ตอน 1: Chapter 1

ตอนที่ 1

ทารกน้อยคนนั้น...

น้องชายฉัน ลุยเหรอ

ทำไมถึง...

มาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ย...

กะทันหันเลยนะ...

ฉัน เอลฟิน มีความทรงจำจากชาติก่อน

เคยเป็นนักเรียนมัธยมปลายลูกสาวของบล็อกเกอร์ชื่อดัง เป็นแม่บ้านคริสมาส์ผู้โด่งดัง...

ฉันคิดว่านะ

แล้วฉันก็เป็นผู้ช่วยของเขา

ถูกใช้ให้ทำงานหนักในชื่อ "โคกุมะคุง"

สิ่งที่ทำให้ฉันนึกออกคือวันเกิดปีที่ 11...

ตอนที่ฉันยังงงๆ ไม่เข้าใจอะไรเลย...

เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นแล้ว...

ว๊าาา... งือ...

พี่สาวฉันกลับมาจากคฤหาสน์ของบารอนที่มาทำงานพิเศษ

พี่สาวที่งดงามของฉันอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเลยล่ะ...

คุณ

จะเป็นไปได้เหรอ...

พี่สาว...

เมื่อเพิ่งหวนนึกถึงความทรงจำสมัยเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ฉันก็เข้าใจได้ทันทีว่าพี่สาวต้องถูกทำอะไรมา

คนที่จับพี่สาวฉันเป็นเครื่องบรรณาการน่ะ

ดูเหมือนจะเป็นคุณท่านใหญ่ที่มาแวะที่คฤหาสน์ของท่านบารอนแค่คืนเดียว...

ดูท่าจะมีตำแหน่งไม่ธรรมดา ถึงได้ส่งเงินเยี่ยมเยียนและค่าปิดปากมาให้ทางท่านบารอนเป็นการส่วนตัว

--แล้วก็

พี่สาวของฉันก็มีลูกชายโดยที่ไม่รู้ว่าพ่อคือใคร

พี่สาวที่ป่วยทางจิตก็เลือกที่จะจบชีวิตตัวเองไป...

หลังจากนั้น 5 ปี...

จะว่าโชคร้ายก็คงจะถูก แต่

คราวนี้พ่อกับแม่ก็ถูกม้าป่าเหยียบจนตายไปเสียแล้ว

ตัวฉันเองก็เริ่มช่วยร้านเบเกอรี่ของบ้านอยู่แล้วนะ แต่ว่า...

มีแค่ฉันกับลุยที่เป็นลูกสาวของพี่สาวอยู่ด้วยกันสองคน

ขณะที่พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะบริหารร้านและใช้ชีวิตอยู่ไปได้เนี่ย...

เอ๊ะ...

เด็กๆ พวกนี้ไม่มีผิดใช่ไหมคะ

ขอโทษนะคะ รบกวนคุณสองคนไปด้วยค่ะ

ฮะไฮ!

ใครเหรอ?

อะไร...

???

ย้อนกลับไปที่ตอนต้นเลย...

แล้วคนที่ถูกพามาก็คือ...

พระราชวังหลวงเว้ย!!

น้องชายฉัน ลุยเหรอ...

ทางนี้สิ...

อ๊ะ ค่ะ

เป็นองค์ราชาหนุ่มนี่นา...

องค์ราชาองค์ก่อนน่ะ เมื่อหลายเดือนก่อนน่าจะสวรรคตไปแล้วใช่ไหม...

ช่วยให้ฉันดูใบหน้าของน้องชายฉันหน่อยได้ไหม?

น้องชายขององค์ราชาคนนี้คือลุย... แสดงว่า

งั้นลุย...

พ่อของพี่สาว... คือองค์ราชาองค์ก่อนสินะ?

“รึッ

ไม่นะ...!

จะหันหลังให้องค์ราชาเนี่ยนะ

ลุย

ช่างไม่รู้จักกาลเทศะอะไรอย่างนี้...!

จะให้เด็กสกปรกๆ แบบนี้มาเป็นเชื้อพระวงศ์ได้ยังไงกัน!

