ตอน 205: Chapter 205

......

...นะ...

ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นมันอะไรกันเนี่ย...!?

ให้...หนีไปงงงงง!!

หนีไปไหนกันล่ะ!?

อาาา...พระเจ้า...!!

โลก...มันกำลังจะ...จบแล้ว...!!!

...!!

นั่นมัน...!!

...เจ้าชาย...

เจ้าชายลูมิเอล!!

ทำไมถึงเป็นฉัน...

ถึงได้เกิดมาพร้อมกับมานาขนาดนี้...เข้าใจแล้ว...

เพื่อคุณ

ไม่ให้กลายเป็นฆาตกรหรอกนะ

จะไม่ให้เป็น!!!

ไอ้เครื่องรางเวทมนตร์ที่ฉันสร้างขึ้นน่ะ... ถึงจะเป็นพลังเพื่อช่วยเหลือผู้คนแท้ๆ ก็เถอะนะ...!!

องค์ชาย... เทเทียคุณ... จะทำยังไงดี...

ยังมีอะไรที่พอจะทำได้อีกไหม...!!

ーーーคุณคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย...น่าโมโหจริงๆ เลยนะ

อย่างน้อยให้ร่างกายกับฉันตรงๆ แบบนี้ก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ...?

ถึงฉันจะเข้าสิงไปแล้ว เวทมนตร์แสงก็คงไม่ทำงานเลยล่ะนะ

แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้...

ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะหายไปหมดเลยนะ...?

......!!

...นี่มัน...ถึงจะป้องกันก็ประเทศก็...

ตั้งแต่แรกจะป้องกันได้จริงๆ เหรอ...!?

เจ้าชายーーー!!

เพื่อความเท่าเทียมและสันติภาพ...เครื่องรางเวทมนตร์ของเรานี่เองーーーー!!

เซเคระ!!!

อย่างนั้นเหรอ...!!

ด้วยเครื่องรางเวทมนตร์ที่พวกเราสร้างขึ้น

จะดูดซับมานา

......

ยังไงซะ การดูดซับมานาทั้งหมดก็เป็นไปไม่ได้

...หยุด...แล้วเหรอ!?

...ลูมิ... เอล...

มานาด้านลบมันจางลงแล้วเหรอ!?

......ตอนนี้...

...!!

เร็ว...ขึ้น...

บึ้ก

ลิห์โท...!!

...ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นล้มได้แล้ว...!

เจ้าชาย...ทรงช่วยราชอาณาจักรของเราไว้แล้วค่ะ!!

พระผู้ช่วยให้รอด! อ๊าาาาาาา!!!

อึ๊ก... การจุติร่าง ถูกขัดขวางไปแล้ว... ถือเป็นการพักผ่อนหย่อนใจที่สนุกสนานดีนะ

แค่ตำราเวทมนตร์ก่อนก็ถือว่าพอแล้วใช่ไหมคะ

ตำราเวทมนตร์เล่มนั้นจะให้ไม่ได้เด็ดขาด...!!

เดี๋ยวก่อนนะ!!

!

หินวิเศษ...!!

...อึ้ก...ถ้าเป็นคนที่ไม่เป็นที่รักของปีศาจมาจับ ก็แค่คาถาเล็กน้อยก็คงคงรูปคนไว้ไม่ได้หรอกนะ...?

ไม่ต้องสนใจหรอก!! จะเสริมพลังเวทมนตร์ของฉันด้วยหินเวทมนตร์น่ะ...

มนตราผนึก "ดานเอย์งะ"...!!

!!

มนตราผนึกงั้นเหรอ...!!!

ยัยหนูคนนี้...!!

กึ้ก

ไม่สนใจแรงสะท้อนของคาถากีดกันเลยเชียว...!!

การผนึกของยัยหนูมันน่ารำคาญ แต่ถ้าใช้การเกิดใหม่ได้ล่ะก็—!!

“มานี่สิ”...!!

กับวิญญาณที่มีสี่ใบโคลเวอร์...ความสิ้นหวังและความโศกนาฏกรรมที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น...

อะไรกัน...!!

จะหว่านเชื้อแห่งสิ่งนั้นให้มันเลยดีไหม...!

ลูมิ...ฟื้นแล้ว

เพื่อการฟื้นคืนชีพและการเข้าร่าง

เวทมนตร์ต้องห้าม "การอัญเชิญดวงวิญญาณกลับคืน"

ครั้งหน้าจะทำอย่างช้าๆและแน่นอนกว่านี้นะ...

ดีมาก...

ในยุคที่ไม่มีพวกคุณนะ...!

ーーเซเคระ!! ปลอดภัยดีไหม...!?

ผนึกที่ฉันร่ายใส่ปีศาจน่ะ สักวันมันก็จะคลายออก...

...เจ้าชาย...บาดแผลนั่นของคุณ...!!

อนาคตอันสงบที่เราตั้งเป้าไว้...จะถูกพรากไป...!

...เจ้าชาย...! ฉันจะใช้ศิลามนตราผนึกคุณไว้...!

อาจจะยังไม่สมบูรณ์นัก...แต่ก็ยังสามารถเชื่อมต่อชีวิตไว้ได้...!

...!!

เซเคระ...!! การใช้เวทมนตร์ต้องห้ามไปมากกว่านี้ーーー...!!

คุณจะไม่ได้เป็นมนุษย์อีกต่อไป...!!

เราจะปล่อยให้เจ้าชายตายตรงนี้ไม่ได้นะ...

อย่างที่ริヒトบอก...คุณคือความหวังแห่งอนาคตต่างหาก...!

ーーーーーーーーーหลังจากนั้น ตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปหลายปี...

ไม่รู้ทำไม ตัวฉันถึงกลายเป็นร่างนกไป

รอดแล้วเหรอ...? แต่ในร่างแบบนี้... ก็ต้องการความช่วยเหลือจากนักเวทในยุคหลัง...!

500 ปี... ตัวฉันที่อยู่นอกเหนือเหตุผล

ก็ได้เฝ้าดูตำราเวทมนตร์ของลิห์โท...

ในการต่อสู้ที่ยาวนาน

เป็นเวทมนตร์ของฉัน

พี่นะ พี่

จะมาปิดฉากให้...!!

โอ้โฮโฮโฮโฮ!!!

ไม่ยอมจริงๆ เลย ไอ้ตัวน่าขยะแขยงสีดำนี่!!!

โอ้โห... ไม่คิดเลยว่าจะมาถอดร่างดาร์คเอลฟ์กลับมา...!

ไม่สนใจของเล่นที่เล่นเสร็จแล้วหรอกนะ...

การต้านเวทมนตร์... มันน่ารำคาญกว่าที่คิดไว้นะ...

แบล็คคลอว์

500 ปีแล้วสินะ... เจ้าปีศาจ...!!

ไม่คิดเลยว่า... จะได้ได้พบพวกคุณอีกครั้งนี่...!!

อะไรกันนนนนนนน!?