ตอน 1: Chapter 1

พวกเราตอนนี้...

ฮ่าๆๆ! ไม่ต้องกังวลไปนะ ทั้งสองคน เดี๋ยวจะทำให้สบายเลย!

กรี๊ด!

ตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังแล้ว

หยุดนะ! ไม่นะ!

ลิต้า! ลิต้าาาาา!

คุณหนู!

คุณหนู!

คุณหนู...

ในตอนนั้น—

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าพวกเรานี่มันเหมือนกับว่า...หลุดออกมาจากตำนานวีรบุรุษเลยนะเนี่ย

บทที่หนึ่ง ออกเดินทางสู่ต่างโลก

อัศวินศักดิ์สิทธิ์สีเงิน—

...มันกะทันหันมากเลย

ว่าทำไมตัวเองถึง

ถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

กิกิ...

อะไรกันเนี่ย

นี่มัน...

โอ้!

ไม่สิ... ตั้งสติไว้ก่อน... ตัวฉันเองคุ้นเคยกับร่างนี้ดี

เกมออนไลน์ที่เล่นจนเกือบจะหลับไปอีกแล้ววันนี้

ตัวละครของฉันในเกมที่ชื่อว่า "อาค" ก็อยู่ในสภาพนี้เป๊ะเลย

แม้แต่ความหนักของดาบก็สมจริงขนาดนี้...

ก็คงจะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้แหละนะ...

ในเมื่อเป็นโอกาสแล้ว ก็ขอจัดให้เลย

ฟุเรียนจัง

!?

จริง ๆ เหรอ...

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

หรือว่ายังอยู่ในความฝันอยู่?

อุปกรณ์พวกนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นอาวุธและชุดเกราะระดับเทพที่ฉันให้ "อาค" สวมใส่ในเกมด้วยล่ะ

ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์แห่งเบเรนุส

เสื้อคลุมแห่งสรวงสวรรค์

อืมมม...

โล่สวรรค์แห่งเทอูทาเตส

ดาบสองมือ คาราดโบลก ดาบสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์

อุปกรณ์ทั้งหมดนี้เหมือนกับในเกมทุกอย่างเลย...

ลองใช้พลังจิตเรียกดูแล้ว เวทมนตร์ก็ใช้ได้เหมือนในเกมเลย

เปลวเพลิง

!?

สะดวกเกินไปแล้ว...

—ไม่สิ... แต่มันก็ไม่เหมือนในเกมนะ...

จำได้ว่าก่อนจะหลับไป

อาชีพหลักคืออัศวินสวรรค์

อาชีพเสริมคือพระสันตะปาปา

แต่สกิล【เพลิง】กับ【ฟุเรียนจัง】เมื่อกี้เนี่ย แน่ๆ ว่าเป็นของนักเวทย์กับอัศวิน ปกติแล้วไม่น่าจะใช้ได้นะ...

【ฟุเรียนจัง】เป็นสกิลของอัศวิน

【เพลิง】เป็นสกิลของนักเวทย์

...ในเกมมันเป็นไปไม่ได้

แต่ถ้าสิ่งนี้ไม่ใช่เกม แต่เป็นความจริงล่ะก็...

ถ้าเป็นแบบนั้น แสดงว่าสามารถใช้สกิลของอาชีพต่างๆ ที่เรียนมาจนถึงขั้นอัศวินสวรรค์ได้งั้นเหรอ?

ผู้เรียก" "อัศวินศักดิ์สิทธิ์" "พระสันตะปาปา" "นักเวทย์" "อัศวิน" "司教" "นักเวทย์" "นักรบ" "นักบวช

ถึงจะยังไม่ได้เรียนรู้ทุกสกิลนะ...

แต่ถ้ามีสกิลอาชีพขนาดนี้ ก็ต้องมีทางออกได้แน่ ถึงจะเป็นโลกที่บ้าบออะไรก็ตาม!

มีแค่สกิลของอัศวินสวรรค์ ที่ใช้ได้จากแค่เรื่องราวอันโรแมนติกเท่านั้น... ไม่เป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว...

อืมมม... แต่ถ้ามัวแต่บ่นอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก

ต้องหาคนหรือเมืองให้เจอ แล้วค่อยคิดถึงแนวทางต่อไป

【ประตูมิติ】

นี่เป็นสกิลเวทมนตร์เสริมของนักเวทย์

สามารถเคลื่อนย้ายไปยังเมืองที่เคยไปแล้วได้ในทันที

ในเกมเราต้องเลือกชื่อเมืองที่จะไป แล้วถึงจะวาร์ปได้...

ตอนนี้แน่นอนว่าไม่มีตัวเลือกอะไรให้เลือกเลย

ลองใช้ดูก่อนดีไหมนะ...

นะ

ทสึโอออออ!?

...ดูเหมือนว่า 【ประตูวาร์ป】จะใช้งานไม่ได้ถ้าไม่มีภาพของจุดหมายปลายทาง

ในเมื่อตอนนี้ตัวเองไม่รู้ว่าอยู่ที่ส่วนไหนของโลกนี้

ก็หมายความว่าจะเคลื่อนที่ไปได้ไม่ไกลสินะ...

