้งานใหญ่ 1 วิชาเวทมนตร์แห่งการตอบสนอง E B0 C7 6D 52 AF CO ตัวเลข กา 7 ด้วย 1F 88 B0 C7 6D 52 AF CO ตัว กา ที่เข้มข้น 55 B 64 B ชิ้นส่วน A AF 4F 55 1C 43 05 กำลัง 4 เวทมนตร์ โล่ 55 4 7D 7 ชิ้นส่วน 1 57 1A BE A8 57 2 ตัว 2 แถว D 5 AA B8 29 CA A2 84 E9 16 F7 1F CB 46 22 59

E7 EA 26 DC 91 R D8 77 79 7A DF 14 FE 73 DF 49 90 45 7E E7 OC 3E E2 10 BB 77 16

ต้องหาเครื่องมือพิเศษที่ได้มาลำบากนี่นา... ช่างทรมานจริงเชียว~

ไม่สิ ตอนนี้ไม่มีทางที่จะได้ 【หินปราชญ์】 มาเลยด้วยซ้ำ

แค่แบบซ้อนชั้นยุคแรกก็พอแล้วล่ะมั้ง

ถ้าไม่ต้องใช้เวทมนตร์กวาดล้างก็ดีที่สุดสินะ...

แล้วก็... ก็ไม่ใช่วัยที่จะทำอะไรแบบนั้นได้แล้วด้วยสิ...

ก็เป็นแค่ตัวละครที่ยืมมาจากเกมเท่านั้นแหละ

จะเมามายกับพลังแบบนั้นมากไปหน่อยก็คงไม่สมควร เป็นคุณลุง

...เอ๊ะ?

ของดามน์น่ะ... เหรอ?

“ดาบ”

น่าจะถูกสร้างขึ้นจากโปรแกรมมหาศาล

เป็นไปได้เหรอที่เวทมนตร์ใหม่ที่ผู้เล่นสร้างขึ้นจะได้รับการยอมรับ... ?

ระบบหลักที่เรียกว่าระบบจัดการสมองกลป้องกันประเทศเดิม หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า 【บาเบล】

แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็ถูกกล่าวไว้ว่ามีขีดความสามารถในการประมวลผลที่มากมายมหาศาล

แต่ว่า—

เหล่าเอ็นพีซีมีเจตจำนงเสรีเหมือนมนุษย์

แค่รอบความคิดของพวกเขาเองก็น่าจะมีข้อมูลจำนวนมหาศาลแล้ว

โปรแกรมสร้างเวทมนตร์ เอฟเฟกต์ต่างๆ และข้อมูลที่เพิ่มขึ้นทุกวัน...

ทำไมระบบถึงไม่ล่มล่ะ?

คุณโซรอสกำลังจะมาแล้วนะครับ คุณหนู

อืมมม...

เอ่อ...

แตกต่างจากคุณปู่สินะ...

เขินจังเลยค่ะ คุณมิสคะ~...

เอ๊ะ

ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู

ถ้าเทียบกับท่านคนนั้นแล้ว คุณหนูก็ดูเป็นเด็กไปเลยล่ะครับ

ฉะ ใช่หรือคะ...

คุณหนูอย่าเป็นแบบคุณโซรอสเลยนะคะ

ชุน...

ทำไมล่ะคะ?

คุณอาจารย์เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะคะ?

ถึงแม้ว่าจะหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยเวทมนตร์และต้องย้ายไปตามสมรภูมิ

แล้วก็กระโดดเข้าไปในสถานที่อันตรายด้วยความยินดี

เพื่อที่จะพิสูจน์ผลสำเร็จของเวทมนตร์ ถึงกับไม่รังเกียจจะเสียสละอะไรเลย

แบบนั้น...

แต่ว่าก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไปแล้วล่ะค่ะ...

น่าจะเป็นเพราะเมื่ออายุมากขึ้น คุณถึงได้คิดแบบนั้นกระมังครับ

เพราะว่าคนเราไม่ได้หยุดอยู่ที่ที่เดิมตลอดไปนี่นา

คุณมิส...เหรอ? มีอะไรที่รู้สึกหนักๆ จัง...

เป็นความแตกต่างของประสบการณ์น่ะครับ คุณหนู

ผมก็นึกอยู่เหมือนกันมานานแล้ว

คุณมิสอายุเท่าไหร่เหรอครับ?

