ตอน 36.3: Chapter 36.3

เตรียมที่ลงให้แล้วล่อองค์รัชทายาท

ยิ่งไปกว่านั้น

คุณเคย์โช

เข้าใจความรู้สึกที่ไม่อยากปล่อยให้พี่ชายต้องลำบาก

เพื่อไม่ให้การตัดสินใจของคุณผิดพลาดไป

เรื่องว่าคุณเคย์คิได้รับผลกระทบจากอาการป่วยหรือไม่ พวกเราจากตระกูลอื่นจะช่วยกันตัดสินเอง

เราใช้ท่าทีที่กระตือรือร้นของคุณเคย์โชที่เป็นฝ่ายสีเหลืองมาเป็นประโยชน์ และก็โน้มน้าวให้เขาพูดอะไรไม่ออก

เป็นฝีมือที่ยอดเยี่ยมมาก

สถานการณ์ทั้งหมดอยู่ในมือพวกเราแล้ว

จากตรงนี้แหละคือช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

แม้จะไม่เต็มใจนัก จะต้องแสดงบทบาทเป็น หัวหน้าหมู่บ้านผู้ประสบโศกนาฏกรรมให้ได้

ส่วนที่อยู่ก่อนหน้านี้เป็นดินแดนที่ปนเปื้อนด้วยโรคภัยครับ

ถ้าโรคกำลังแพร่กระจาย

ในฐานะผู้ปกครอง ผมก็ต้องเผาเมืองเสียแล้ว

ขอให้ทุกท่านโปรดระมัดระวังให้มากนะครับ

ถ้าผมลังเลที่จะเผาเพราะความรู้สึกส่วนตัวล่ะก็—

อยากให้คุณแก้ไขให้มันเป็น 'สงบสติอารมณ์' นะครับ

สงบสติอารมณ์น่ะ หมายถึงเย็นชา นั่นเอง

แน่นอนอยู่แล้วครับ

ใครๆ ก็ทำได้ยากนี่ครับ

การตัดสินใจเผาเขตปกครองของตัวเองเพื่อเก็บกวาดความเลอะเทอะนี่นะ

น่าเชื่อถือที่สุดเลยครับ

นึกว่าคุณจะสนับสนุนการเผาทำลายให้มากกว่านี้เสียอีก

ปฏิกิริยาช้ากว่าที่คาดไว้แฮะ

พวกฮินาเมะผ่านงานเลี้ยงน้ำชา

ก็เพราะพวกเขาสรุปว่า "การเผาทำลายนั้นยังเร็วเกินไป" ไงล่ะ

ภาพมันเบลอเกินไปที่จะจำเนื้อหาข้อความได้เลย

ความคิดเห็นของพวกฮินาเมะก็มีน้ำหนักพอสมควรนะ

ถึงจะเป็นแค่คำพูดเล่นของผู้หญิงก็เถอะ

แต่คนที่ขับเคลื่อนการเมืองก็คือผู้ชายนี่นา

พอดีเลยกับวันพิธีหลักของเทศกาลเก็บเกี่ยว

แทนที่จะเป็นคุณ อากิ ฮุยเกะ ให้เป็นฉันที่ถวายแด่เทพแห่งการเพาะปลูกดีไหม

แทนที่จะเป็นการร่ายรำ ก็ให้ชาวเมืองเต้นรำท่ามกลางเปลวเพลิง

แทนที่จะเป็นอัญมณีที่โปรยปรายลงบนผืนดิน ก็ให้เป็นเลือดที่สาดกระเซ็นออกมา

เอาล่ะครับ

เรามาดูใจกลางเมืองกันเถอะ

ได้ยินว่าผ้าคาดสำหรับชุดพิธีการ

ถูกตัดเย็บเป็นชุดสำหรับคนป่วย

แล้วก็ให้ไอโฮ ชุน น้องสาวเน้นย้ำว่าเป็นของชั้นดี

และก็จงใจให้พวกสามัญชนขโมยมันไป

ผ้าคาดนั้นพอมาถึงเมืองได้ห้าวัน

โรคก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วผ่านทางอาเจียนและของเสีย

ตอนนี้ชาวเมืองทั้งเมืองคงจะกำลังครวญครางด้วยความทุกข์ทรมาน

คงเป็นภาพที่น่าสมเพชจริงๆ...

โอ้

อะไรน่ะ?

ถังและเสื่อที่วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ คงเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าเพิ่งมีการดูแลรักษาอยู่สินะ

แต่ว่า

อากาศมันแจ่มใสจัง

นี่คือใจกลางของโรคระบาดงั้นเหรอ?

ของเสียล่ะ?

กลิ่นเหม็นล่ะ?

คนป่วยพวกนั้น

ที่สำคัญที่สุด

ไม่มีเลย

อยู่ไหนกัน?

เสียงอะไรนี่?

เสียง... มากกว่าเสียงร้องเพลงเสียอีก

ตรงโน้นน่ะ

หาะ...!?

☆

อากิ ฮุยเกะ!?

ครบชุด

พร้อมแล้ว

ดอกทองคำเอ๋ย

ออกมาสิ

ออกมาสิ

ผลทองคำ

ผ้าคาดนั่นมัน...

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

เชิญเข้ามาเลย

เทพแห่งทุ่งนาอินาดะ

บินเข้ากองไฟ พวกแมลงในฤดูใบไม้ร่วง

ถึงเวลาตอบโต้แล้ว

สู้กลับให้เต็มที่—!?

จากฉบับเดือนสิงหาคมวันที่ 28 ของ ZERO UM