สะดุ้ง

เอล น่ากลัวจัง... !

กึ๊ก...

ลุย...

นั่นมันวันนั้น...

...อึก อะไรเนี่ย พวกคนพวกนี้กับเด็กๆ

แค่คนสามัญชน แต่กลับก้าวร้าวชะมัด...

ฮาย...!

จะโยนออกไปจากปราสาทให้ดูเลย!

ไป!

----

ต่อหน้าฝ่าพระบาทแบบนี้...

ไอ้คนไร้มารยาทไม่รู้จักกาลเทศะนี่!

ใครกันแน่ที่ไร้มารยาท

การดูถูกน้องชายของข้า

เป็นสิ่งที่ให้อภัยไม่ได้เลย!

จับเคานต์ให้ได้

อ๊ะ

เอ๊ะ!? เอ... จริงเหรอ

อ้าาา...

อา... กะ...

ฝ่าบาท...

หนี...

ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?

อา...

ดวงตาสีทอง...

ช่างงดงามอะไรเช่นนี้กันเนี่ยยย...

!

นี่...!

อืม...

กลิ่นอุ่นๆ...

ผ้าห่อของลุย...

ต้องรีอบขนมปัง เดี๋ยวลูกค้าจะมาแล้ว...

เอ๊ะ ว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนนะ...

...หืม? ตัวขยับไม่ได้...

ห้องที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...

แง...

อ๊ะ~~~~~~~!???

อืม...

ทำไมกันเนี่ย!?

อรุณสวัสดิ์ ตื่นแล้วเหรอ?

ราชาเหรอ??

กำลังทำอะไรอยู่ครับ!?

ใช่แล้ว ข้าเป็นราชา แต่ชื่อของข้าคือ ลูซิฟอร์ด

ปิ

อยากจะไม่ให้เรียกเป็นราชาในที่ส่วนตัวแบบนี้จัง มันดูเป็นทางการจนน่าเอ็นดูไปหมดเลย

ท่านลุงของน้องชายข้าน่ะ

เอลฟ์วิน

แล้วเจ้าเองชื่อว่าอะไรหรือ?

ถ้างั้นก็เรียกเอลเถอะ

คะ ค่ะ

ส่วนข้าน่ะ เรียกว่าลุยชี่ หรือ ฟอร์ด ก็ได้

เอ่อ...

คุณลุยชี่ ฟอร์ด

ก่อนอื่นช่วยอธิบายสถานการณ์ให้ฟังหน่อย

อยากจะทำธุระตอนเช้าให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยคุยกันอย่างเป็นทางการ

ฮิฟุฟุ

ฝ่าบาท

คึซุ

ฮุสึ

เอ๊ะ

ท่านเสนาบดี... !

สิ่งที่ท่านเอลฟินพูดน่าจะถูกต้องนะคะ

ทำไมถึงอยู่ในห้องนอนล่ะ!?

อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วค่ะ

มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยนด้วยนะคะ เชิญทางนี้ค่ะ...

อืม... เอล วันนี้ร้านปิดเหรอ?

:

อื้ม... วันนี้ก็ใช่นะ...

ฮัฟตะบิ

เอล

ผมของเจ้านี่มันแห้งเสียนะ

เอ๊ะ?

คืนนี้จะลองบำรุงด้วยน้ำมันของฉันดีไหม?

อึ... ว้าวววว คนในราชวงศ์นี่ใกล้กันจัง...

อยู่ตรงหน้าคุณลุยชี่เลยครับ ฝ่าบาท

อาหารเช้า

เป็นอะไรไป ลุยชี่ อร่อยไหม?

อืมมม...

...อยากได้ที่บ้านน่ะ...

ไม่เป็นไรนะ ออมเล็ตนี่ก็อร่อยเหมือนกัน

นี่ อ้าปากสิ

ดีจังเลยค่ะ ฝ่าบาท

น้องชายได้รับการรักใคร่มากเลยนะคะ

อา...

อยากจะเห็นสภาพแวดล้อมที่ลุยชี่เติบโตมา

ฝ่าบาทจะออกไปข้างนอก...

แน่นอนว่าเป็นการปลอมตัวน่ะ

เอ่อ...

ว่าแต่ ก่อนอื่นช่วยอธิบายเรื่องของเราในอนาคตให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ...

เมื่อเช้านี้ร้านปิดเงียบๆ เลย ลูกค้าคงลำบากแน่ๆ

มันเป็นสถานการณ์ที่อาหารเช้าของสามัญชนถูกจับจ้องอยู่น่ะครับ

ข้าต้องรีบกลับไปที่ร้านแล้วอบขนมปังให้ได้นะ

...เป็นเด็กที่เก่งไม่เบาเลยนะ

...ขอประทานโทษด้วยครับ

แต่ขอยืนยันให้ฟังเลยนะ

จะปล่อยให้ลุยชี่กลับไปที่ร้านเบเกอรี่ไม่ได้หรอก

...คึ

ผมจะ...ได้พบกับลุยชี่ไหมครับ?

แน่นอนอยู่แล้ว

...แต่ถ้าคุณจะทำร้านต่อไป มันก็คงจะยากหน่อย

จะชวนเจ้าของร้านเบเกอรี่อย่างคุณมาที่ปราสาทบ่อยๆ ก็คงจะไม่ไหว

แต่ว่า...

ไม่อยากจะแยกเอลออกจากลุยชี่เลย

เอ่อ...

ดังนั้น...

อยากจะให้ท่านเอลฟินมาพักอยู่ที่ปราสาทในฐานะพี่เลี้ยงขององค์ชายลุยชี่ค่ะ

นั่นหมายความว่า...

คุณแม่นมใช่ไหมคะ?

แค่คอยดูแลลุยชี่ให้ดีก็พอ

...อึก

คนพวกนี้...สามารถพรากลุยชี่ไปจากข้าได้นะ

แต่กลับ...ใส่ใจเรื่องของลุยชี่สินะ...

เข้าใจแล้วครับ...แต่มีอย่างหนึ่ง...

ร้านเบเกอรี่อันล้ำค่าที่สืบทอดมาจากพ่อแม่ จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ครับ

อยากกลับไปที่ร้านจนกว่าจะเจอช่างทำขนมปังคนใหม่ครับ

เป็นอย่างนั้นเหรอ ถ้าไม่มีเบาะแสของช่าง ก็ลองไปสอบถามที่ห้องครัวของปราสาทดูนะ

อาจจะมีคนที่อยากจะแยกตัวออกมาก็ได้

อยากจะเจอตัวจริงแล้วตัดสินใจเลยครับ

ถึงจะไม่ได้เป็นการสัมภาษณ์หรอกนะ

ท่านเอลฟินน่าจะมีเรื่องเก็บสัมภาระอยู่นะครับ

เรามาจัดการให้กลับบ้านทันทีเลยดีไหมครับ

อ่า เข้าใจแล้ว

ฝ่าบาท

เรื่องนั้นปล่อยให้ข้าจัดการเองเถอะครับ

ช่วยได้เยอะมากๆ เลยครับ...!

พาคุณลุยชี่ไปด้วยได้ไหมครับ...?

ขอบคุณมากครับ

อืม

อยากจะให้เขาได้กล่าวลาอย่างเป็นทางการกับบ้านที่เลี้ยงดูเขามาอย่างดี

แน่นอนอยู่แล้วครับ

อย่าพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนะครับ

ข้าก็จะไปด้วย!

เป็นเรื่องการจัดการปลอมตัวของลูซิโอ

ฝ่าบาท...!

ว้าว!

พวกเรากลับไปที่ร้านเบเกอรี่ด้วยกันเถอะ!

เอาล่ะ ลุยชี่

เอ่อ...

ฝ่าบาท

เฮ้อ...

ดีไหมล่ะ?

นี่ เอล

อึ้ก...

รู้สึกเหมือน...

คนประหลาดที่ไม่เหมือนกษัตริย์เลยยย...