ตอน 21: Chapter 21

เรื่องย่อครั้งที่แล้ว

คุณนายอิโอริมารุ และโคเฮย์โชสุเกะ ผู้เป็นสามัญชนที่มีชื่อเสียงด้านความเจ้าเล่ห์ ได้รับคำสั่งจากคุณชายครับ

คิโมะโนะ

จงเติมไหใบนี้ให้เต็มด้วยน้ำโดยไม่ต้องใช้มือเลยนะ

กับคำถามยาก ๆ ของคุณชายท่านนี้

สองคนนี้จะตอบว่ายังไงกันนะ!?

ถ้าอย่างนั้นคุณชายครับ...

ก่อนอื่นช่วยนำเสือออกจากฉากกั้นนี้หน่อยครับ...

จุ๊บ

นี่ ๆ พวกแก

ทำไมจู่ ๆ ถึงมองไปไกลแบบนั้นล่ะ เป็นอะไรไป?

ตอนที่ 21 ออโต้ริ

ขอรับ

---

ก็มันเป็นการหลีกหนีความจริงเหมือนกันน่ะสิ!

แล้วที่ว่าแบบของปาร์ตี้มันเป็นอัตโตริคืออะไรเหรอ!?

ใจเย็นสิ อย่าเพิ่งร้อนใจไป

เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟัง

ครั้งนี้พวกเราจะให้ทุกคนดื่มเหล้าจากขวดเดียวกัน

ไหน ๆ ก็เป็นการเข้าค่ายแล้วนี่นา

อืมมมม...

ก็เหมือนการหุงข้าวหม้อเดียวกันน่ะครับ

แต่ว่านะ

เหล้าที่ทุกคนจะชอบเหมือนกันเนี่ย มันยากกว่าที่คิดเยอะเลย

อ้อ

ก็จริงของนายนะ

เรื่องความชอบในเหล้าของคนน่ะ มันต่างกันเยอะเลยนะ

ไม่ว่าจะเป็นแนวไหน ยี่ห้ออะไร มีแก๊สไหม หรือวิธีดื่มอะไรต่าง ๆ

การจะเลือกเหล้าที่ยุติธรรมให้ทุกคนชอบได้นี่มันยากจริง ๆ นะ

แต่ว่า การที่ความรู้สึกของทุกคนมันไม่เหมือนกันนี่ มันน่าเหงาไม่ใช่เหรอ?

นั่นก็อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้นะครับ

เพราะมันเป็นเหล้าที่เกี่ยวกับความทรงจำของการเข้าค่ายด้วยนี่นา

ดังนั้นพวกเราเลยคิดว่า

ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้ทุกคนดื่มเหล้าที่เข้มข้นเหมือนกันไปเลยดีไหม

วิธีการทำให้มันยุติธรรมเนี่ย มันผิดปกติไปหน่อยไหมครับ!?

ด้วยการหมุนไหใบนี้ เดี๋ยวพวกแกก็จะรินเหล้าที่ชอบใส่ตัวเอง

แล้วตอนนั้นก็ช่วยกล่าว "คำกล่าวเปิด" อะไรก็ได้ออกมาสักคำสิ

คำกล่าวเปิดเหรอครับ?

ดูเหมือนว่าคุณออโต้ริจะกล่าวอะไรบางอย่างนะ

"เพื่อความงดงามของเกาะและท้องทะเล" อะไรทำนองนั้นล่ะ

อย่างนั้นรึ

ก่อนอื่น พวกเรานี่แหละ

จะลองพูดอะไรอย่างจริงจังดูสักหน่อย

พวกเราที่มีถิ่นกำเนิดแตกต่างกัน ถึงได้มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ ในเวลาเดียวกัน

และสามารถขึ้นเรือลำเดียวกัน ดื่มเหล้าจากไหใบเดียวกันได้ พวกเราก็รู้สึกยินดีนะ

ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต่างก็เป็นผู้ที่มีความชอบเหมือนกัน

ฮิโตรุ

ถึงแม้ว่าในที่สุดหนทางของแต่ละคนจะต้องแยกจากกันไป

แต่ช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกันมันจะไม่หายไปไหน

นานะ

ได้โปรดอย่าลืมวันนี้ให้มันเป็นความทรงจำวัยเยาว์ในชีวิตของพวกคุณทุกคนด้วยนะครับ!!

