ตอน 11: Futsutsuka na Akujo dewa Gozaimasu ga – Suuguu Chouso Torikae Den 11

คอมิกส์: โอฮิสึกิ เอ

เจ้าตัวร้ายสุดแกร่ง

ฮินามิยะ โชเนะ โทริคาเอะ เด็น～

ถึงแม้ว่าฉันจะเป็น ตัวร้าย ผีเสื้อ-หนู

เรื่องราวการสลับร่างในร่างของผีเสื้อ-หนู ณ ราชสำนักสาวงาม

ภาพโดย เอะ โอฮิตสึจิ

คันจิงจิง

3

เรื่องโดย ซัตสึกิ นากามุระ ออกแบบตัวละครโดย คานะ ยูกิ

เป็นคุณ จริงๆ ด้วย... คุณเรย์ริน !!

คุณเองก็โง่ถูก หลอกเอง ไม่ใช่รึไง โทวเซ็ตส์ //

ชูเคยเก็ตส์ นางหนูท่อ สกปรก จริงๆ ด้วย

บ้าที่สุด !!

ปล่อยข้า // คุณไม่ห่วง ร่างกายนี รึไงล่ะ?

คุณคนถ่อย ชูเคยเก็ตส์!!

ตอนที่ 11: ชูเคยเก็ตส์ ถอดหน้ากาก

ข้าสัญญาว่า จะอยู่เงียบๆ ไม่ส่งเสียง อะไรอีก //

อย่าทิ้งข้า ไว้ในที แบบนี้ เฉย//

ทำแม่ //

อ๊อ

ปล่อยข้า ออกไป //

ศูนย์เจ็ด

ทำผม...

ทำไมคุณ พ่อถึงไม่มา ช่วยข้าล่ะ?

ทำพ่อ...//

ข้าไม่เคยให้ กำเนิดเด็กที่มีรูป ร่างที่ใหญ่โตและ ใบหน้าที่น่า ขยะแขยงเช่นคุณ

ไม่// คุณบังอาจ ทำให้ข้า ผิดหวัง

ไม่เอา... อย่าทิ้ง ข้าไป...

อภัยให้ ข้าด้วย...

ถึงแม้ทั้งสองคน จะดูทั้งเห็นกัน แต่ทั้งคู่ก็ต้องรับ ผิดชอบกับหนี้สิน ที่มากมายร่วมกัน

และข้าก็สามารถ ควบคุมมันได้ สำเร็จตามที่ใจ ข้าต้องการ

เปลวไฟนี่ รบทรัพย์ได้ เคลื่อนไหว ราวกับมีชีวิต

เมื่อข้าได้ เริ่มเข้าใกล้ เปลวไฟบัน

อ่านให้ฟังหน่อยสิ ต้องมากที่สุด หงซูหงเอ็ม จกอลอามเอ็น

และแล้วคุณฟอนและ คุณแม้ก็ได้จบชีวิตของ ตัวเองลงเมื่อข้าได้ สำเร็จวิชาอาคมเต๋า

ตำราของ คุณพ่อไลน์ทำให้ ข้าได้รู้ว่าส่งปั

คือ อาคมเฮ๊า

โลกนิชชง โหดร้าย เสียจริง

ช่างน่าสงสาร เสียน้ำตาไร เจ้าต้องสูญเสีย บุพการีไปด้วย อายุเพียงเท่านี้...

ข้าไม่เหลือใคร อีกแล้ว... จากปีไปก็ไม่มีใคร คอยดูแลข้าอีก

และไม่มี ใครจะมา ทำร้ายข้า...

ข้าไม่ต้องเป็นที่ รองรับอารมณ์ ของใครอีกแล้ว...

อือ...

เกือบจะ

ของที

หากเจ้าใช้อาคม เฒ่านั่นไปสถิตร่าง กับโคว เรย์รินได้ ก็คงจะดี...

