ยี่สิบห้า話 <เรย์ริน บุกเบิกดินแดนใหม่・กลาง>
ขออนุญาตเข้าไปนะคะ!
การใช้แรงงานบังคับที่นาของ
อินาดะโดยทหาร
ต้นข้าวอ่อนไปหน่อยนะ
แดดน้อยไป...กังวลเรื่องโรคด้วยนะ
ต้นข้าวหนาแน่นเกินไปแล้ว
มาถอนกันเถอะ!
มาจากหน่วยไหนเหรอคะ
ร่องนี่เป็นงานที่ประณีตตามอุดมคติเลยนะ
การทำนาข้าวก็คือการต่อสู้กับวัชพืชและแมลงนั่นเอง
ร่อง...ต้องปรับปรุง
ร่องนี่ต้องมีการปรับปรุงนะ
เพื่อป้องกันแมลง เรามาถอนพวกหญ้าที่ร่องกันเถอะ
มาปลูกใบโหระพาตรงร่องกันเถอะ
น่าจะลดจำนวนแมลงลงได้เยอะเลยล่ะ
ต้องไปดูแปลงนาด้วย! การปลูกใหม่ที่มองภาพรวมทั้งหมู่บ้าน...!
เฮ้ เดี๋ยวก่อน
จะวนรอบหมู่บ้านทั้งหมดเลยเหรอ!
อยากจะดูแลไม่แค่แปลงนา แต่รวมถึงบริเวณรอบๆ ด้วย
ขอโทษค่ะ คุโมะอาราสึ
การทำงานในนาข้าว มันเป็นเรื่องโกหกค่ะ
อ๊ะ!?
ก็เพราะว่าผืนดินมัน...เชื่อมต่อกันนี่คะ
ว่าแต่ เมื่อไหร่ล่ะ ชื่อฉันคือ อาคุ เข้าใจแล้ว...
อย่ากังวลไปเลย อุนราน!
มาเลยทุกคน! จัดการตีกันได้เลย!
เราจะรับฟังความตั้งใจที่จะมาแกล้งลูกสาวของพวกคุณนะ!
เอ๊ะ...
ขออนุญาตยั้งไว้ก่อนนะคะ...
จะยอมแพ้ทำไมล่ะ!
ช่องโหว่เนี่ยมีเยอะแยะเลยนะ
ความเจ้าเล่ห์นี่รู้กันดีอยู่แล้ว!
ให้ตายสิคะเนี่ย!
โอ้ ขอบคุณนะ
!?
ตรวจแปลงนา
ถอนหญ้า
ปลาป่น!!!
!?
ค...นี่มัน...
ตรงนี้เป็นรำข้าวค่ะ
ประชันปุ๋ยหมัก
โอ้ น่ารักจังเลย
เข้าเลย!
โอบารา
꺄♡
ช่างเป็นโชคดีอะไรเช่นนี้!
มาแล่แล้วกินกันเถอะ!
เอ่อ...แทนคุณงู...
จะทำเป็นเหล้ายาดีไหมคะ?
ปัดตกค่ะ!
คุโมะอาราสึ...พวกเรานี่...
อย่ายอมแพ้สิ! เอาให้เปื้อนโคลนไปเลยน่า!
ไม่สิ ก็เป็นฝ่ายเดินไปเองนี่นา...
คุโมะอาราสึ...
แมลง! แมลงน่ะ!
อ๊ะ นั่นล่ะค่ะ ตามนั้นเลยค่ะ เชิญเลยค่ะ
ขอให้เน้นที่แมงมุมก่อนนะ!
เป็นการป้องกันเพลี้ยน่ะ
●●●●●
นี่มันช่วงเย็นแล้ว...ไม่สิ ยังเป็นช่วงเย็นอยู่เหรอ?
...มาสลับเวรกันเถอะ
อื...อืม!
วันแรกจบแล้ว
ตอนเย็นพรุ่งนี้ต้องรายงานให้ผู้ส่งสารของหัวหน้าหมู่บ้านทราบ
ถ้ารายงานแล้วก็จะได้รับเสบียงเป็นรางวัลด้วย
ถ้าทำสำเร็จ ภาษีก็จะไม่ลดลง เราถึงจะรอดผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้
ถ้าแค่รายงานไปแบบขอไปที ก็เป็นงานสบายๆ ที่จะได้กินของดีๆ เลยนะ
จะบอกว่าไปได้สวยก็แล้วกัน...