อย่าลืมวันที่เป็นวันนี้ให้ได้นะ!!

สปิริตัส (96 เปอร์เซ็นต์)

สปิริตัส (96 เปอร์เซ็นต์)

บ้าเหรอเนี่ยะะ!!

โอ้โหหห

ดื่มอีกขวดไหมดีล่ะ

อะไรกันวะ เรื่องความทรงจำวัยเยาว์เนี่ย!!

ก่อนจะถึงเรื่องความทรงจำนะ มันแทบไม่คิดจะจดจำด้วยซ้ำ

หมอนี่เจ๋งโคตร

อึก!

ฉันจะไม่มีวันลืมวันที่ใช้กับพวกแกเด็ดขาดเลยนะ!!

ถ้างั้นทำไมถึงรินมันออกไปล่ะ!?

สปิริตัส (96 เปอร์เซ็นต์)

จะจำมันไว้จริง ๆ เหรอ!?

นั่นไง ทางตะวันออก

เออ

เป็นอะไรไป โทชิ?

เปล่า

คือมันหาคำพูดที่เหมาะ ๆ ไม่เจออะ

ฉันชอบเคมีน่ะ

ก็เลยเรียนแต่เรื่องเคมีมาตลอด

พอถึงตอนแบบนี้ก็ทำอะไรเก๋ ๆ ไม่ถูกน่ะ

ก็เลยอย่างน้อย... ในสิ่งที่ฉันทำได้

อย่าใส่อ่ะาา!!

เอทิลแอลกอฮอล์ (สำหรับฆ่าเชื้อ)

ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่า

ถ้าผสมแบบนี้ ปริมาณแอลกอฮอล์มันจะลดลงไปนะ

บอกว่าเข้มกว่าแอลกอฮอล์ทำความสะอาดอีกเหรอ!?

นี่มันไม่ใช่เครื่องดื่มแน่...!!

ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ 80 เปอร์เซ็นต์

ถ้าชนแก้วด้วยของแบบนี้ รับประกันชีวิตไม่ได้นะ...!!

ถึงจะถึงขนาดนี้แล้ว...

ทำหน้านิ่งแล้วเติมน้ำลงไปเลย...

นุ่มลง

ลดปริมาณแอลกอฮอล์ลงให้อยู่ในระดับปลอดภัย!!

นุ่มลง

นี่ พวกแกก็

ค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ

จู๊ววว

แอลกอฮอล์ที่ระเหยออกมา

ตา ตา อ๊ะ!?

อึก!?

ฟู่! ไม่เป็นไรนะครับ!?

อืม ไม่เป็นไร

นี่ ๆ ทำอะไรกันอยู่น่ะ

ขอโทษครับ...

ดะนุน

ไม่ต้องสนใจหรอก

ไม่โกรธเหรอครับ?

ไอ้เด็กที่โมโหเรื่องแค่นี้ ไม่มีอยู่ในร้านปาร์ตี้บาร์หรอก

รุ่นพี่ครับ...

งั้นผมก็ขอใส่ของผมลงไปด้วยนะครับ

โอย โคระ โอิริ

อย่าทำตัวเล่น ๆ สิเฟ้ย

การใช้ข้อศอกนี่อนุญาตไม่ใช่เหรอ?

จุดที่จะโมโหมันแปลกไปแล้วไม่ใช่เหรอ!!

ถ้างั้นอย่างน้อยก็

ค่อย ๆ

ด้วยอันนี้ก็พอได้

อืมมม...

