ตอน 2: Chapter 2

ตอนที่ 2

กาล่า

กาล่า...

โปเคน...

ฟู่วว~

ไม่ได้กลับบ้านมาวันนึงเลย~

เอลจัง!

โล่งใจจังที่เธอไม่เป็นอะไรไปนะ นึกว่าจะมีอะไรขึ้นซะอีก~!

ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง

เรื่องขนมปังตอนเช้าที่ไม่มีนี่ทำให้ลำบากใช่ไหมล่ะ

ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นั้นเอง~

ที่นี่คือบ้านของเอลกับเรียวโตะสินะ...!

ใครน่ะ เอลจัง คนพวกนั้นคือใครเหรอ?

เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก...!

ขอโทษนะครับที่เสียงดัง...

ไม่เป็นไรเลยครับ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอโทษ

อ๊ะ

คุณสองท่านนั่งลงรอสักครู่นะครับ

เดี๋ยวผมจะทำอาหารกลางวันให้เรียวโตะนะครับ...

คุณสองคนจะทานอะไรดีครับ?

ถ้าเอลโอเค พวกเราก็จะรับประทานด้วยครับ

มาสิครับ

เชิญรับประทานได้เลยครับ

โอ้

น่าทานจังเลยครับ ทำเสร็จในเวลาสั้นๆ ได้ขนาดนี้!

อ่า...!

เอาล่ะ เรียวอิ มาทักทายกันเถอะ

ขอบคุณสำหรับชีวิตนะครับ

ขอรับประทานให้อร่อยเลยนะครับ

ไม่ต้องกินรัวขนาดนั้นนะ กินช้าๆ หน่อยสิ

ราชาเหรอ?

เรียวโตะเมื่อคืนแทบไม่ได้กินเลยนะ

แต่พอเป็นฝีมือเอลนี่กลับกินได้เยอะขนาดนี้เลยสินะ

ดีใจจังที่ถูกปากคุณนะครับ...!

ใช่แล้ว นี่มันอร่อยจริงๆ

ก็มั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่แล้วนะ...

แต่นานๆ ทีถึงจะได้คนมาชมเลยนะเนี่ย...

ซูยาสูยา!

ตอนนี้ ไม่เป็นไร แล้วครับ

ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ

ในที่สุดก็หลับแล้ว

ทีนี้สำหรับเรื่องในอนาคตน่ะครับ...

อ่า

●

ปอง!

แบบนี้...

ถึงจะต้องไปช่วงชิงชีวิตประจำวันที่สงบสุขของพวกเธอไป...

ก็รู้สึกผิดจริงๆ นะครับ

ผมเป็นแค่สามัญชนคนหนึ่งเองครับ

ไม่ต้องขอโทษก็ได้ครับ เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นเลย

●●●

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

ที่ปล่อยทิ้งไว้มาตลอด... กับการที่จะกักขังไว้ในพระราชวังนั่น ผมก็อยากจะขอโทษครับ

ฝ่าบาท... ไม่เลวเลยนะครับ

ตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกสงสารฝ่าบาทนะที่ต้องมาเก็บกวาดเรื่องของพ่อแม่นี่...

แค่เพียงแต่ว่า...

พี่สาวคุณช่างน่าสงสารและน่าสลดใจเหลือเกิน...

พี่สาวของคุณได้รับอะไรบางอย่างมาจากพระบิดาของเจ้าชายเรียวโตะหรือเปล่าครับ?

หลักฐานเหรอ?

คุณชายจะให้สิ่งนั้นกับชาวบ้านที่เสียชีวิตด้วยอาการคลุ้มคลั่งจากการถูกข่มขืนได้อย่างไรกัน?

●●●

พี่สาวคุณเสียชีวิตด้วยอาการป่วยครับ...

เป็นอาการป่วยทางจิตใจครับ

เมื่อท้องเริ่มป่องและทารกเริ่มดิ้น

พี่สาวก็กรีดข้อมือตัวเองหลายครั้งด้วยความหวาดกลัว และเคยพยายามจะแขวนคอตายด้วยครับ

หลังจากที่พี่สาวหนีกลับมา... วันหนึ่งเธอก็อาเจียนออกมาอย่างกะทันหัน

และหลังจากที่ลูกคลอดออกมาแล้ว ทุกครั้งที่เจ้าตัวเล็กร้องไห้ เธอก็จะกรีดร้องออกมา...