คงถูกมองว่าพวกชนชั้นล่างไม่มีฝีมือในการโกหกสินะ
ภาษาวัยรุ่น
สึรึ
โซ ชาง
หลุมศพที่น่าสมเพช...
หัวหน้าหมู่บ้านที่ยอดเยี่ยมและเป็นที่เคารพของพ่อผม—
หัวหน้าหมู่บ้านคนก่อน ท่านไทริว
ปกป้องหมู่บ้านและมอบความรู้ให้
แล้วก็เข้าไปในป่าอาถรรพ์ที่ถูกสาปเพื่อหาเสบียงและจากไป
ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็ไม่ยอมช่วยกันทำหลุมศพเพราะกลัวคำสาป
ลุงของผมช่วยปลอบประโลมชาวบ้าน แล้วผมก็รับหน้าที่สกปรกแทน จนในที่สุดหลุมศพก็ไม่ถูกโค่นลงมา
ตัวอักษรนี่ผมเป็นคนสลักเอง
พวกเขาก็เอาเปรียบผมไปเรื่อยเลย...
ผู้ชายในตระกูลหัวหน้าหมู่บ้านทุกคนล้วนมีนามสกุลเป็นอักษร "ริว"
ตัวอักษรที่แปลว่า "องค์จักรพรรดิ" อยู่ในชื่อของเขา
เป็นการแสร้งทำเป็นเข้มแข็งอย่างเต็มที่ตามกำลังของคนอ่อนแออย่างเขา
นี่มันดูตัวใหญ่เกินไปแล้วนะ
แม้แต่ชื่อ "ริว" ก็ด้วย
ฉันนี่...ไม่ได้อะไรจากคุณเลยจริงๆ นะ
ทั้งเรื่องการเรียน
ทั้งความนิยมของคน
และความซื่อสัตย์
รับภาระลูกที่เกิดจากผู้หญิงที่ถูกชายชาวบ้านทำให้อีกด้วย
คงไม่คิดว่าฉันที่เป็น "ผู้ที่มาเกี่ยวข้อง" จะเป็นลูกของตัวเองหรอกกระมัง
นั่นแหละ ถึงได้ไม่ยอมให้ใช้ตัวอักษร "ริว" แล้วตั้งชื่อว่าคุโมะอาราสึน่ะ
ถ้าเราจะไปแกล้งยัยตัวร้ายที่นำโชคร้ายมาให้
ภัยแล้งก็จะจบลง แล้วภาษีก็จะลดลงด้วย
แค่รายงานให้ผู้ส่งสารของหัวหน้าหมู่บ้านสักสองสามครั้งก็เสร็จสิ้นแล้ว
ง่ายใช่ไหมล่ะ?
เป็นวิธีที่เหมาะกับผมแบบนี้เลยนะ
ก้อนเมฆที่พรากแสงอาทิตย์ไปจากหมู่บ้าน
พายุที่ถล่มผลผลิตจนราบคาบ
คุโมะอาราสึ
เข้าใจแล้ว
ให้ไปแกล้งแล้วก็ให้รายงาน...นี่มันสูตรสำเร็จเลยนะเนี่ย
การรายงานมันสำคัญนะ
ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!? พวกคุณ...
แต่แค่รายงานด้วยปากเปล่าอย่างเดียวเหรอ
แล้วหลักฐานอย่างฟันหรือนิ้วก็ไม่เอาเหรอ
เข้าใจสถานการณ์แล้วล่ะ
ถึงจะเป็นการลักพาตัวเพื่อช่วยหมู่บ้าน แต่ก็ทำตามใจชอบไปหน่อย ขอโทษด้วยนะ
ขอให้ช่วยร่วมมือเป็นการไถ่โทษให้หน่อยเถอะ
สำหรับแนวเรื่องแบบ "รบกวนชูเอะสึกิแล้วรายงาน" น่ะ
คำพูดเหน็บแนมสไตล์ขุนนางเหรอ?
ก็ควรจะโค่นหัวหน้าหมู่บ้านที่สั่งการเองไปเลยไม่ใช่เหรอ?
จริงเลยครับ
การที่ผู้ปกครองจะพยายามใส่ร้ายลูกสาวของตัวเองนี่...
คนที่ภายนอกดูดีนี่แหละ ถึงจะร้ายกาจอยู่ข้างในนะ
เอาเป็นว่า ลองสร้างรายงานที่โกหกสุดเหี้ยมโหดดูไหมครับ?
แล้วค่าตอบแทนก็อาจจะเพิ่มขึ้นด้วยนะ
พวกคุณถูกลักพาตัวไปนะ!?
มันเป็นแบบนี้เองเหรอ...
ฉันมีคนรู้จักที่เชี่ยวชาญเรื่องการทรมานอยู่นะคะ
ไม่ต้องการหรอก!
แก้ตัวหน่อยสิ!
คุโมะอาราสึ คุโมะอาราสึ
คุณอาจจะแปลกใจ แต่จริงๆ แล้วดิฉันน่ะ
รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ เวลาที่คนอื่นไม่ชอบตัวเองน่ะค่ะ...
ตกใจจริงๆ เลยนะ
อ๊ะ
ไม่ได้อยากให้คนไม่ชอบเลยนะคะ
พอได้สัมผัสกับความรู้สึกที่มันดิบๆ แบบนั้น ก็จะรู้สึกประหลาดใจ? หรือว่าประทับใจ?
แบบว่า...ความรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่น่ะค่ะ
มานี่สิ!
ทำไมพวกนี้ถึงได้เคลื่อนไหวกันอยู่ล่ะ?
ปล่อยให้ยามเฝ้าแบบนี้มันมากเกินไปแล้วนะ!
โอ้โห...
เขาบอกว่าจะมาช่วยรดน้ำในแปลงผักของหมู่บ้านเราด้วยนะ...
บ้านเรานี่ถึงกับให้มาซ่อมจนถึงหลังคาเลยเชียว
ฉันนี่ถูกชมว่าเป็นอัจฉริยะในการสร้างศัตรูเลยนะ...
นานๆ ทีจะได้ได้ไถนาสักที
พวกมันทุกคนนี่มันง่ายเกินไปจริงๆ เลยนะ...!
เจ้าหญิงที่ได้น้ำมูกมานี่ กลิ่นหอมจังเลย
สองคนนี้ไม่ทำตัวเหมือนเชลยเลยสักนิด
มันดูไว้ใจได้นี่นา...
ถึงอย่างนั้นก็
จะให้ต้อนรับเหรอ
หือ?
แล้วภาษีจะทำยังไงล่ะ
อ๊ะ อ่า งั้นก็ตัดหัว...
ใช่แล้ว ต้องทำให้เขาชะล่าใจสิ!
ดูเหมือนว่าจะข่วนลำบากนะ
ก็อยู่กันให้ดีไปจนถึงพรุ่งนี้เลยสิ!
รายงานพรุ่งนี้ก็ให้ปั่นให้มันดูดีไปเลยใช่ไหมล่ะ?
ต้องทำให้เหนื่อยแบบถึงที่สุดเลย
เพราะว่าการต่อสู้ที่แท้จริงมันจะเริ่มหลังจากที่เขาเริ่มรู้สึกง่วงแล้วไง
...ไว้ก่อนนะ อย่าให้กินน้ำหรืออาหารเด็ดขาดเลยนะ
อ๊ะ อ่า!
อ๊ะ อ่า!
ว้าว!
ทุกท่านก็ถอนหญ้าด้วยเหรอคะ?
ดีใจจังที่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ
เพราะว่า
ถึงอย่างนั้นถ้ามีผู้เชี่ยวชาญอย่างพวกคุณอยู่ด้วย ก็เหมือนมีพลังร้อยเท่าเลยค่ะ
เพื่อจับตาดูคุณน่ะค่ะ
ฟุฟุ๋น เป็นไงล่ะ!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/19)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ยมลแห่งยมโลก
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
