ตอน 6: Chapter 6

ตักส้มกับมะนาวขึ้นมาหนึ่งทัพพี

มาซาล่าอยู่บนครีบของก้อนหินตัวแรกทางทิศใต้ของสวน

อบเชยก็กำลังหมุนวนอยู่ในครกครึ่งนั้น

เท่าไหร่เหรอ? ประมาณนี้ล่ะ

ใช่แล้ว เหมือนกับที่วาฬกำลังหลับอยู่เลย

น้ำตาลหวานๆ ก็ใส่ให้เต็มที่เลยนะ

เข้ามาแล้วครับ

สวัสดีครับ สำหรับคนที่ชอบ

คุณหนูโฮเระ

ได้มาขอให้

เป็นแม่มดครับ

ช่วงเวลาที่มีความสุขนี้

ขอให้มัน

ดำเนินต่อไปให้นานที่สุดเลยนะ

คอมิกส์ เล่มที่ 1 วางจำหน่ายแล้ว

【ต้นฉบับ】โรคุตสึฮานา เอโกะ 【แนวคิดตัวละคร】เวียนต์

กลิ่นแปลกจัง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลอง แต่ก็ไม่เลวเลยนะ

ครั้งแรกเหรอคะ ปกติแล้วรสชาติเป็นยังไงเหรอคะ?

โดยพื้นฐานแล้วก็เพลิดเพลินกับใบชาอย่างเดียวค่ะ

หมายความว่าไม่ได้ใส่เครื่องเทศเลยเหรอคะ?

อ่า เป็นครั้งแรกที่เห็นการชงชาในหม้อแบบนี้เลย

ชาดำนี่น่าจะเข้ากันได้ดีกับนมนะ

คราวหน้าถ้าได้มาจะเอามาให้ดูนะ

รสชาติจะเป็นยังไงกันนะ

ฮามาเอะจัง เอ๋~

ตามที่ประกาศไว้ คุณฮาริจูได้นำชามาให้ในวันถัดไปแล้ว

ดูจากสภาพนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะมาอีกแน่ๆ

ไม่ดีแล้ว หน้ากับข้างในเลย!

ดีใจจัง

ตั้งแต่ตอนนั้นก็พยายามจะถอดหมวกออกต่อหน้าคุณฮาริจูแล้วล่ะ

ถึงจะมีทั้งความกังวลและความเขินอายอยู่บ้าง

แต่พอเห็นปฏิกิริยาของคุณฮาริจูแล้ว ก็หยุดไม่ได้เลย

ดูพอใจจัง

...ถ้ากินได้อร่อยขนาดนั้น

การกินของแม่มดนี่คงไม่มีกฎระเบียบอะไรสินะ?

ไม่ควรจะทานอาหารให้ตรงเวลาทุกวันเลยเหรอครับ?

ปลูกอะไรกันอยู่เหรอครับ?

แปลงผักในสวนนี่ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรเลยเหรอครับ?

ก็ไม่ได้ทำแต่ยาแปลกๆ ตลอดเวลาก็ไม่ใช่สักหน่อยนะ?

คุณลูกค้าก็ต้องการยาแปลกๆ นั่นนี่นี่เองสินะครับ...

ยาสำหรับทาแผล ยาสำหรับใส่ตาเวลามีสิ่งแปลกปลอมเข้าไป

ก็เป็นยาสำหรับทาเวลาผิวรู้สึกจี๊ดๆ อะไรแบบนั้นน่ะครับ

ก็มียาสำหรับสาวๆ ด้วยนะ

ถ้าถูกถามก็คงไม่อยากจะบอก เลยเก็บไว้ก่อนดีกว่า

ก็ทำของธรรมดาๆ ด้วยนี่นา...

บางอย่างก็เป็นที่เหล่าอัศวินใช้ด้วยนะ

อย่างนั้นเหรอครับ

ยาของฉันก็ผ่านทางเทียน

ในแปลงผักที่มีแต่สมุนไพรแบบนี้ ทำไมถึงมีผักกาดหอมด้วยล่ะ?

รักษาบาดแผลของคุณฮาริจูอยู่ด้วยรึเปล่านะ

แต่ว่า

ผักกาดหอมกลายเป็นสมุนไพรเหรอครับ?

ก็ใช้รักษาอาการไข้กับอาการหนาวสลับร้อนน่ะครับ

ที่ปลูกผักกาดหอมก็เป็นคำสั่งของคุณย่าครับ...

สำหรับยาลับของแม่มด ก็ไม่ได้ใช้บ่อยนักครับ

คุณย่าก็เป็นแม่มดและเป็นอาจารย์ของผมด้วยครับ

ในแปลงผักนั่นก็มีการปลูกสมุนไพรหายากด้วยครับ

คุณย่าบอกไว้ตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ว่า "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องรักษาไว้ให้ได้เด็ดขาด"

อย่างนั้นเหรอครับ

คุณเป็นห่วงแม่มดหลังจากที่ท่านจากไปสินะครับ

ห๊ะ?

มีครอบครัวอื่นอีกไหมครับ?