ถึงแม้นางเป็น คนเดียวที่ ใจดีกับข้ามาก แต่ข้าก็รู้สึกได้ว่า สายตาที่นางมองมา ที่ข้านก็แทบไม่แตกต่าง อะไรกับพวก คนในวังหลังที่ หัวเราะเยาะข้าเลย

กุฬเฟยชู ได้มองมาที่ตัวข้า ด้วยความอ่อนโยน

และได้ออกปาก ชื่นชมช้าในเรื่องที่ ข้าสามารถใช้ อาคมเต๋าได้

กิโด โกเวนนี่หนิ

แม้แต่กุฬเฟยชู ก็ยังชื่นชมคน อย่างเรย์ริน...

ข้าจะเปลี่ยน ทุกๆอย่าง ด้วยตัวข้า

อินโนะ!

ทำไมชีวิต ถึงได้ถูก ขังไว้ที่นี่

ข้ากำลังจะตาย จริงๆ ใช่ไหม?

ตอนนี้ก็ยามแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น

ในที่สุด ข้าก็ได้ปัดเป่า ความโชคร้ายของ ตัวเองออกไปได้แล้ว

ข้าจะได้มี ชีวิตที่สถาศีรรณะ เสียที

แต่ข้า คิดผิด...

ศูนย์ศูนย์...

โทเอะ...

บ้าที่สุด //

หมดหวัง แล้ว...

ไม่มีใครจะมาช่วย ข้าได้อีกแล้ว

อือ...

ทางนี้นะคะ !!

*

กิชโถ

ชิบ !!

จับมือ ข้าไว้ !!

กิช !!

คุณ เคยเก็ตส์

โบโบโบโบโบ?

ใช่แล้วเจ้าค่ะ // การที่ท่านฟื้นมา เช่นนี้ จะต้องเป็นความ ประสงค์ของท่าน เทพเป็นแม่

หรือ อาจจะเป็น เพราะคุณของท่านชูเคย เก็ตสึกเป็นได้ นะเจ้าคะ

ข้าวสีกเจ็บปวดมา ตลอดที่เจ้าไม่อาจ ช่วยเหลืออะไร คุณได้เฉย ทำได้แค่เพียงรอ ด้วยความหวัง เท่านั้น

โล่งอก ไปที //

ข้า... ยังไม่ตาย เหรอ...?

คุณเรย์ริน เจ้าค่ะ //

แต่นางก็ปฏิเสธที่จะ ทานอาหารและยิงธนู ต่อเนื่องกันทั้งคืน ทั้งๆที่คันสั้นนั่นเป็นของ ตระกูลเก็นชึงไม่เหมาะ กับคนของตระกูลชูใน การใช้งานแท้ๆ

บางที นางอาจจะแอบ วางแผนชั่วร้าย อะไรสักอย่างอยู ก็เป็นได้

คุณชู เคยก็เฝ้าสี ได้ยิงปราบ ปีศาจทั้งคืนพ่อ ท่านเลยนะเจ้าคะ

ชู... เคยเก็ตส์ ...?

อย่ามา ล้อเล่น หน้า!!

เพราะท่าน เปรียบเสมือน ดาวหางที่ทำให้ข้า สมปรารถนาค่ะ

คุณคย์เก็ตส์ ข้าชอบคุณ ท่านจากใจจริง เฉยค่ะ

เป็นคนที่แย่ ที่สุดใน วังหลัง//

ชูเคยเก็ตส์ คนนั่นเป็นคนที่ เลือดเย็น เป็นหนูสกปรกที่ ไร้ซึ่งความเป็น มนุษย์ //

ป่าสมเพช จริงๆ // พวกคุณเชื่อเรื่อง นั้นจริงๆเหรอ /?

ทำน เรย์ริน...?

ยอบฮิบ

ชูเคยเก็ตส์ เป็นหนูท่อ ชั่วชีวิตเกียรติ นับประวัติ

ใช่แล้ว... คุณเรย์ริน เป็นคนที่ เลวร้าย

บางเอาแต่ใช้ชีวิตที่ หรูหราของนางอยู่นี่ โดยไม่คิดจะสนใจ ความทุกข์ยากของ ข้าเลยแม้แต่ ครั้งเดียว

ถึงกระนั้น ชูเคยเก็ตสึ ก็ได้เตรียมยามาให้ กับคุณด้วย และแพทย์ได้ทดสอบ ยาพิษเรียบร้อยแล้ว

หากทำนไม่ ต้องการถึงปี ข้าก็จะนำไปเทให้ คุณเจ้าค่ะ

ดูเหมือน คุณกำลัง สับสนอยู...

ข้าได้นำทีมี รสเข็มขันมา เพื่อบรรเทา ความเครียด เพื่อให้คุณ ผ่อนคลาย

ข้าต้องขอโทษ จริงๆ ที่ทำให้คุณ ต้องเป็นห่วงนะ

ไข้ของคุณลด ลงไปมากแล้ว สินะเจ้าคะ

ขอบคุณ จริงๆ

เกือบไปแล้ว... ข้าต้องระวังไม่ ให้คนๆนีสงสัย ในตัวข้า...

ไม่เป็นไร ข้าจะทาน มันเอง

เพียงแค่นั้น ก็เพียงพอแล้วล่ะค่ะ ช่วยได้

ไม่เคยเจ้าค่ะ เรียวน ข้าก็ทำได้เพียงแค่ยืนดู คุณอยู่ทำทุก และหลังน้ำตาเนืองจาก ความไร้ประโยชน์ ของข้าเท่านั้น

เพ็น...!?

มันควรจะ "พอ" ได้แล้วจริงๆ

ข้า... คุณเรย์ริน ไง....

คุณเป็น ใคร ?

คุณตัว ปลอม!!

อย่าริอ่านเอา ปากพล่อยๆ ขอคุณมา พูดซือ ญีเป็นนาย ของข้าอีก ๗๕

ทอย //

คุณไม่มีวัน ตวาดใส่ใครๆ ดังเช่นคนต่ำๆ อย่างคุณ!! คุณเป็นคนดี ที่ดีกว่าที่คุณ คิด!!

คุณเรย์ริน นั้นเลิศเลอ ยิ่งกว่าคน อย่างคุณนัก !!

ความร่วมมือก็กว้างขวางขึ้น

ชักจะใช้ กำลังกระชาก หน้ากากของ คุณออกมาเอง !!

ข้าขอ เตือนไว้ก่อน... หากคุณไม่ยอม เปิดเผยตัวจริง ออกมา...

คุณคือ ชูเคยเก็ตส์ ใช่หรือไม่?

ถ้าอย่างนั้น ข้าขอเปลี่ยน คำถาม

ศูนย์เจ็ด

ทอก

ชื่นนักคือคุณ!! ชู คุณก็คือแม่ และคุณเป็นคนเดียว ที่หมดสติไปพร้อมๆ กับคุณเรย์รินใน วันนี้ค่ะ

ข้าจึงมีถึง คนๆเดียวใน วังหลังที่ชื่น และไร้ชีวิต ธซู...

ไม่เคยหลั่ง น้ำตาต่อหน้า คนอื่น ไม่เคยปฏิเสธ การเรียนการ ฝึกฝนเลย

ท่าไม้เคย นอนหลัง พระอาทิตย์ ชู

ไม่เคยได้ อิงไหล่ องค์ชาย

มันค่อนข้างชัดเจนว่า มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป จนว่าใจคุณ นับตั้งแต่คืนวัน เทศกาลชีวิตเฉียวเจีย

คุณไม่เคยหมดสติ ในที่สาธารณะ มาก่อน

ปล่อยช้า !!

เจ้าไม่ห่วง ร่างกายนี่ เลยรึ

เจ้าจะชิง ร่างของคุณ เรย์รินไป!!

และข้ามีพลัง ปราณมาก พอที่จะใช้มัน สัมผัส อันได้!!

ถูกต้อง!! ข้าสามารถ ควบคุมเปลว เพลิงได้อย่าง อิสระ

บัดชบ อาคม เฒ่า

〜 ...

เจ้าคงไม่อยากให้ ร่างพัฒนานี้มีแผล ไฟไหม้ตัว ก่อนที่จะคืนร่าง ไปใช่ไหมล่ะ!?

ข้าเป็นเพียงคน เดียวที่สามารถ คืนร่างให้โคว เรย์รินกลับ ไปได้

หรือว่า คุณคิดจะรู้ว่า? ถ้าเป็นเช่นนั้น โดยการเผ่าร่าง ข้าก็จะใช้น้ำดับไฟ ของคุณเรย์ริน เหล่านั้น? ก่อนที่จะมีเรื่อง ร้ายๆ เกิดขึ้น

น้ำย่อม ชนะไฟ

คิดว่าเปลวเพลิง พวกนี้จะสู้สายน้ำ ได้อย่างนั้นหรือ ทำเสียจริง

คัรโค !!

ข้าจะบอก ความลับอย่าง หนึ่งให้คุณ

หากข้า ตายไป เรย์รินก็ ไม่มีวัน...

คนของ ตระกูล เกินนั้น ถูกส่งสอนและ ฝึกฝนให้เรียนรู้ เรื่องร่างกายของ มนุษย์ตั้งแต่ยัง เป็นเด็ก

ปล่อย ช้า !!

เอาล่ะ จงลุกขึ้น// แล้วพาช้าไปหา คุณเรย์ริน//

ตาม ทฤษฎี ได้แบ่ง การเจรจา

คุณเล็มไปแล้ว หรือว่าร่างนี้ อยู่ในสภาพ ใกล้ตายได้ ทุกเมื่อ 11

ดังนั้น ข้าจึงคิดว่าข้าควร จะหักนัวของคุณที ละนัวๆแบบนี้ คงจะสะดวกกว่า

และความเจ็บ ปวดนี้จะฝังลึก ไปถึงจิต วิญญาณ

หากข้าจะนำตัว คุณไปกดน้ำก็ คงใช้เวลา มากเกินไป

ความเจ็บปวดนั้นจะ ตามไปหลอกหลอน คุณทุกที่ทุกเวลาแม้ คุณจะกลับไปร่าง เดิมแล้วก็ตาม

และข้าก็ใช้ชีวิตทรหด ที่ทำให้มันสามารถ เชื่อมกันกลับได้อย่าง รวดเร็ว ก่อนที่คุณเรย์รินจะกลับมาในร่างนี้ โดยไม่รู้ตัวว่าเคยมีนิว ที่หักมาก่อน

ทุกคนจะได้เรียน รู้ว่ามีข้อต่อหรือ กระดูกใดๆของ ร่างกายที่สามารถ หักได้ง่ายๆบ้าง

และส่วนใดที่ หักแล้วจะ รู้สึกเจ็บปวด มากที่สุด

คุณจะมาทำ กับข้าแบบ นี้ไม่ได้!!

ไม่เอา

และข้าก็จะชำระ ร่างกายของคุณเรย์ริน และทำให้ร่างกาย กลับมาเป็นเหมือนเดิม ภายในเวลา ไม่ที่ช้าของคุณ โดยให้มีผลกระทบ ต่อคุณแรย์รินในเท่า น้อยที่สุด

โดโซ...

เอ็มซี... วายเจบีวี...

หรือว่าบางที คุณก็คงจะกลัว พวกแมลงด้วย หากเป็นเช่นนี้ ใช่ไหม? ข้าจะลองมัดให้คุณ อยู่ในฝูงแมลงหลาก หลายสายพันธุ์กัปปา จะดีกระมัง

เจ้าเองก็โง่ถูก หลอกมา มากกว่าเจ็ด วันไม่ใช่รีโง่ โทวเช็ตสี

และช้าก็มอบ ของสิ้นน้ำไป ให้โคว เรย์ริน ตัวจริง

โดยที่ไม่รู้ตัว เลยว่าคนที่ อยู่ในร่างนั้น เป็นใคร

และเจ้าก็ไป มอบยานิษให้ นางตามคำสั่ง ของช้า!!

แล้วก็คงทาง ทรมานนางด้วยความ สะใจอย่างแน่นอน ทรมานคนที่เป็นที่ เคารพรักของเจ้า คนนั้น!!

แล้วตอนนั้น เจ้าทำอะไร ไปบ้างล่ะ? ถ้าให้ข้าเดาล่ะก็ เจ้าก็คงไปรังแกคุณนาง มากมายเลยสินะ!?

หนุ่มปาก

ทุบ ปาก!

ไม่ว่าเจ้าจะทำ อย่างไรก็ไม่ ทำให้บาปของ เจ้าหายไป หมด!!

การที่เจ้ามาใส่ อารมณ์อย่างรุนแรง กับช้าก็เพราะเจ้า รู้สึกต่อบาปที่เจ้า ทำลงใช่ไหมล่ะ!?

