ตอน 36.2: Chapter 36.2

คนที่จุดประกายหัวใจให้ก่อนเลยก็คือ คุโมะอาราสึ ตัวเองที่รอดชีวิตมาได้

คนที่ทำให้หัวใจของดิฉันผ่อนคลายลงได้ก็คือ องค์ชาย

แล้วก็

คุณเคเก็ตสึ ที่ตะโกนให้กำลังใจอย่างดังลั่น

คุณนี่น่ะเสมอเลย

จะวิ่งเข้ามาหาแบบไม่คาดคิด แล้วก็ทำให้หัวใจของดิฉันสว่างไสวขึ้นมา

คุณเคเก็ตสึนี่มัน

เป็นดาวหางของดิฉันจริงๆ เลยค่ะ

อาาา ใช่แล้ว!

ไปนอนได้แล้ว!

เอ่อ คุณเคิเก็ตสึคะ

เอ๊ะ เมื่อกี้บอกว่านอนไม่หลับนี่นา

เฉพาะเวลาที่แสดงความขอบคุณอย่างจริงจังเนี่ย

เสียงดังน่า!

อืมมม

ดูเหมือนว่าจะทำให้อีกฝ่ายโกรธเสียแล้วสิคะ...

ถึงจะเป็นนางร้ายที่แสนจะไร้สาระก็ตามนะคะ～เรื่องราวของฮินามิยะ โชสุ ที่สลับตัว～

ตอนที่คุณวาชิ คันโจ มาขอโทษเรื่องที่คลังเสบียง

องค์ชายไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย ทรงยืนนิ่งอย่างสง่างาม

สมกับเป็นองค์ชายจริงๆ เลยค่ะ

พอได้ชมเชยแบบตรงไปตรงมาแบบนั้น

แสดงว่าคุณเชื่อใจดิฉันแล้วสินะคะ!

※คนที่ตั้งใจจะซักถามทีหลัง

......พอแล้วค่ะ

จริงๆ เลยนะ

จิตใจของคนนี่มันช่างซับซ้อนจริงๆ เลยค่ะ

ถึงแม้จะว่างเปล่า ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดจนใจแทบจะไหม้

ถึงอย่างนั้น

สุดท้ายก็ยังยอมแพ้ไม่ได้ เลยเอื้อมมือออกไป

เอ่อ คุณเควจึกุโระ โกรธแล้วเหรอคะ?

เป็นเพราะว่าพวกเราพึ่งพาดาวไม้กวาดมากเกินไปเหรอคะ?

...ให้ตายสิ

ก็แค่สภาพแวดล้อมที่ห่วยแตกมันน่ารำคาญเท่านั้นแหละค่ะ

คุณมุชิก็ไล่ออกไปแล้วนะคะ...

อ๊ะ หรือว่าจะเป็นเรื่องอาหาร? ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็จัดเต็มไปเลย จะเอาปลาเผาขาวของคุณเฮียวะซังให้ค่ะ--

ไม่เอาค่ะ!

เอ๊ะ แล้วก็ที่นอนเหรอคะ?

หมอนฟางอันนี้ทำเองเลยนะคะ

จะมาเล่นโยนกันเหรอคะ?

อึก

ไม่ใช่การมาค้างคืนนะ!

มุราระ

นี่อะไรกัน ต้องกรีดร้องออกมาสักหน่อยสิ

มุเกียะ

ฮิฮิ! ฮิฮิเฮสึ!

ถ้ากรีดร้องล่ะก็ คุณวาชิ คันโจ อาจจะออกมาก็ได้นะ...

สิ่งที่คุณควรเรียนรู้มันไม่ใช่ตรงนั้นนะ!

...คุณนี่

ควรจะร้องไห้หรือกรีดร้องออกมาให้มากกว่านี้ในชีวิตประจำวันสิ

ไม่อย่างนั้น

เอ๊ะ?

ดิฉันที่เอาแต่ส่งเสียงดังนี่มันดูโง่ไปไหมคะ

นอกจากนี้...

พอคุณร้องไห้ออกมาแบบกะทันหันแบบนี้

นี่มันจะว่าไป

ดิฉันนี่จะตกใจจนไม่รู้จะรับมือยังไงดี

ก็ไม่น่าจะใช่หรอกนะ

เพราะน้ำตาของดิฉัน

ที่ทำให้คุณเป็นห่วง

ความน่ารักของคุณเควจึกุโระนี่มันกำลังบีบคั้นหัวใจของดิฉันเลยค่ะ...

เมื่อกี้ค่ะ อีกครั้ง... เอ่อ ดิฉันอยากจะฝังมันไว้ในอกและในตา

คำพูดเมื่อกี้อีกครั้งนะคะ...

ไม่เอาค่ะ

อาา... กระสับกระส่ายจัง

ความมืดที่เชื้อเชิญให้หวาดกลัว

มีแต่เรื่องครั้งแรกๆ ทั้งนั้น

ถึงแม้จะไม่มีดอกไม้สีฟ้าที่เป็นเครื่องรางก็ตาม

ตอนนี้

ก็ไม่กลัวที่จะหลับเลยค่ะ

จะปกป้องใครสักคนให้ได้อย่างแน่นอน

คุณเควจึกุโระ

ขอบคุณจริงๆ เลยค่ะ

ที่รีบมาช่วยด้วย

แล้วก็เรื่องงานเลี้ยงน้ำชาด้วยค่ะ

ไม่น่าเชื่อเลยค่ะว่าคุณโฮชุนจะ... ทำให้ตกใจไปเลยค่ะ

ถ้าเป็นดิฉัน คงจะสะดุดล้มไปแล้วล่ะค่ะ...

ได้ยินจากคุณฟุยุคิว่าฝีมือของคุณนั้นยอดเยี่ยมมากเลยนะคะ

แต่คุณกลับลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับมันได้ในทันที

คุณเควจึกุโระนี่เป็นคนกล้าหาญจริงๆ เลยค่ะ

เป็นคนที่น่าภาคภูมิใจจริงๆ เลยนะคะ

เป็นคนที่ยึดมั่นในหลักการด้วยจิตใจที่ร้อนแรงราวกับกำลังลุกไหม้ทั้งตัว

ไม่รู้ว่าดิฉันได้รับกำลังใจจากคุณที่ซื่อตรงและตรงไปตรงมาขนาดไหนกันนะ

คุณเควจึกุโระ

...ขอบคุณค่ะ

โอ๊ะ...

ให้ตายสิ...ที่ใช้เส้นทางบนภูเขาเปิดไว้มันส่งผลกระทบถึงขาเลย

แต่ถ้าให้ฉันเป็นคนนำไปก่อนล่ะก็

เผื่อว่าอีกสองคนจะไปเจอถ้ำนั่น...

ไม่เป็นไรค่ะ

ในถ้ำมีคนเฝ้าอยู่แล้วค่ะ

สิ่งที่คุณเพิ่งคิดได้ตอนนี้

มันถูกจัดการไปหมดแล้ว ไม่ต้องกังวลนะคะ

ไร้มารยาทจริงๆ เลยนะ ไอ้หนุ่มนี่

อยากจะฆ่าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ไอ้ลูกชายหัวหน้าแก่นนี่ด้วย

แต่ตอนนี้ก็ต้องพึ่งพาเขาแบบนี้แล้ว

อยากจะสั่งประหารด้วยการเสียบไม้ไฟซะจริงๆ

แผนการของชายคนนี้มันยังไม่น่าพอใจเลย

การที่กองหน้าจะสำเร็จได้ก็ต้องอาศัยคำพูดของชายคนนี้ด้วย

เมื่อองค์รัชทายาทรู้เรื่องโรคบิดที่เมืองแล้วล่ะก็...

ฉันจะให้หวง จิ่งจาง ที่เก็บตัวอยู่ในห้องเป็นผู้ส่งสารนะ

ทั้งที่กลัวโรคบิดขนาดนั้น แต่ก็ยังคัดค้านการเผาทำลาย

ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย

หลินซีนี่อดทนกับองค์รัชทายาทที่ลังเลได้ดีจริงๆ

ถ้าอย่างนั้น ท่านผู้เป็นองค์ชาย

จะให้กองหน้าเป็นคนตัดสินดีไหมคะ