ตอน 10: Chapter 10

หลายวันหลังจากที่มอบยาของแม่มดให้

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่นะ

--ยินดีต้อนรับค่ะ?

จะมารบกวนแล้วนะ

ภารกิจมันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

...เฮ้

ถึงแม้ว่าที่แบบนี้จะไม่จำเป็นต้องมาอีกแล้วก็ตาม?

นี่คุณ...มีธุระอะไรเหรอคะ...

ยาที่มอบให้ไป มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่าครับ?

สรรพคุณของมันไม่มีข้อสงสัยเลยนะ

นั่นก็ยาที่หลุดจากมือผมไปแล้วนี่ครับ

ว่าจะเอาไปใช้เมื่อไหร่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องกังวล

ถึงอย่างนั้น เรื่องวิธีการใช้ก็เตือนไปหลายครั้งแล้วนะ

...รวมถึงพฤติกรรมของคนที่กินยานั่นด้วย

ไม่คิดเลยว่าคุณจะเอาเรื่องเมื่อครั้งนั้นมาขุดคุ้ยอีก

ก็แน่ล่ะสิ เพราะว่าเรื่องเมื่อครั้งนั้นฉันจำได้ทุกอย่างอย่างชัดเจนเลยนะ

อยากให้มันกลายเป็นว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นไปเลย

แถมยังไม่ได้คิดว่าจะได้เจออีกด้วยซ้ำ

ที่ฉันคิดไว้แบบนั้น...

ถ้าหากว่าในชีวิตของคุณฮารีจูได้นึกถึงมันขึ้นมาสักครั้งก็คงจะมีความสุขแล้วล่ะ

เรื่องราวแบบนี้ด้วยซ้ำ ฉันไม่เคยคิดถึงเลยนะ

การที่ต้องนึกถึงท่าทางน่าสมเพชแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอก

เชิญเลยค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นกับยาทดลองนั่น คุณลืมมันไปได้เลยนะคะ

สำหรับทางฉันเองด้วยแล้ว สรรพคุณของยาที่ทานไปน่ะ มันหมดลงแล้วค่ะ

ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ

ถึงแม้ว่าจะมีความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้างก็ตาม

ว่าแต่ เรื่องราวที่เหมือนฝันร้ายแบบนี้ อยากจะไม่ให้ถูกพูดถึงอีกต่อไปเลยค่ะ...!

--ว่าแต่ว่า

ก่อนจะดื่ม คุณแม่มดก็บอกว่ามันดูเหมือนจะไม่ได้ผลมากนักนี่นา

●●●

ที่ถูกต้องมันไม่เชิงแบบนั้น

แต่ถ้าอธิบายไป มันก็จะทำให้กังวลเรื่องสรรพคุณของยาเสน่ห์เข้าไปใหญ่

เปลี่ยนเรื่องกันเถอะ

มีธุระอย่างอื่นอีกไหมคะ?

ตอนที่คุณฮารีจูมาที่นี่ครั้งแรก เขาดูไม่สบอารมณ์เลยนะ

เขาคงไม่มาถึงที่แบบน่าสงสัยแบบนี้หรอกนะ

ก็เพราะว่าเขาอยู่ในชุดเดินทางและยังคงปกปิดตัวตนอยู่

ต้องมีธุระอย่างอื่นแน่ๆ

ฉึก

...?

โรเซ

ชื่อของเขาเนี่ย เพราะผลของยาเลยนะ!

ครอส เก็บของเสร็จแล้วเหรอ

...ของสำคัญน่ะ เดี๋ยวจะรีบเอามาคืนให้เลยครับ

ไม่ได้หวังอะไรขนาดนั้นหรอก

ก็คิดว่าคงจะไม่ได้มาอีกแล้วนี่ครับ เลยคิดว่ามันคงเป็นของที่ไม่จำเป็นแล้วล่ะครับ...

เฮ้อ...

ค่าอาหารนี่รับไว้แล้วนะครับ

...การทานอาหารน่ะ ไม่ใช่เพื่อตัวเราเอง แต่เพื่อตัวเราเองต่างหาก

อันนึง

จะรับมากกว่านี้อีก...