จะรู้สึกยังไง กับเจ้าของ? เจ้าทำจะลองไป ขอโทษและสำนึกผิด บาปต่อนางมากกว่า ที่จะมาทำเรื่องไร้ สาระเช่นนี้!!

ของคิดดูสิ!! คุณชู นย์ก็ต้องน่าสงสารที่ถูก เจ้าทรมานแล้วก็ช้ำเล่าจนถึง ตอนนี้

เจ้าไม่มี ปัญญาปกป้อง นางได้แม้แต่ นิดเดียว!!

และตอนนี้เจ้าก็ กำลังคลุ้มคลั่งเพราะ ไม่รู้จะชดใช้บาป เรื่องนั้นยังไง แ

หรือคุณคิดจะ เมินเฉยต่อ เรื่องนั้นแล้วมา ลงอารมณ์กับ ข้าต่อไปล่ะ!?

มันจบแล้ว

ไม่มีใครจะมา ช่วยข้าได้อีก เหมือนที่ฝั่งมว

คุณ เคยเก็ตสึ

ไม่มีอะไร เปลี่ยนแปลง เลย

ทำไมข้าถึงเป็นเช่นนี้... ทำไมข้าต้องสั่นกลัว เวลาที่ต้องไปต่อกร กับพวกคนพวกนี้

หากปล่อย ให้เรื่องนี้ไปถึง องค์รัชทายาท

ทำไมคุณถึงเป็น เช่นนั้นตลอดเลย

ข้อยากมาพูดคุย กับคุณและ แก้ปัญหากันไป ด้วยกันค่ะ

และพวกเราก็ จะพบหนทาง แก้ไขทุกๆ อย่าง

ข้าขอ ขอบคุณคุณ จากใจจริง เลยค่ะ

เพราะยาของคุณเรย์รินอย่าง นั้นหรือ? แต่ก็ไม่ป่า จะใช้

หรือมันเป็นเพราะเรย์รินยังค้นพบวิธีปราบปีศาจนั่น แล้วขับไล่ปีศาจร้ายไปได้จริงๆ?

ความรู้หรือ ความเข้มแข็งเฉย แล้วทำไมข้าถึง รอดมาได้ล่ะ?

คิมคุ

โอม ก

หรือว่าที่ข้าป่วย นับเป็นเพราะ "คำสาป"?

เป็นไปไม่ได้ใน ทางปฏิบัติ ไม่มีใครเคยทำ สำเร็จด้วยซ้ำ

กะ

ดิ

ทำไม

ของแบบนี้ ถึงได้...?

ดิ

ทานะ

กะ

ข้อมูลที่มีบริษัท

ของคุณตระกูลคุน น่า...

เจ้านั่นมัน... เงาของแมงมุม...?

แมลงพิษกู //

!! ด้วยซีเอสม์

หนีไปแล้ว//

ญี่

อ๊าย //

และข้าก็รู้ว่ามี อยู่คนหนึ่งแน่ๆ ที่รู้ศาสตร์นี้

คนที่สอนข้า ในเรื่องคำ สาปต่างๆ...

มันเป็นคำสาป อย่างหนึ่งที่ทำให้ ผู้อื่นตายหรือ ทำให้ป่วยหนัก

มันเป็นสิ่งที่องค์ หวงต์ในอดีตใช้ กำจัดผู้ต่อต้าน

และในปัจจุบันก็ มีเพียงไม่กี่คน ที่รู้วิธีใช้แมลง พิษน้อย

และร่ายอาคมลงไป เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ และรอจนเหลือตัว เดียวที่แข็งแกร่งที่สุด

ทำไมกันนะ... ทำไมคนที่เขามีญาณ แอนด์โพรวีวอร์วรรค์อีน ถึงได้ถูกทอดทิ้งให้ เทพีอัลนิตย์อาร์เซอร์ อย่างโลด เสียว่ากัน?

เพราะกลับ พรรพวรรค์ ของเอ็ทหรือ อย่างไร?

วันที่ 5 เมษายน ...

ข้าขอทดสอบ ความรู้ของ คุณสักหน่วย ได้ไหม?

8

กุลฝ่าย ชู...!!?