ไม่สิ ยังมีอีกสกิลที่น่าจะใช้ในการเคลื่อนที่ได้นะ

【ย่างก้าวแห่งมิติ】

ในเกมมันเป็นสกิลที่สามารถแตะจุดไหนก็ได้แล้วจะเคลื่อนย้ายไปยังจุดนั้นได้เลย

ช่วงต้นเกมเราใช้มันเพื่อหลบการโจมตีเป็นวงกว้างของศัตรู หรือใช้เป็นทางหนีฉุกเฉินเวลาที่ถูกล้อมนะ

แต่พอมาอยู่ในโลกนี้

มันกลายเป็นเวทมนตร์เคลื่อนย้ายระยะสั้น ที่สามารถเคลื่อนที่ไปยังจุดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าได้ในพริบตาเลย

แล้วเวลารอเพื่อใช้งานซ้ำก็สั้นด้วย ถือว่าเป็นวิธีที่ใช้งานได้ดีมาก!

ช่วงกลางเกมไปแล้ว การโจมตีเป็นวงกว้างของมอนสเตอร์ตัวใหญ่หรือบอสก็เต็มหน้าจอเลยแทบจะไม่ได้ช่วยอะไร...

พูดตรงๆ นะ... สนุกสุดๆ ไปเลย

ฟู่วว... ดวงอาทิตย์ก็เริ่มตกดินแล้วสินะ

ดื่มน้ำแล้วพักสักหน่อยดีไหม

ไคยูมิ...

ว่าแต่ ถึงจะใส่ชุดเกราะที่เป็นโลหะทั้งตัว แต่กลับไม่รู้สึกถึงน้ำหนักเลยนะ

ไม่ร้อนเลยสักนิด...

ในเกม ตัวอวาตาร์ก็สามารถปรับแต่งเป็นตัวละครรูปร่างมนุษย์ได้ตามปกติ แล้วก็ใส่หูแหลมให้เป็นเผ่าเอลฟ์ หรือ

ทำจมูกให้เป็นหมูเพื่อเป็นเผ่าออร์คได้ด้วย แถมยังปรับเปลี่ยนได้อิสระมากๆ เลย

และหนึ่งในนั้นที่สามารถเปลี่ยนได้ด้วยการจ่ายเงินก็คืออวาตาร์ "โครงกระดูกทั้งตัว" นี้แหละ

แย่แล้ว...

เพื่อนๆ ในกลุ่มก็เคยบอกว่ามันไม่มีประโยชน์เลย เพราะมองไม่เห็นเวลาใส่ชุดเกราะเต็มตัวนี่นา!

น่าจะ... นี่มัน

แย่มากๆ เลยนะเนี่ย

ถ้าให้มนุษย์เห็นร่างแบบนี้ คงโดนล่าในฐานะมอนสเตอร์แน่ๆ...

ในทางกลับกัน การที่ตัวเองอยู่ในร่างนี้ ก็อาจจะหมายความว่ามีศัตรูที่แข็งแกร่งเหมือนในเกมอยู่ก็ได้

ตอนนี้ไม่มีใครเลยนะ...

ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ต้องมีการตัดสินใจเรื่องแนวทางในอนาคตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...

เอาล่ะ...

พยายามใช้ชีวิตแบบไม่ให้เด่นที่สุด!

มีแค่นี้แหละ!

ถ้าเป็นแบบนั้น... ไม่ว่าจะในโลกจริงหรือในเกม สิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตก็คือ 【เงิน】นี่แหละ!

ต้องหาวิธีหาเงินให้ได้ก่อน เพื่อให้มั่นคงในชีวิตก่อน!

...ดี! เมื่อกำหนดแนวทางได้แล้ว

ก็เริ่มจากการหาหมู่บ้านหรือเมืองก่อนดีกว่า

ถ้าลงไปตามริมแม่น้ำ ก็น่าจะเจอที่ที่ผู้คนอาศัยอยู่ล่ะนะ

?

รถม้า... แล้วก็มีคนด้วย

สำเร็จแล้ว! ในที่สุดก็เจอคนของโลกนี้สักที...

ห๊ะ?

!?

นะ... เหมือนว่ามันจะ...

กาแฟ

เหมือนกับว่าได้เจอเข้ากับที่ที่ไม่ดีเลย...

มองดูดีๆ แล้ว พวกเขาดูเหมือนทหารองครักษ์กับพวกขยะๆ ที่กลายเป็นศพแล้วนะ...

แล้วก็...

...พวกนั้นเป็นโจรเหรอ

แสดงว่า...เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไปมันชัดเจนยิ่งกว่าเห็นไฟอีกนะ

มีรถม้า มีพวกแต่งตัวเหมือนยุคกลาง แถมยังฆ่าคนด้วยดาบที่ถืออยู่ ทั้งๆ ที่พระอาทิตย์ก็กำลังขึ้นแล้วด้วย...