ถ้าได้รับไปสักครั้ง

ก็คงจะอยากได้ครั้งต่อไปอีกแน่ๆ

พรุ่งนี้ วันถัดไป

การสิ้นสุดของสัญญาช่างเป็นเรื่องที่สะดวกดีจริง

แล้วก็วันถัดจากวันนั้นอีก

ฉันก็อดไม่ได้ที่จะคาดหวังว่าเขาจะมา

เพราะว่ามันเป็นการจบลงอย่างชัดเจนของความรักข้างเดียวที่แสนหวานและสนุกสนาน

ความรักที่ฉันเริ่มขึ้นมาตามใจตัวเอง

สามารถทำให้มันจบลงได้ตามใจตัวเอง

ช่างเป็นวันที่น่าหวาดหวั่นอะไรเช่นนี้

ด้วยใจของตัวเองเพียงอย่างเดียว

แต่ถ้าได้รับสิ่งนี้เข้าไปแล้ว

มันก็จะไม่ใช่แค่ความรักที่ฝ่ายเดียวแค่ดึงออกมา

แล้วมองดูเฉยๆ แบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

ความรักข้างเดียวที่ไม่มีวันจบมันน่ากลัวจริงๆ

...ถ้างั้น

ขอสั่งยาอีกแล้วล่ะ

โพก้า...

...ยาเสน่ห์น่ะ

...คราวนี้เป็นของคุณเองเหรอคะ?

งานอดิเรกของแม่มดคือการสืบเรื่องราวของลูกค้าสินะคะ?

โรเซ

แย่แล้ว

เมื่อกี้เป็นความผิดของฉันทั้งหมดเลย

มันเกินกว่าส่วนของแม่มดไปแล้ว

แบบนี้จะตำหนิเขาเรื่องห้ามเรียกชื่อไม่ได้เลย...?!

หลังจากเห็นอันนั้นแล้วยังจะขออีกอันอีกเหรอคะ

คิดว่ามันเป็นรสนิยมที่แย่เกินไปแล้วนะคะ!?

...เข้าใจแล้วค่ะ รับคำขอไว้ค่ะ

ต้องรบกวนเวลาของคุณอีกหน่อยแล้วนะคะ

ตามที่หวังไว้เลยล่ะ

ทำไมถึงมีสีหน้าสดชื่นขนาดนั้นล่ะคะ?

คฤหาสน์ของฮารีจู

โรเซ

ชื่อของแม่มดที่ไม่ยอมให้ฉันเรียก

ถึงจะไม่มีความยึดติดกับการเรียกชื่อผู้หญิง

แต่พอถูกบอกว่า 'อย่าเรียก' ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

แต่อีกฝ่ายก็อาจจะมีธรรมเนียมของแม่มดที่ฉันไม่รู้ก็ได้ เลยเคยคิดแบบนั้นอยู่คนเดียว

ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้น

แต่พอเธอที่กินยาเสน่ห์เข้าไป เธอก็ยอมให้เรียกชื่อได้อย่างง่ายดาย

ชื่อที่เธอไม่ยอมให้ฉันเรียกในตอนที่ยังไม่หลงใหล

ขอเพียงสักครั้งเดียวได้ไหมครับ ให้เรียกชื่อนั้นว่าโรเซ

ในชั่วพริบตา ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

ใครกันที่จะไปเรียกให้

ถึงแม้จะเผลอพูดออกมาว่า 'อย่าเรียก'

แต่ว่า...

พอได้เห็นเธอแล้ว ก็ไม่สามารถจะว่ากล่าวได้

ทั้งหมดนี่คือ ภาพลวงตาที่ยาเสน่ห์สร้างขึ้นมา

พอคิดเช่นนั้น ความกระวนกระวายใจก็เพิ่มพูนขึ้นมา

พอรู้ตัวก็เริ่มตามใจเธอไปเอง

ทุกท่าทางและสีหน้าของเธอมันดึงดูดสายตาของฉันไปหมดเลย

แม่มดท่านนั้นก็เป็นแค่คนในเรื่องงานเท่านั้น

จนกระทั่งคิดอะไรไม่ออกไปเลย

ถึงแม้จะคิดว่าจะต้องไม่เล่นตลกกับความรักที่ยาได้สร้างขึ้นมาของเธอเด็ดขาด

แต่กลับเป็นอย่างนั้น

ทำแบบนั้นกับลูกสาววัยรุ่นอย่างเธอเนี่ยนะ...!