แม่ของผมเสียไปตั้งแต่ตอนเด็กเลยครับ เลยจำอะไรไม่ได้เลย

ส่วนพ่อกับพี่น้องก็ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือเปล่าครับ

พี่น้องไม่รู้เหมือนกัน หรือว่ามีอยู่ คงจะ... การมีอยู่ของคุณแม่มด นี่แหละคือหลักฐานที่ดีที่สุดแล้วล่ะ

ถ้างั้นคุณย่าก็คงจะกังวลเป็นพิเศษหลังจากที่คุณจากไป

ว่าแม่มดจะอยู่ตัวคนเดียวสินะครับ

เพราะถึงแม้แต่การกินที่ดูน่าอร่อยขนาดนั้น

แย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ...?

ก็ยังดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด

ผักกาดหอมน่ะ กินอยู่นะครับ? อย่างเป็นระเบียบเลย

จะบอกว่ากินแต่ผักกาดหอมอย่างเป็นระเบียบได้ไหมนะ...

แม้แต่การที่ได้กินผักกาดหอมนั่น ก็ดูเหมือนเป็นแผนการของคุณย่าเลยนะ

?

คุณย่าคงจะเข้าใจนิสัยของคุณแม่มดได้อย่างแม่นยำเลยสิครับ?

ถ้าบอกว่าเพื่อการปลูกสมุนไพร ก็คงต้องดูแลผักกาดหอมด้วยใช่ไหมล่ะ?

●●●

ของที่ออกผลแล้ว ถ้าไม่กินก็คงน่าเสียดายแย่เลย

ไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยแฮะ...

หลังจากที่คุณย่าเสียไป

เคยลองทำอาหารดูอยู่บ้างนะ

ถึงจะมีทั้งความกังวลและความเขินอายอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าอาหารที่ทำเองมันไม่อร่อยเลย

จนถึงกับต้องเริ่มพัฒนา "ยาที่ทำให้ไม่รู้สึกหิว" เพราะว่าการทานอาหารมันยุ่งยากเกินไป

แต่ในฐานะแม่มด ก็ยังคงรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณย่าไว้อย่างดี

เพราะว่าการใช้ผักกาดหอมเป็นยามันไม่ค่อยบ่อยนัก เลยรู้สึกเสียดาย

มันก็แค่แค่นั้นเอง

แต่สิ่งที่ได้รู้จากความรักของคุณย่า

ว่าท่านรักฉันลึกซึ้งกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก

มันทำให้รู้สึกดีใจมากๆ เลย

และคงจะ...

เพราะว่าคุณฮาริจูได้ตระหนักถึงความรักของคุณย่า

มันคงเป็นเพราะความคิดของคุณฮาริจูสินะ

...ก็ยังชอบอยู่ดีสินะ

ก็คงเป็นอย่างนั้นแหละ

กินให้มากกว่านี้สิ

อร่อยแน่เลย

ถ้ากินอันนี้เข้าไป

กินอีกไหม?

ก็จะรู้แล้วล่ะ

เท่าไหร่ดี? ประมาณนี้...

ติดหูดีนะว่ามันนอนหลับอยู่จนถึงเมื่อไหร่

วาฬครับ

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าวาฬจะหลับนานแค่ไหนนะครับ...

พอร้องเพลงจบ ก็จะชงรสชาติของคุณย่าจนหมดพอดีเลยครับ

ถ้างั้นอันนี้ก็เป็นของคุณย่าเหมือนกันเหรอครับ?

ไม่นะ

คุณย่าไม่ได้เป็นคนแบบที่ ร้องเพลงกันหรอกครับ

...หืม?

แล้วใครเป็นคนสอนเพลงนี้ให้ล่ะนะ

เพลงที่จำได้สมบูรณ์แบบแบบนี้

คนที่ร้องให้ฟังซ้ำแล้วซ้ำอีกน่ะ

ไม่ใช่คุณย่า

แล้วก็ไม่ใช่พ่อหรือพี่น้องที่ไม่มีตัวตนอยู่ด้วย

ถ้าอย่างนั้น

มีแค่คนเดียวเอง

นี่นะ

คุณยังจำเรื่องของคุณแม่ได้นี่นา

สีหน้าบึ้งตึงนั่นคือการปิดบังเหรอ

แม่มดไม่สามารถโกหกได้

เพราะถูกสอนมาว่า ถ้าให้คนที่ไม่ร่ายเวทเห็น

เพราะฉะนั้นใบหน้า จึงได้ซ่อนความจริง เพื่อปกป้องตัวเองมาตลอด

มันน่ากลัว

มากเลยล่ะ

น่ะ

แต่ว่าก็เป็นอย่างนั้นแหละ

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลอกคนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เพราะว่าตอนนี้เขารู้ความลับของแม่มดแล้ว

และยังมาเป็นเพื่อนคุยกับฉันอีกด้วย

อาาา

ตอนนี้มีความสุขมากๆ เลย...

ติดตามตอนต่อไป

เป็นแม่มดที่ได้รับคำขอให้ทำยาเสน่ห์ให้แก่คนที่ชอบน่ะครับ

ฉบับคอมิกส์ เล่มที่ 1 วางแผงจำหน่ายแล้ว

คามะตะ

【ต้นฉบับ】โรคุสึกะ ไอโกะ

【ต้นแบบตัวละคร】vient