ตอนที่ 206

ยามิ ที่ถูกเวทมนตร์ปีศาจกลืนกินนั้น

ใน 'แบล็คโคลเวอร์'

แม้ว่าจะติดอยู่ในที่แคบๆ ไปแล้ว...

ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ก็คงถูกกัดกินไปจนพลังเวทหมดสินะ บัดซบ

เฮ้ยๆ จริงดิ ไอ้หมอนี่ช่วยเราไว้ แล้วนี่มัน...

เฮ้ ใกล้แล้วนะ มนุษย์ ช่วยขยายให้กว้างกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม

ถึงเนื้อในจะเปลี่ยนไป แต่ก็ยังเป็นราชินีโทเกทสึนอยู่ดี

อย่างน้อยที่ช่วยได้ก็คือแกใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูได้สินะ ชิคุโช่ว

ปะทะการเรียงใหม่! ริกิ อาคุมา/ลงไปยังใต้เหล่าอัสต้า! จักรพรรดิเวทมนตร์รุ่นแรกผู้เป็นตำนานได้เข้าร่วม และสู่การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์!?

ไอ้เอลฟ์บอสของแกน่ะ ไหวไหมเนี่ย

0.00

ยอดฝีมือมารวมตัวกันในสนามรบครั้งสุดท้าย

การพบกันอีกครั้งที่ข้ามมิติเมื่อเวลา 206

……โออิยุนะ...! นั่นมัน...!

อี้หือ ต่อ ปาต้า

อาาา...

ตำนาน... รุ่นแรก... จักรพรรดิเวทมนตร์...!?

ว้ากกกกก เป็นของจริงเหรอครับ

นี่คุณขยับได้ด้วยเหรอ!? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

ใจเย็นสิ อัสต้า ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อย

อู้หู้ววว

น...เหรอ!? เอ๊ะ...น...เหรอ!?

...อืม...!?

พวกเขาคือ...

ของหญิงคนนั้น

พวกเขาคือเหล่าอัศวินเวทมนตร์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคที่ทุ่มเทเพื่อการรวบรวมศิลาเวทและปกป้องอาณาจักรครับ...

องค์ชาย... ก่อนอื่นต้องลิห์โทก่อนสิ...!

...คงจะเกิดจากการถูกร่ายอาคมต้องห้าม ทำให้วิญญาณถูกผูกมัดไว้แล้วไปเกิดใหม่...

วิญญาณของลิห์โทอยู่ที่นี่จริงๆ ครับ แต่ยังไม่ได้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์...

คงจะปลุกให้ตื่นได้ล่ะมั้ง?

...ฝากด้วยเถอะครับ

เวทมนตร์ของผมเดิมทีเป็นแค่เวทมนตร์สำหรับเปิดปิดสิ่งของเท่านั้น...

แต่พอได้ใช้ชีวิตอยู่กับองค์ชายและค้นหาความเป็นไปได้ มันก็พัฒนาขึ้นครับ

องค์ชายเป็นอัจฉริยะในการคิดว่า "จะทำอย่างไรให้มันดียิ่งขึ้นไปได้"

เวทมนตร์ผนึกของผมในตอนนี้

สามารถปลดปล่อยการผนึกทุกชนิดได้...!!

ลิห์โท...!

———คำพูดที่ไม่ได้พูดออกไปในตอนนั้น...

ในที่สุดก็พูดได้แล้ว...

ขอบคุณครับ

ลูมิเอล

บัซซซซซซซซซ...

เพราะ 500 ปีก่อนมันเป็นการจากลาที่น่าเศร้า... งั้นคราวนี้จะจัดให้ทั้งสองด้วยกันเลยนะครับ!!

...ลิห์โท... คุณ...!

ปาตรี...

ข้างในห้วงลึกของวิญญาณ ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างเลยนะ

......

คุณลิห์โท... ผมคือ...

เมื่อ 500 ปีก่อน...พวกเราพ่ายแพ้ต่อแผนการของปีศาจ...

\( \frac{1}{2} \)

ท่ามกลางความสิ้นหวัง...เพื่อที่ตัวผมเองจะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์...

ลิห์โด

เพื่อไม่ให้เกิดความสิ้นหวังยิ่งกว่านั้น...คนที่หยุดมันไว้ก็คือลูมิเอลนั่นเอง

ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม... ก็ไม่ว่าจะเป็นเธอ

ดูเหมือนว่าจะมีคนปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อหยุดเธอแล้วสินะ...

ปาตริ... ใบดาบที่เธอฟันออกไปนั่น อาจจะเป็นความยุติธรรมในสายตาของเธอ

แต่สำหรับคนที่โดนฟันดาบไปแล้ว มันคือบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้เลยนะ...

...แต่ว่า...

ถึงแม้ว่าจะให้อภัยไม่ได้...

มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันอยากจะบอก...

ถึงแม้ว่ามันจะผิดก็ตาม...

เก่งมาก... สู้มาได้ดีมากนะ...

......

ลิห์โทคุณ...!

—...สิ่งที่พวกเราทำได้ในตอนนี้ก็คือ...

คือการไม่ยอมให้ใจหักเพราะความผิดพลาด และต่อต้านโศกนาฏกรรมที่จะเกิดขึ้นต่อไปนั่นเอง...!

ที่จะตัดสินให้ได้ใน 500 ปีของพวกเรา

!!

อึ๊กก...อึ๊กก...อึ๊กก...

ใช่แล้วครับ

คือการกลืนกินความรู้สึกไร้สาระทั้งหมดของพวกคุณ

ให้มันจบสิ้นไป...!!

เวทมนตร์แสงมานาน

แสงแห่งเกียรติยศแห่งอาวิโอール

เวทมนตร์ดาบ

ดาบเดียวพุ่งฉับๆ ต่อเนื่อง"

กลืนกินเวทมนตร์ของโลกนี้

และเตะเวทมนตร์ของอีกฟากออกไป...!

ผู้ใช้เวทมนตร์ต้องห้ามระดับสูงสุด และผู้ที่ดูดซับพลังเวทมนตร์ของเขา

หมายความว่ามันได้รับอิทธิพลมาจากทางนั้นสินะครับ...!

สุด... สุดยอดไปเลย!!

เร็ว... เร็วมาก!!

ถ้าเป็นการโจมตีที่มีความเร็วและพลังขนาดนี้

คงจะรับมือด้วยเวทมนตร์คำพูดได้ทันทีไม่ได้แน่...!!

ความ รู้สึก ตาม หลัก ศาสตร์ เชิญ

อึ๊กก...อึ๊กก...สามารถโจมตีผมได้ถึงขนาดนี้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยนะครับ...แต่

ไม่ว่าพวกคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม...

ลูมิเอล!!

หอกเล่มนั้น... มันสามารถสลายเวทมนตร์ได้...!

แม้แต่เจ้าชาย...!!

0

ตัวผมที่รวมร่างกับตำราเวทมนตร์แล้ว คงจะไม่มีทางตายได้หรอกครับ...!!

จะทำเองซะเลยยย!!

!

อย่างที่คิดไว้เลย... ถ้าเป็นเวทมนตร์ต้าน...!!

แสงสว่างล่ะ...!?