ฉันรู้สึกถึงความรักที่อยากจะทำให้ทุกอย่างที่เธอต้องการได้เลย

วันนั้นก็มีแต่จะตำหนิตัวเองอยู่ตลอดเลย

คนที่รับเงินค่ายาเสน่ห์น่ะ ถึงกับดูสงบกว่าปกติไปอีก

รู้สึกวางใจได้ ควรจะเป็นแบบนั้น

แต่ทำไมถึงรู้สึกเหงาขึ้นมานะ

หลังจากนั้น ชีวิตประจำวันก็ไม่ว่าจะนอนหรือตื่น

เสียงของเธอ

อุณหภูมิร่างกายของเธอ

ดวงตาที่ชุ่มน้ำของเธอ

ก็ยากที่จะลืม และเสียงเต้นของหัวใจก็ไม่ยอมสงบลงเลย

เหมือนกับว่าคนที่ถูกยาเสน่ห์ ทำให้ตกหลุมรักมันเป็นฉันเองเลยล่ะ...

...ถ้าได้เจอเธอแล้วมันจะชัดเจนขึ้นไหมนะ

ถึงจะคิดเช่นนั้นอยู่...

เชิญลืมเรื่องที่เกิดขึ้นกับยาตัวทดลองไปได้เลยค่ะ

สำหรับผมเองด้วยแล้ว ผลของยาที่กินเข้าไป ก็หมดลงแล้วครับ

ทั้งๆ ที่ผมยังจำเรื่องวันนั้นไม่ได้เลยนะ?

มีอะไรให้รับใช้อีกไหมครับ?

มันคือการปฏิเสธอย่างสมบูรณ์เลย

ไม่มีพันธะ...

ถึงแม้จะบอกว่าไม่สมควรจะเรียกว่ามิตรภาพ

แต่ผมก็เชื่อว่าเราได้สร้างสายสัมพันธ์บางอย่างขึ้นมาแล้วนะ

เป็นเรื่องธรรมดาเลยนะที่ตรงนี้

ในที่ที่มีแดดส่อง ชงชาที่หอมเครื่องเทศจนแทบจะสำลัก

คิดว่าจะมีช่วงเวลาแบบนี้อีกนะ

แม่มดท่านนั้นคิดว่าเรื่องแค่นี้จะไล่ฉันไปได้เหรอ

พอคิดเช่นนั้น

ก็อดไม่ได้ที่จะอยากจะตอบแทนให้สมกับที่เธอทำ

โรเซ

สมน้ำหน้า

หัวใจที่กำลังเย้ยหยัน

อย่างที่คิดไว้เลยสินะ ว่าฉันถูกปฏิเสธ

ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้

นั่นมันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ยาแสดงออกมาจริงๆ

ขอแค่สักครั้งได้ไหม โรเซ

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเลย

...เพราะคิดว่าคงไม่มีอีกแล้ว เลยคิดว่ามันคงไม่จำเป็นแล้วล่ะครับ...

แบบนี้ต่อไป

ไม่เพียงแต่จะให้ชงชาให้เท่านั้น

แต่ยังรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะสูญเสียทุกสิ่งไปตลอดกาล

เลยเผลอพูดออกไปซะแล้ว

อยากจะขอยาอีกครั้ง

ยาที่ตอนแรกคิดว่ามันน่าสงสัยขนาดนั้น

—ยาเสน่ห์

คำพูดที่ปรารถนาให้ยาตัวนั้น ทำให้หัวใจของคนอื่นไหวได้

ความยุ่งยากในการรวบรวมส่วนผสมของยาเสน่ห์

และเวลาอันมหาศาลที่ต้องใช้ในการปรุง

แต่ถ้าใช้เวลามากขนาดนั้น

เธอคงไม่คิดที่จะปฏิเสธฉันอีกแล้วกระมัง

แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะหนักหนา แต่ถ้ามันทำให้กระเป๋าของโรเซมีเงินเพิ่มขึ้นแม้แต่นิดหน่อย

ก็พอดีกับเงินที่เก็บสะสมไว้ตลอด

ไม่รู้ว่าทำไมการถูกปฏิเสธถึงได้ทรมานขนาดนี้

แต่ก็ไม่เข้าใจ

แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว