ตอน 39: Chapter 39

โมเอจิโกะ...? ทำไมล่ะ...

...ก็เป็นห่วงจนมาหาไงครับ

...เหรอ?

ฉันดูเป็นคนใจดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

จะกลายเป็นด้ายแมงมุมงั้นเหรอครับ

ตอนที่ 39

ต้นฉบับ:เดมุนย่าน ภาพ:ซันซันไดสุคิ

ก็เพื่อตัวผมเองนี่แหละ...

เมื่อหลายวันก่อนนนน...

ที่นี่สินะ...

ลูกค้าคนต่อไปนี่

เป็นลูกค้าใหม่เหรอ

เยี่ยม!

ต้องทำให้เขารู้สึกดีก่อนนะ!

ค่ะ!

ยินดีต้อนรับค่ะ~

...ไงครับ

คี๊...

...นี่โว้ย

ร้านของเราน่ะ

ผู้หญิงมาบ่อยๆ นี่หายากมากๆ เลยนะครับ

ไม่คิดว่าลูกค้า

จะเป็นโมเอจิโกะรุ่นพี่มาหานะครับ

หรือว่าเหนื่อยเหรอครับ?

ถึงกับต้องการ "ความผ่อนคลาย" ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?

ก็แค่แวะมาเล่นๆ น่ะสิ

ก็แค่นึกดูว่าท่าทางของเมบุกิที่คลั่งไคล้สปาอยู่น่ะจะเป็นยังไง

เพื่อเป็นประโยชน์ในทางธุรกิจด้วยนะครับ

อ๊ะ! ชุดเปลี่ยนอยู่บนเครื่องซักผ้าตรงนี้นะครับ~

เอ๊ะ? จริงเหรอครับ?

เมบุกิ... ไม่ต้องทำทรีตเมนต์แล้วก็ได้นะ

ฉันไม่ไหวแล้วเนี่ย

คุณพูดอะไรน่ะครับ!

ไหนๆ ก็ได้รับเงินมาแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุดสิครับ

จะให้เสริมออปชันไหมครับ?

"ระบบน้ำเหลืองลับ" 10 นาที ราคา 1000 เยนครับ!

กล้าหาญขึ้นซะแล้วนะ...

?

เอ่อ... โมเอจิโกะรุ่นพี่ครับ?

...ถ้างั้นก็แค่กดจุดเท้าเฉยๆ

เสียของนะ...

โอ๊ย!!

ส่วนเหนือเข่า ห้ามแตะเลยนะ

ร้านเรานี่ค่อนข้างแพงนะ

ไม่เป็นไรหรอกครับ

ถือว่าช่วยยอดขายให้เมบุกิที่กำลังพยายามอยู่นะครับ

สว้า...

ฮ้าาา...

ฮ้าา...

ถอนหายอีกแล้ว!

โอ๊ย...

ไม่แน่ว่าควรจะ

บริการแบบสดใสๆ

น่ะเหรอ...?

แล้วมันเป็นยังไงกันล่ะ...?

มาแบบกะทันหันแล้วทำท่าทางแบบนั้นนี่ ทำให้รู้สึกว่านิ้วมันเกร็งไปหมดเลยนะครับ

รู้สึกว่าก็สดใสอยู่นะ...

เมื่อกี้ก็เกร็งอยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ...?

ถ้าอยากบรรเทาความเมื่อยล้าของขา ก็บอกความจริงมาสิครับ

มาเพื่อเรียนรู้ธุรกิจน่ะ เป็นเรื่องโกหกใช่ไหม!?

?

...ช่างเถอะน่า

เมบุกิน่ะ...

คิดยังไงกับคุรุมิ?

...ก็แค่...เป็นห่วงคุณอยู่นะครับ

เรื่องที่คุณส่งข้อความรัวๆ ครั้งที่แล้วนี่มันแย่มากเลยนะ

รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?

ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็เถอะ

ฟรังก์สวิสมันพุ่งขึ้นไปเลยล่ะครับ

คุณคุรุมิก็ขาดทุนหนักจากเรื่องนั้นเหมือนกัน...