มันดูไม่เหมือนยุคอารยธรรมเลยจริงๆ

ก็คงจะพูดได้ไม่ผิดเท่าไหร่สินะ

อืมม

กรี๊ดดดดด!

เจ้าตัวนี้มันเล่นตุกติกอีกแล้วสิ!

คิกคิค!

อา... สถานการณ์มัน...

ถึงจะตะโกนว่า "หยุดเดี๋ยวนี้ พวกแก!" ออกไป...

ถ้าสู้ได้เหมือนในเกมก็คงไม่มีปัญหา แต่ถ้าแพ้ในการตัดสินแบบเสี่ยงตายล่ะก็...

ถ้างั้นก็ต้องเป็นแผนที่ต้องชนะเท่านั้น

โจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว!

โอ๊ยยย! ปล่อยนะ!!

หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเธอ! รู้ไหมว่าทำแบบนี้แล้วมันจะเป็นยังไง...!

ริต้า! ริต้าาา!

ไม่ต้องไปห่วงคนอื่นหรอก มาห่วงตัวเองหน่อยสิ! ฮ่าๆๆ!

อะไรน่ะ? จู่ๆ ก็มืดลง...

นะ... อะไร... เกิดขึ้น...

หนึ่งจุดหนึ่ง

เอ๊ะ?

อุ๊ยยยย!

อ... อสูรกายยยยย!

ฟุเรียนซัน

คะ...

แกร๊ก

ไม่เป็นไรใช่ไหม?

ว่าแต่ ไม่ได้แปลว่าหัวจะบ้าไปแล้วนะ นี่มันการสวมบทบาทต่างหาก!

การตั้งค่าคือ ได้รับคุณสมบัติของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ แต่ถูกคำสาปให้ร่างกลายเป็นโครงกระดูก...

และนักเดินทางผู้ท่องไปทั่วเพื่อค้นหาวิธีถอนคำสาปนั้น

นักรบหนุ่มรูปงามวัย 40 ต้นๆ!

ไม่ใช่เวลาที่จะมาเขินอายแล้ว! ไปลุยเลย!

ไปอาบน้ำที่ริมแม่น้ำก่อนเถอะ ข้าจะจัดการเก็บกวาดพวกโจรให้เอง

ครับ! ค่ะ! ขอบคุณ มากเลยครับ! คุณหนูคะ ไปทางนั้นค่ะ

เอาล่ะ

ศพพวกโจรทั้งหมดมี 9 ศพ

ศพที่ดูเหมือนทหารองครักษ์มีหกศพ

ดูจากสัมภาระที่แบกมากับเครื่องประดับม้าแล้ว

6 ตัวทางนั้นเป็นม้าของพวกโจรสินะ

ดี! งั้นก็รับของของพวกโจรมาเลย!

อาร์คได้เงินกับอาวุธจากพวกโจรมาแล้ว!!

ต่อจากนี้ก็แค่จัดการศพ...

ถึงจะเป็นแค่พวกตัวร้าย แต่ก็ขอให้เป็นปุ๋ยให้ดอกไม้ป่าก็แล้วกัน

เปลวเพลิง

ประมาณนี้เองสินะ...

อ๊ะ

ช่วยให้รอดจากที่อันตราย...

ขอบคุณมากครับ

อ๊ะ อุ๊... อืมม

คราวนี้มันเป็นภัยพิบัติจริงๆ เลยนะ

พูดได้แค่ปลอบใจเท่านั้นแหละ แต่ที่พวกคุณปลอดภัยก็ดีที่สุดแล้ว

ผมก็ขอขอบคุณเช่นกันครับ ขอบคุณมากเลยครับ

จะเปลี่ยนชุดที่เปื้อนโคลนของพวกคุณไหม?

ขอบคุณครับ จะขอรับน้ำใจของคุณด้วยครับ

ไม่หรอกครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลย

ฟู่ว...

รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเลยครับ/ค่ะ

ไม่รู้จะกล่าวขอบคุณอย่างไรดี แค่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ว่าแต่...ขอไปกับคุณจนถึงเมืองถัดไปเลยดีกว่า

ขอบคุณมากเลยครับ/ค่ะ!

ถึงจะยังไม่ได้แนะนำตัว แต่ว่า...ผม/ฉัน

เป็นคนรับใช้คุณหนู ลอเรน ลาไรอา ดู ลูบิเอลเต แห่งตระกูลลูบิเอลเตครับ/ค่ะ

ชื่อริต้า ฟาเรนครับ/ค่ะ

ว้าววววว... ดูน่าตื่นตาตื่นใจจัง...

อ๊ะ! นี่... คุณกำลังรอให้แนะนำตัวอยู่เหรอ?

เอ่อ...

ข้าคือผู้เดินทางเร่ร่อน

นามว่า...อาร์ค

หรือจะบอกว่าชนะได้อย่างสบายๆ เลยล่ะ...

เช่นนี้เอง... อัศวินอาร์คก็ได้ก้าวแรกในการใช้ชีวิตอย่างไม่เป็นที่สังเกตเสียที

?