ตอน 9: Chapter 9

ขออภัยที่ทำให้รอนานนะครับ

ยาตามที่สั่ง เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ

นี่คือยาเสน่ห์ที่คุณสั่งไว้ครับ

รบกวนช่วยตรวจสอบด้วยนะครับ

ทำขึ้นด้วยเวทมนตร์พิเศษตามวิธีการดั้งเดิม รับประกันความแน่นอนค่ะ

นอกจากนี้ยังมีผลกระตุ้นความต้องการทางเพศให้สูงขึ้น เพราะมันกระตุ้นทั้งจิตใจและร่างกายค่ะ

คนที่ถูกให้กินยาเสน่ห์จะรู้สึกรักคนที่ให้ยาได้เป็นเวลาครึ่งวันเลยค่ะ

เป็นผลจากการที่รักจากก้นบึ้งของหัวใจ จากกระดูกไปจนถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณเลยค่ะ

ถึงอย่างนั้น แน่นอนว่าฤทธิ์ยาเสน่ห์ก็เป็นผลพลอยได้ค่ะ

ความต้องการตามธรรมชาติของมนุษย์ได้พุ่งสูงขึ้น จนขาดการยับยั้งชั่งใจทางเพศเลยล่ะค่ะ—

รู้แล้ว รู้แล้ว

เรื่องนั้นพอแล้วค่ะ

เก้าต๋อง

บอกว่าครึ่งวันนี่ มันสั้นขนาดนั้นเลยเหรอคะ

เอ๊ะ?

ถึงได้ยาที่รอคอยมาแล้ว แต่ดูไม่ค่อยดีใจเลยนะคะ

สรรพคุณไม่ถูกใจคุณหรือไงนะ

คุณสั่งยาที่แพงขนาดนี้มาโดยไม่ตรวจสอบเลยนะ

อย่างที่บอกไปเมื่อครู่

ส่วนที่ใช้ไปครึ่งวันนั้น

ผู้ที่ใช้ไปนั้น จะเป็นคนที่รักยิ่งกว่าใครๆ ในโลกนี้

มากกว่าคุณที่เฝ้าปรารถนา

มากกว่าคู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันมานาน

มากกว่าพี่น้องร่วมสายเลือดที่แบ่งเลือดกัน

มากกว่าอาจารย์ที่ขอคำสอนทั้งวันทั้งคืน

มากกว่าลูกน้อยที่ให้นมอยู่— ความทรงจำเหล่านั้นจะคงอยู่ตลอดไป จะกลายเป็นรอยด่างในใจ ในกาย และในจิตวิญญาณ และจะยังคงดำรงอยู่และเติบโตต่อไป

อย่างนั้นสินะ...

วิธีการใช้คืออะไรคะ?

เหมือนกับคำสาปเลยนะ

ขอให้ให้ยาเสน่ห์นี้รับประทานพร้อมกับของเหลวในร่างกายของผู้ใช้ได้ไหมคะ

โดยการหยดยาลงในแก้วที่ตัวเองจุมพิต

แล้วให้อีกฝ่ายดื่ม เป็นวิธีที่ธรรมดานะคะ

เข้าใจแล้ว

ต่อไปนี้ ถ้ามีใครยื่นแก้วให้

จะตั้งใจว่าจะไม่รับเด็ดขาด

หัวเราะ

คุณฮารีจังหัวเราะ

แค่นั้นก็ทำให้ลืมความรู้สึกเมื่อครู่ไปได้

แล้วก็รู้สึกดีใจขึ้นมาเลยค่ะ

เพราะว่า

เพราะว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอคุณฮารีจังแล้วนี่นา

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ไม่เคยบังเอิญเจอคุณที่ในเมืองเลยสักครั้ง

ต่อจากนี้ไป คงจะไม่ได้เจอกันที่ในเมืองอีกแล้วสินะคะ

ถ้าคุณกังวลเกี่ยวกับสรรพคุณ的话

ตัวอย่างสำหรับทดลองของทางนี้...

นี่นะ ดื่มให้ฉันรึ?

ให้ฉันดื่มเหรอคะ!?

มันควรจะเป็นฉันที่ต้องดื่มสิ

เพราะว่าคุณรู้ว่าฉันโกหกไม่เป็น

ถึงจะเข้าใจว่ามันเป็นวิธีทดสอบนะ!

ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...

สำหรับฉัน อาจจะเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ยากหน่อยนะคะ

ฮ้า...

ยาเสน่ห์ของแม่มดนี่ มันไม่มีผลกับแม่มดเลยเหรอคะ?

ก็ชอบอยู่แล้วนี่นา...

● ● ●

ฮี๊!

ถ้าไม่ให้รับประทานน้ำลายเข้าไปล่ะก็...

อะไรเหรอ?

อย่างนั้นสินะ

นี่ไง

จ...

รีบทำให้มันจบเถอะ

จะทนสีหน้าไร้อารมณ์ต่อไปไม่ไหวแล้วสิ

— แย่แล้ว

ไม่ได้เลียยาเสน่ห์ของแม่มดด้วยมือตัวเองนะ

คุณแม่มดเหรอคะ?

แค่

คนที่รักอยู่ขนาดนี้แล้ว

เป็นคนที่ดีงามขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ได้ยินไหมคะ?

ที่คอยเป็นห่วงแม่มดแล้วก็ใจดีกับฉันอยู่เสมอ

แถมยังทำให้ความรู้สึกรักมันท่วมท้นขึ้นไปอีกด้วย

ชั่ว

ปกติแล้วฉันจะทำเป็นไม่เห็นได้นี่นา...!

เป็นอะไรไปคะ?

แย่แล้ว ควบคุมไม่อยู่เลย

พอแล้ว

ถึงจะไม่ได้ให้ซื้อยาให้ก็ไม่เป็นไร

หันมาทางนี้สิ

แค่ไม่อยากให้เขาเห็นฉันเป็นแม่มดแบบนั้น

นี่!

— ทั้ง ๆ ที่ชอบขนาดนี้ ก็ไม่อยากจะพูดออกมาเลยสักนิด

เป็นคนที่ไม่เหมาะที่จะบอกความรักที่ไม่มีความหวัง

ทำได้แค่ปกป้องตัวเองอย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้เจ็บปวดเท่านั้น

น่าจะทำตัวกล้าๆ กลัวๆ แล้วพูดออกไปว่ามันเป็นเพราะยา แต่ก็ไม่มีความกล้าขนาดนั้นเลย

ก็เพราะว่ารักจริงๆ นี่นา

บอกให้หันมาทางนี้แล้ว อย่าหลบสิ

ไม่อยากค่ะ

อา...อย่างนั้นสินะ

● ● ● ● ● ●

ถ้าจะพูดถึงเรื่องนั้น

คุณแม่มดคนปัจจุบันนี่คือ...

คุณชอบฉันเหรอคะ?

บ้าเหรอ?

ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงเล็กน้อยก็ตาม

เป็นบ้าเหรอ?

คำพูดที่มอบให้เด็กผู้หญิงที่ตกหลุมรักตัวเองได้นี่เหรอ?

สำหรับฉันน่ะนะ เป็นคนแอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอดเลยนะ!?

เจ้าไอ้ตัวบ้าที่ไร้ซึ่งความละเอียดอ่อนเลย!

คำถามแบบนั้น

ไม่อยากตอบเลยนี่นา—...!

...ค่ะ

การจะบอกความรู้สึกข้างเดียวมาตลอด 4 ปี มันก็ไม่คู่ควรเลย

ช่างเป็นคำตอบที่น่าสมเพชจริงๆ เลย

ตึก

อา...ตอนนี้ตกใจเหรอคะ?

กำลังสับสนอยู่เหรอเนี่ย

ไม่นะ

สำหรับคุณฮารีจูแล้ว ประสิทธิภาพของมันสำคัญมากเลยนะ

...ไม่สิ แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

เพราะอย่างนั้น การที่ฉันจะยืนยันว่าฉันชอบเขาหรือไม่ มันก็สำคัญมากเหมือนกัน

มันไร้ซึ่งความละเอียดอ่อนเกินไปแล้วนะ!?

เจ้าไอ้ตัวบ้าที่ไร้ซึ่งความละเอียดอ่อนนี่

ไม่ชอบให้สัมผัสเหรอคะ?

โระ

นะ...

ขอโทษนะ

เพราะการได้ดื่มยาตัวนี้เข้าไป ร่างกายจะได้รับภาระอะไรไหมคะ?

...ไม่มีค่ะ แค่รู้สึกใจหายเท่านั้นเอง

ใจหายเหรอคะ?

โอ๊ะ

ชอบค่ะ

อา...ชอบค่ะ

เพราะว่าคุณมีคนที่ชอบอยู่แล้วนี่คะ

ชอบค่ะ

ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ

ก็เพราะว่ามาซื้อยาเสน่ห์นี่นาคะ?

ไม่อยากค่ะ

หยุดเถอะค่ะ

อย่าใจดีกับฉันสิคะ

อย่าทำให้คาดหวังเลย

อะไรกัน...!

โดยปกติแล้วยาตัวนี้เนี่ย—...

●●●

อยากให้คุณเข้าใจ

นี่ไม่ใช่ยาที่ฉันจะใช้เองนะ

อย่างนั้นเหรอคะ?

ใช่แล้วค่ะ

...ดีใจจังเลยค่ะ

อา

ความรักก็เอ่อล้นออกมาด้วยความยินดี

คุณฮารีจู

ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอับอาย

แต่ได้โปรดสักครั้งเดียวเท่านั้น

ให้ฉันเรียกคุณว่า 'โรเซ' ได้ไหมคะ

ด้วยความตั้งใจของตัวเองแล้ว ฉันก็ควบคุมมันไม่อยู่แล้วค่ะ

—โรเซ่

ค่ะ

โรเซ่

ค่ะ

อือ...

คุณพอใจไหมคะ

เอาล่ะ ขอบคุณที่แวะมานะคะ

●

ยุรุ

ยุรุ

ยุรุ

ยุรุ

ร้อนจัง...

ใจสั่น...

น่าจะไม่อยากเป็นหนูทดลองเลย

แม้ว่ายาจะหมดลงไปแล้ว แต่ก็ยังคิดถึงเขา มากกว่าเดิมเสียอีก

คุณฮารีจู ใกล้จัง...

ตอนที่มือเราสัมผัสกัน

แล้วก็—

คุณฮารีจูคะ เหมือนคนรักเลย

111111

ว้าาาาา...!!

ซึเกมิ โอ๊ะ ก่อฮ่อก่อฮ่อ...

ฮ้าาา...

โรเซ่

อึก...

ไม่อยากให้เรียกเลยจริงๆ

แต่กลับเป็นคุณฮารีจูที่เรียกชื่อฉัน ทั้งๆ ที่อยากให้ใครเรียกมากกว่าใคร

ถ้าบอกว่าไม่ดีใจก็คงเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ

แต่ว่านะ...

โนริ

ฮ้าา...

อาโอสึ

●●●●

คนใช้ยาเสน่ห์ไม่ใช่เขา...

ความเป็นไปได้นั้น ฉันไม่เคยคิดถึงเลยค่ะ

ว่าเขาจะมายังสถานที่ที่ไม่สง่างามอย่างกระท่อมแม่มด

เพื่อใครสักคน ถึงขนาดต้องลดตัวลงไปถึงขนาดนั้น

ถึงแม้จะดีใจแล้ว แต่ความสัมพันธ์กับคุณฮารีจูมันก็ไม่มีแล้วนี่คะ

ฉันน่าจะมองให้ดีกว่านี้หน่อยไหมนะ

ถ้าอย่างนั้น บางทีในความทรงจำของเขาก็อาจจะติดไว้ว่า "มีแม่มดจอมเจ้าเล่ห์อยู่"

พรุ่งนี้ก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว

หรือว่า "มีแม่มดน่ารำคาญที่เอาอาหารมาให้เป็นประจำ"

ตอนนี้เขาคิดถึงอะไรอยู่กันนะ

เขาอาจจะจำได้แม้แต่นิดเดียวก็ได้ค่ะ

เขา—

เอาล่ะ มาเก็บกวาดกันเถอะ

อาเคอร์ กลับมาแล้วเหรอ

ความคิดนี้มันไม่มีที่สิ้นสุดเลย

ดังนั้น ต่อให้คิดต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์

เสียงกระดิ่งที่ทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน

จานสวยๆ ของเราสองคน

แก้วน้ำ

ผ้าปูโต๊ะ ก็เก็บมันให้เรียบร้อยกันเถอะ

เพราะใจมันจะคาดหวังไปเอง

เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงตอนนั้นที่มีกลิ่นแอปเปิลหอมๆ

อ๊ะ...

ทิ้งไว้เฉยเลยนี่นา

คุกกี้เหรอ

แอปเปิ้ลชิลลี่รึเปล่านะ

ฮัค

...รสชาติไม่รู้สึกเลย