เพราะว่าเด็กคนนั้นลงทุนซื้อเต็มที่เลยนะ

แต่ว่าผม

คิดว่ามันจะโอเค

...?

คุณคุรุมิฉลาดกว่าฉัน เลย...

คงจะถอนเงินออกมาบ้างตอนที่ได้กำไรแล้วล่ะครับ

พอโดนตัดขาดทุนแบบบังคับ

การที่ยอดเงินในบัญชีเหลือ 0 เยนมันทรมานจริงๆ

เพราะว่าฉันก็เคยเจอมาหลายครั้ง เลยเข้าใจครับ

แต่ถ้าไม่เหมือนฉันที่ติดหนี้

ต้องกลับมาฟื้นตัวได้ไวแน่ๆ เลย

จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ

แน่ๆ เลยว่าคุรุมิ

ถ้าคิดตามปกติก็จะเข้าใจไม่ใช่เหรอครับ...

เธอกำลังแบกหนี้ก้อนใหญ่ไว้นะ

เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่ากู้จากเงินกู้ของนักศึกษาเหรอครับ...?

หมายความว่ามีパターンที่กู้มาจากการเทรดฟอเร็กซ์ด้วยเหรอครับ...?

...ก็เป็นอย่างนั้นแหละ

ว่าแต่ เมบุกิไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับบัญชีในประเทศนี่นา

ขอโทษครับที่ความรู้ยังไม่พอ...

...ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ

...แต่ว่า

พอได้ฟังเรื่องนั้นแล้วก็ยิ่งเป็นห่วงขึ้นมาเลยครับ...

คุยกับคุณรุมิได้หรือยัง?

อย่างน้อยฉันก็ดูข้อความนั้นแล้วก็โทรหาคุณยาสุโกะด้วยนะ

จะลองติดต่อดูอีกหน่อย

มันไม่ติดเลยครับ

คุณโมจิโกะลองติดต่อดูหรือยังครับ?

...ไม่เลย

อย่างนั้นเองเหรอครับ...

หวังว่าคุณคุรุมิจะไม่คิดอะไรแปลกๆ นะครับ...

อึก...

เวลาที่กำลังแพ้น่ะ

รู้สึกว่าสมองมันจะแย่ลงไปน่ะครับ...

ฮิยยย!

มายืนอยู่ตรงสวนสาธารณะน่ะ

ถึงกับวิ่งเข้าไปในร้านการเงินของเงามันได้เลยนะ!

แบบคุณโมจิโกะเลย!

ไปแบบที่เหมือนมันฝรั่งสิ

คงโดนพูดถึงเยอะแน่ๆ

นั่นแหละ ถึงจะป้องกันไม่ให้มันเป็นแบบนั้น

ต้องทักทายอะไรสักอย่างให้ได้เลยนะ!

แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม!

XXXX

เรื่องแบบนั้น

ส่งไปก็ไม่มีความหมายหรอก!

คุณไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่ใช่ไหมครับ?

!?

มีหลักฐานอยู่นะครับ!

เอ๊ะ? จู่ๆ ก็เป็นคำทับศัพท์กันเหรอ?

จะบอกเป็นความลับนะ...

แค่ส่งอีเมลไปสักฉบับ มันก็แตกต่างออกไปเลยนะครับ...

อัตราการกลับมาใช้บริการของลูกค้าน่ะ!

อีเมลหาลูกค้าอีกแล้วเหรอ

...แต่ว่า

ถ้าเป็นแบบนั้น

ก็โอ้เค

นะ

!

จะรีบส่งข้อความให้กำลังใจคุณคุรุมิเลยนะครับ!

แล้วก็บอกด้วยว่าคุณโมจิโกะเป็นห่วงด้วยนะ พอเสร็จแล้วก็โทรหาเขาด้วยนะครับ!

จะคิดดูก่อน

จริงเหรอ

แข็งแกร่งขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย

คุรุสุ

เดี๋ยวจะติดต่อไปอีกนะ~♪

คุณคุรุมิไม่เป็นไรนะ?

โฮ่

คั...

ถึงฉันจะเป็นห่วงและพยายามเอาใจไปแล้ว

สุดท้ายความพ่ายแพ้ของคุณคุรุมิก็กู้กลับมาไม่ได้นี่นา

ความเป็นจริงมันก็ไม่ได้ดีขึ้นอะไรเลย

นกกระเรียนพันใบที่อธิษฐานนั้น

แต่ว่า

ถ้าเป็นการลงทุนแล้วทำได้นะ

คุรุมิ

ความพยายามของฉันน่ะ

มันมีแผนการอยู่ด้วยนะ

กลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง—

201 ฟุกะ

โอจิ

โมจิโกะอีกแล้ว!

เอาเครื่องดื่มไปแค่แค่นั้นเองนะ!

ไปรอที่ห้องก่อนก็ได้นะ!

ฉันจะช่วยนะ?

อ่า...อย่างนั้นเอง!

ทำอะไรอยู่เหรอคุณคุรุมิ?

ถือของเยอะขนาดนั้น ไปที่ไหนมาเหรอ?

...ก็แค่ออกไปซื้อของธรรมดาเอง

ซื้ออะไรมาบ้างล่ะ?

เอ่อ...ก็แบบว่าอะไรสักอย่างน่ะ

ของใช้ในชีวิตประจำวันอะไรพวกนั้น

อืมมม...

มาครั้งแรกตั้งแต่ปีใหม่เลยนะ

ประหลาดใจที่มันสะอาดดีนี่นา

แฮ่

นึกว่ามันจะเละกว่านี้อีกซะอีก

● ● ● ● ●

มาทำอะไรเหรอ?

ที่ว่าเพื่อตัวเองน่ะ หมายความว่ายังไง?

ถ้ามาเพื่อหัวเราะก็อยากให้กลับไปซะ

อาการหนักกว่าที่คิดไว้อีกนี่นา

จริงๆ แล้วหนี้สินที่ระเบิดวารีเป็นเท่าไหร่เหรอ?

ก็พอจะประมาณการได้อยู่แหละนะ

มันไม่เกี่ยวกับโมจิโกะนี่นา

นี่คุณจะบอกว่าจะช่วยออกหนี้ให้เหรอ?

อันนี้ติดอันดับ 1 เลยนะ ถ้าไม่บอกตรงนี้

สมมติว่าฉันมีเงิน 1,000 ล้านเยน ก็ไม่ทำหรอกแน่นอน

ถ้าพอช่วยออกให้ปุ๊บ แล้วคุณล้มละลายไปซะ ก็ต้องยอมจำนนแบบร้องไห้ออกมาเลยล่ะ

เอาเป็นว่าเช็กดูก่อนนะ

เริ่มขั้นตอนล้มละลายแล้วเหรอ?

ไม่มีเงินเลยทำไม่ได้

คุณพ่อคุณแม่ล่ะ?

ยังไม่ได้บอก

ไม่สิ ต้องบอกสิ

จะบอกได้ยังไงล่ะ!

พ่อบอกให้เลิกเทรดเอฟเอ็กซ์ต่างหากล่ะ!?

บอกว่าแกมันไม่ไหวอ่ะนะ!!

แล้วโมจิโกะก็ดันไปบอกคุณเมบุกิให้สอนเอฟเอ็กซ์ให้ด้วย!!

มันเลยไหลตามกันจนได้กลับมาคุยกันอีกรอบซะได้!!

ใช่แล้ว! ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้มันหยุดอยู่แล้วนะ!!

แต่ดันมาว่ากันว่าแกมันมีวาสนาจะเป็นเศรษฐีพันล้านได้อีก!!

เป็นเพราะโมจิโกะเลยนะ!

เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะ!!

ขอโทษนะ...

ฉันจะตายแล้ว ออกไปได้ไหม?

ไร้สาระสิ้นดี

จะตายแล้วจบเรื่องเหรอเนี่ย

คุณคุรุมิเนี่ย

เป็นหมูตัวเมียที่โลภมากนะ!

กับหนี้เป็นร้อยล้าน คำพูดที่เอื้อมไปถึงมันคือ....

นิตยสารคอมิก