ยังอายุแค่ 20 เองนะ ก็กลายเป็นแค่กระดูกกับหนังแล้วก็ตายไป

พ่อแม่ก็ไม่ได้ดูแลทารกเลย

แค่ครึ่งปีหลังจากคลอดเรียวโตะ...

คงจะรักไม่ได้ เพราะคิดว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ฆ่าลูกสาว

—ดังนั้น ผมถึงได้เป็นคนดูแลเรียวโตะ

คราวนี้ดูเหมือนหัวใจของแม่ทั้งสองจะกำลังจะพังลง

เพราะเสียงร้องไห้ในทุกๆ คืนจนแทบจะหมดแรงแล้ว แต่ว่า—

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นความรอดของผมด้วย...

พี่สาว... พวกพ่อแม่น่าจะรักเจ้าคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

จนกว่าเขาจะได้พบกับใครสักคนที่รักซึ่งกันและกันจากใจ...

ผมจะเป็นคนรักเขาเป็นอันดับแรก—...

ผมตัดสินใจแบบนั้นครับ

เอ่อ...

สมุดบันทึกของแม่เนี่ย สุดท้ายแล้ว ก็เขียนแต่เรื่องของเรียวโตะนี่แหละครับ

ไม่รู้ว่ามองจากมุมไหนนะ...

9

คือว่า...

ถึงจะไม่มีหลักฐาน แต่ผมได้รับสิ่งนี้มาจากคุณท่านผู้ดีเลยครับ

ไม่อยากได้เลยครับ อยากจะคืนให้นะครับ...

...งั้นคุณท่านผู้ดีก็รู้เรื่องแล้วสินะ

ค่าปิดปากครับ!

ถึงจะไม่ได้บอกให้รู้เรื่องของเรียวโตะ...

ก็คือข้อเท็จจริงเรื่องการข่มขืนน่ะครับ

ไม่ได้ตักเตือนพ่อ แล้วก็ปิดปากเหยื่อไว้นี่เอง

ฝ่าบาท...

ขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ที่ได้ทำให้เรียวโตะซึ่งเกิดจากเหตุการณ์ที่ไม่โชคดีมีความสุขครับ

สิ่งที่ท่านพ่อทำนั้นไม่อาจได้รับการให้อภัยได้ง่ายๆ...

อืม...

แต่ว่า การมีอยู่ของเรียวโตะนี้ ผมอยากจะเฉลิมฉลองให้...

—มันคงจะลำบากสินะ?

...อึก

มีเรื่องแบบนั้น

อยู่หรอก

ตอนที่เธอเป็นเด็ก เธอต้องแบกรับชีวิตของทารกไว้...

พ่อแม่ก็ทำได้แค่คร่ำครวญถึงความโชคร้ายที่สูญเสียลูกสาวไป...

แล้วเธอก็เหนื่อยล้าทั้งใจและกาย...

มีใครกันที่โอบกอดเธอไว้?

เรียวโตะ...

ขอร้องล่ะ—

เรียวโตะ อย่าร้องไห้แล้วนะ

เอ๊ะ

เรียว

ใครก็ได้ช่วยด้วย...

—อึก...

...ทำไมเนี่ย...

จู่ๆ ก็...

หยุดไม่ไหวเลย...

ตู้ม

เอล

เอล

ทำได้ดีมากเลยนะ

เก่งจังเลย

อาหารนี่ก็คงจะฝึกฝนมาเพื่อเรียวโตะสินะ?

ห้องนั่งเล่นที่อบอุ่นนี่ก็เป็นสิ่งที่เอลสร้างขึ้นมาด้วย...

ขอให้พวกคุณอนุญาตให้พาพวกคุณออกจากบ้านหลังนี้ ที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเรียวโตะด้วยเถอะ...

จากนี้ไปฉันก็จะรักเรียวโตะนะ

มาช่วยกันเลี้ยงเรียวโตะไปเถอะ

“ด้วยกัน...”

สะอึก

—อึก...

คือว่า...

ขอโทษนะครับที่ทำให้เสื้อเปียก...

อยากให้ใครสักคนพูดให้ฟังจังเลย

ไม่เป็นไร

ว่าแต่ เปลือกตานายก็บวมขึ้นแล้วนะ

...อึก

77

แม้ว่าท่านราชาจะเป็นพี่ชายของเรียวโตะ...

เหมือนพี่ชายของผมเลย

พี่ชายเหรอ?

เป็นเสียงที่น่ากอดจังเลยนะ

ลูบๆ

แล้วก็...

แป๊ะ

เพราะว่าการถูกปฏิบัติเหมือนเรียวโตะมันน่าอาย เลยคิดว่า

ท่านเอลฟินก็มีความรู้สึกแบบเด็กๆ สินะครับ

เขาถูกดูแลมากเกินไปเสมอ

7スキ

โล่งใจจังเลยครับ

เอ๊ะ!

เอาล่ะ

ไม่สิ... อืม...

ก่อนอื่น...

ผมอยากจะอธิบายสถานการณ์ให้เรียวโตะฟังอย่างเป็นทางการครับ

ถ้ารวมกับตอนก่อนๆ ก็เข้าสู่วัย 30 แล้ว...

ถึงจะปกปิดที่มาเกิด แต่ก็ต้องให้เขาเข้าใจสถานะของตัวเองด้วย...

อยากจะให้เพื่อนบ้านได้อำลาอย่างเป็นทางการด้วยครับ

เข้าใจแล้วครับ

ช่างทำขนมปังก็จัดการเรียบร้อยแล้ว งั้นมาเริ่มการส่งมอบงานกันเลยครับ

ครับ ฝากด้วยนะครับ

อ๊ะ เรียวโตะกำลังจะตื่นแล้วนะ...

เอล

อีกอย่างนะ!

จากนี้ไปพวกเราจะเลี้ยงเรียวโตะด้วยกันนะ

อยากให้เรียกด้วยชื่อ ไม่ใช่ตำแหน่งราชา

อ่า... งั้นขอเรียกคุณลูซิฟอร์ดครับ

ยาวจังเลย

ถ้างั้นก็...

คุณเรียวโตะครับ...

ถึงแม้ว่ายังมีเรื่องที่กังวลอีกเยอะแยะไปหมด...

เอลเป็นเด็กดีจังเลยนะ

อยากจะเชื่อใจคนนี้ที่สุดเลย...

ก็นึกแบบนั้นแหละ...

เช้าวันย้ายบ้าน

เรียวโตะ!

เดี๋ยวจะมารับแล้วนะ!

สิบวันสำหรับการส่งมอบงานและทักทาย ผ่านไปอย่างรวดเร็วเลย...

ครับ/ค่ะ

เฮ้ เอล!!

จะไปบ้านพี่ชายของเรียวโตะเหรอ!? ไม่เกี่ยวกับแกนี่นา!?

อย่าไปนะ!!

เสียงมันน่ารักจัง... สมกับเป็นโคฮะที่เป็นคนขายเนื้อ...

ซิลวี่...

จะทิ้งเรียวโตะที่น่ารักให้ฉันงั้นเหรอ?

เพื่อนบ้านทุกคน

ไม่ใช่! ให้แกต่างหากที่ต้องถูกเรียวโตะทิ้ง

แกนี่มันบ้าเหรอ?

ซิลวี่

111

ขอโทษนะที่แย่งเอลไป

เพราะว่าซิลวี่

ชอบเอลมาก เลยติดไปซะแล้วสิ

พูดอะไรน่ะ เรียวโตะ!

ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะซิลวี่ได้บอกสูตรที่ชอบไว้แล้ว ต่อไปก็ยังได้กินขนมปังอยู่นะ

ไม่ถึงกันเลยยยย~~~

ท่านเอลฟิน ท่านเรียวโตะ

สายสัมพันธ์มันก็แค่นั้นเองเหรอ

ถึงเวลาแล้วครับ

ครับ

เพราะทุกคนเลยไม่รู้สึกเศร้าเลยครับ

ทุกคนดูแลกันมาตลอดเลยนะครับ!

เดี๋ยวจะแวะมาให้เห็นหน้าอีกนะ!

แน่นอนอยู่แล้วล่ะ~

ให้ตายสิ~ จะไม่ยอมแพ้ไอ้คนใส่แว่นนั่นเด็ดขาดเลย

โอยๆ ดูสิ คู่แข่งความรักไม่ใช่ฉันนะ แต่...

งั้นไว้เจอกันใหม่นะ!

ทุกคนดูแลตัวเองด้วยนะ!

จากนี้ไปชีวิตใหม่ก็จะเริ่มต้นที่ปราสาทแล้วนะเออ~

กับคนคนนั้นด้วย...