การถามอายุผู้หญิงนี่มันไม่ดีเลยนะครับ?

แม้แต่กับคนเพศเดียวกันก็ตาม...

ฮิ๊!!!

วูบวาบ

เอ่อ คือว่านะ

ก่อนอื่นเราจะเริ่มจากการจดจำอักษรเวทมนตร์ก่อนครับ

เป็นตัวอักษรศักดิ์สิทธิ์ที่ยังไม่สามารถถอดรหัสได้...

อาจารย์ถอดรหัสได้แล้วเหรอคะ?

นี่คือคำพูด และในขณะเดียวกันก็เป็นวงจร และเป็นตัวกลางในการรบกวนและรวบรวมมานาด้วย

ในประเทศนี้ดูเหมือนว่าจะถูกรับรู้เหมือนตัวเลขหรือสัญลักษณ์นะครับ

นี่เป็นภาษาที่ถูกใช้ในสมัยโบราณ

หนึ่งตัวอักษรมันไม่มีความหมายตายตัวหรอกนะ

ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นสิ่งที่ใช้สร้างคำพูด...

ลองมาแยกส่วนเวทมนตร์【แสงสว่าง】กันไหมครับ

สูตรเวทมนตร์นี้คือ

“ใช้มานาเป็นเชื้อเพลิง ใช้มานาภายนอกเป็นตัวกลางในการจุดไฟ แล้วก็ปรับปริมาณอากาศที่ส่งเข้าไป”

นารัล ไทเรด ยูรุ เรฮิระฮุรุ

...เขียนไว้น่ะครับ

\(H_2O\)

ถ้าเข้าใจความหมายของสูตรควบคุมนี้ได้

ก็แค่ถอดรหัสสูตรเวทมนตร์เพื่อแปลงเป็นปรากฏการณ์ทางกายภาพเท่านั้นเอง

ออกมาได้แล้ว ทา

สูตรควบคุมมันมีรูปแบบพื้นฐานอยู่เยอะ สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับเวทมนตร์อื่นได้เลยนะครับ

ถ้าถอดไม่ได้ ก็ลองค้นหาในภาษาของประเทศอื่นดูสักหน่อยก็ดีนะ

ภาษาเอลฟ์ หรือภาษาคนแคระเหรอครับ?

ใช้พจนานุกรมภาษาดู... เข้าใจแล้ว น่าสนใจจังเลยครับ

ถ้าคิดว่ามันเป็นเหมือน "ปริศนาคำศัพท์"

ก็น่าจะถอดรหัสได้อย่างสนุกสนานเลยล่ะครับ

ถึงอย่างนั้น ถ้าแค่จะทำให้เกิดปรากฏการณ์ ก็คิดว่าใช้แค่ตัวอักษรเวทมนตร์ก็น่าจะพอครับ

ทำไมถึงต้องมีวงเวทล่ะคะ?

วงเวทก็เหมือนเปลือกที่ใช้ยึดสิ่งที่ไม่เสถียรให้อยู่กับที่

ลองคิดว่ามันเป็นจุดสิ้นสุดของการรวมกระบวนการทั้งหมดตั้งแต่การรวบรวมมานาที่จำเป็น ไปจนถึงการแปลงและปรากฏเป็นปรากฏการณ์ด้วยสูตรเวทมนตร์น่ะครับ

สูตรเวทมนตร์ของคุณอาจารย์เป็นแบบไหนเหรอคะ?

น่าสนใจมากเลยค่ะ!

ตรงนี้ การได้รู้ถึงอันตรายของเวทมนตร์ก็คงจะดีเหมือนกันนะ

...1

นี่คือ...

สูตรเวทมนตร์ของเวทมนตร์สูงสุดของผม [การพิพากษาแห่งความมืด] น่ะครับ

ถ้ามันทำงาน พื้นที่แถวนี้จะหายวับไปในทันที

ทำไม... ทำไมถึงสร้างเวทมนตร์ที่อันตรายแบบนี้ล่ะครับ...?

เพราะมันดูน่าสนุกน่ะ เข้าใจไหมล่ะ?

พลังที่แข็งแกร่งเกินไปน่ะ มันกลายเป็นภัยคุกคามได้

และความเป็นภัยคุกคามถ้ามันไปผูกกับอำนาจ ก็จะกลายเป็นชนวนของความขัดแย้งได้

นี่แหละคืออันตรายของนักเวทมนตร์

ควรจะเลิกเล่นกับเวทมนตร์ทำลายล้างดีกว่านะ

เพราะมันจะถูกนำไปใช้ในการฆ่าฟัน และสร้างห่วงโซ่แห่งคำสาปขึ้นมา

นักเวทย์ไม่ควรมีอำนาจเด็ดขาดและควรเป็นกลางเสมอ

ผมคิดแบบนั้นนะ

นอกเหนือจากเวทมนตร์ทำลายล้างแล้ว เวทมนตร์ก็ยังมีประโยชน์อย่างอื่นอีกใช่ไหม

ผมว่าเวทมนตร์ไม่ได้มีไว้ใช้แค่ในสงครามเท่านั้น

คุณเซ레스ติน่า

เวทมนตร์ที่นำพาความสุขไปให้ผู้อื่น

เวทมนตร์ที่ทำให้ชีวิตอุดมสมบูรณ์ขึ้น

คิดว่ามันก็ควรจะมีสิ่งเหล่านั้นได้เหมือนกันนะ

อย่างน้อยก็ไม่ควรจะเป็นแบบผม

เธออยากเป็นนักเวทย์แบบไหนล่ะ?

ลองคิดให้ดีนะว่าอยากเป็นนักเวทย์แบบไหน แล้วจะพยายามเพื่อเป้าหมายนั้นได้มากแค่ไหน

วะ หนู...

หนูไม่อยากเป็นนักเวทย์ที่เพื่อจะต่อสู้เพียงอย่างเดียวค่ะ

แต่ว่า...หนูก็คิดว่าเวทมนตร์เป็นแค่เครื่องมือสำหรับการต่อสู้เพื่อปกป้องประเทศเท่านั้น...

ถ้ายังไม่กำหนดเป้าหมายได้ล่ะก็...

คำตอบจะออกมาได้ก็ต่อเมื่อเราคิดถึงการดำรงอยู่ของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าตัวผมเองจะไม่ใช่คนที่พูดจาดูดีนักก็ตามนะ

เพราะว่าผมคือคนที่เป็นต้นเหตุของวัตถุอันตรายนี่นา...

พรุ่งนี้มาฝึกปฏิบัติโดยใช้มานากันเถอะ

ครับ! ฝากด้วยนะครับ อาจารย์!

การเป็นตัวของตัวเองในฐานะนักเวทมนตร์ーー

ตัวฉันเอง จนถึงตอนนี้ แค่ต้องการจะใช้เวทมนตร์ให้ได้แบบลอยๆ น่ะ

การมีชีวิตอยู่ ที่ไม่จมอยู่กับพลัง และไม่ได้มอบให้แก่ผู้อื่น

การมีท่าทีที่เข้มงวดอยู่เสมอต่อพลังที่อันตรายของตัวเอง และรับผิดชอบมันไว้

อ่าาาาา

คุณเซโรสเองนั่นแหละ

คือแบบอย่างในอุดมคติของนักเวทมนตร์เลยล่ะー

ถึงจะพยายามสั่งสอนตัวเองว่า 'ห้ามเป็นแบบนี้เด็ดขาด'

แต่กลายเป็นว่ามันกลับได้ผลตรงกันข้ามซะอีกนะเนี่ย

คุชุชุ!

โอ้ ทีน่า!

คลาสเรียนเป็นยังไงบ้าง?

เป็นคลาสเรียนที่เข้าใจง่ายและสนุกมากเลยค่ะ!

ดีเลย งั้นมันมีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไรล่ะ?

หืมมม...

เวทมนตร์ที่ทำให้ผู้คนอุดมสมบูรณ์...สินะ

ไม่เคยคิดเลยว่านักเวทย์จะสามารถช่วยเหลือประชาชนได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็น่าจะทำให้ชาวบ้านของประเทศนี้ยอมรับนักเวทย์ได้ด้วย

ก็คือการใช้งานเวทมนตร์สินะ

อืมม นั่นแหละ คนส่วนใหญ่ก็มีท่าทีหยิ่งผยองต่อประชาชน เลยถูกเกลียดชังน่ะ

ในสถาบันก็มีการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างกลุ่มฝ่ายต่าง ๆ ด้วยนะครับ...

มีข่าวลือว่าพี่ ๆ ของคุณน่าจะกำลังแข่งขันกันเป็นผู้สืบทอดอยู่...

มาหลายปีแล้วที่ไม่ได้มา...

ถ้าดูที่รากฐานของฝ่ายนักเวทย์แล้ว มันก็ควรจะเป็นกลไกความปลอดภัยเพื่อยับยั้งการใช้เวทมนตร์ทำลายล้างไม่ใช่เหรอ...

แต่พอได้ผลงานมา พวกเขาก็เริ่มอยากให้เกิดสงคราม และบางคนก็ไปร่วมมือกับต่างชาติเพื่อซุ่มเคลื่อนไหวเสียอีก...

แม้แต่คุณอาจารย์เองก็ยังคิดว่า ถ้าไม่ยึดมั่นในอุดมการณ์ที่เปื่อยเน่า มันก็ไม่ดีเลยนะ

เซโรส...

ถึงจะฝืนเอาให้เข้าร่วมกับกองทัพ ก็คงจะถูกมองว่ามีเจตนาเป็นปฏิปักษ์นะ

แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องสงครามก็น่าจะให้ความร่วมมือได้ดีพอสมควรนะ

อึก

วันรุ่งขึ้น

【โกเล็มบ้า】

ระดับตั้งไว้ประมาณ 3 ครับ

วันนี้จะให้เจอกับตัวนี้

แน่นอนว่าเป็นแบบ 1 ต่อหลายตัว

อัตราการรอดจะขึ้นอยู่กับว่านักเวทมนตร์คนนั้นสามารถต่อสู้ประชิดได้หรือไม่

เพราะถ้ามานาหมด ก็ต้องหนีไปมาอย่างเดียวแล้วล่ะครับ

บทบาทของนักเวทย์ในสนามรบก็คือภาพจำว่าเป็นการโจมตีระยะไกลสินะ...

นั่นแหละเป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจผิดครับ

ไหน ๆ ก็มีความสามารถด้านสนับสนุนหรือคุ้มกันอยู่แล้ว

ก็ใช้จุดนั้นเสริมแนวหน้า แล้วออกไปเป็นกองกำลังเสริมเพื่อปั่นป่วนการจัดทัพของศัตรู

พอพูดแบบนี้แล้ว นักเวทย์ของประเทศเราก็เป็นเหมือนศัตรูกับเหล่าอัศวินแนวหน้าจริงๆ ด้วยสินะ

เขาถูกคาดหวังให้โจมตีสนับสนุน แต่กลับกลัวพลธนู เลยทำได้แค่ยิงจากระยะปลอดภัยเท่านั้น

ต่างกันที่ตำแหน่ง ก็มาทะเลาะกันเรื่องกลุ่มฝ่ายนี่มันเสียเวลาจริงๆ เลยนะครับ

ที่สามารถเก็บเวลาในการร่ายเวทย์ได้ก็เป็นเพราะแนวหน้าคอยป้องกันไว้ให้เรานี่แหละครับ

ก็เชื่อถือไม่ได้นี่นา...

นักเวทย์ถ้าไม่มีมานาก็ก็แค่คนธรรมดา

เราจะฝึกฝนเพื่ออุดจุดอ่อนที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เมื่อมานาหมดครับ

ครับ!

ให้คิดถึงระยะห่างของตัวเอง

แล้วก็ลองใช้เวทมนตร์ดูสิ ลองอะไรก็ได้ที่คิดออกเลยนะ

ถ้าผ่อนคลายแล้วจะบาดเจ็บได้ ต้องตั้งสติให้ดี ๆ นะครับ

ไปเลยครับ!

เทะเอ๊ยยยยยยยยย!

ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับการต่อสู้ระยะประชิดนะครับ...

แปลกแฮะ

น่าจะเพราะดูการฝึกแล้วก็เรียนรู้ได้ด้วยตัวเองมั้ง?

เป็นแบบฝึกหัดจำลองเลยเหรอครับ เป็นพรสวรรค์ที่น่าประหลาดใจจังเลยนะ...

ฮะ!

แต่ว่านี่มัน...

คุณจะต้องไปเจอขุมนรกทีหลังนะครับ?