เอาเป็นว่ายอมรับก็แล้วกัน

อะวามอร์ (60 องศา)

เดี๋ยวก่อน ๆ พวกแก

ก่อนอื่นก็ต้องพูดอะไรสักคำสิ

อ้อ ว่าแต่

เป็นอะไรไป โคเฮย์?

ตุ้บ! ดั๊ง!

นึกคำพูดไม่ออก...

อะไรกันวะ ไม่ถนัดเรื่องแบบนี้เหรอ

ต้องทำยังไงดีล่ะ

สั่น ๆ

ช่วยด้วย ราราโคทัน!

ห้าห้าห้าห้า

ลองแนะนำตัวเองอีกทีไหมล่ะ?

พวกเราก็ยังอยู่ปีหนึ่งนี่นา

อ๋อ เข้าใจแล้วล่ะ วิธีนี้สินะ!!

งั้นก็ บอกชื่อกับงานอดิเรก แล้วก็ คำขวัญประจำใจ ด้วยเลยดีไหม

แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้างั้น พวกปีหนึ่ง

ค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ

ลองกล่าวแนะนำตัวมาหน่อยสิ

74

เอ่อ... แค่

เอ๋—...

ผมก็เพราะชมรมนี้เอง ที่ค้นพบเสน่ห์ของ

คุณอิมามุระ โคเฮย์

เหมือนกันครับ

ตอนแรกก็แค่ถูกลากเข้ามา

ทั้งเรื่องอนิเมะกับเกม

ตอนนี้ก็คิดว่ามันเป็นของดีเลยล่ะครับ

จากนี้ไปก็จะพยายามให้มากขึ้นกว่าเดิม เพื่อที่ว่า

จะสามารถพูดได้เองว่า "พี่โคเฮย์แต่งงานเถอะ♡"

ครับ

อย่ามาเล่นตัวนะโว้ย!!

อ๊ะ!!

แกทำบ้าอะไรอยู่!!

นั่นมันบทของฉันนี่นา!!

เป็นการพูดที่ดีใช้ได้เลยนะ

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนเล่าถึงที่ที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมันสนิทกันขึ้นมาได้

อืม

ตุ้บ!

เอาล่ะ ทุกคนมีเหล้าแล้วใช่ไหม?

แม้ว่าจะรินให้เยอะขนาดนี้

แรงตึงผิวก็เต็มที่เลยนี่นา...

อย่างน้อยก็ต้องลดปริมาณลงหน่อย

ไม่งั้นมันจะเกี่ยวกับชีวิตนะ

ถึงขนาดนี้ก็ต้องเอาให้ได้ว่าจะทำยังไง

มีแผนอะไรไหม โคเฮย์!

อ่า ถึงจะดูเป็นการบังคับนิดหน่อย แต่ว่า

จะแกล้งทำเป็นเมาแล้วปล่อยของข้างในออกมาให้หมดเลย!!

บอน

เอาล่ะ ไปแบบนั้นแหละ

ทำให้ดีล่ะ

แกก็เหมือนกันนะ

โอ๊ะ โอ๊ะ อ๊ะ...

เฮ้ ๆ

ระวังหน่อยสิ

โอย~ เมาเข้าแล้วสิเนี่ย

แป๊ะ!

แม้แต่หยดเดียว...!!

ก็ไม่หกเลย...!!

ยังไม่ได้ดื่มเลยนะ

หรือว่ามัวเมากับบรรยากาศกันแน่

โว้ย! ฉันนี่มันโง่เองที่ต้องมาพึ่งแก!!

ถ้าอย่างนั้นแกก็ต้องทำอะไรสักอย่างได้ใช่ไหม!!

แน่นอนอยู่แล้ว!

ก่อนอื่น ก็หาแก้วเพิ่มอีกใบ

โอ้ แล้วไงต่อล่ะ?

แล้วก็ใส่น้ำลงไปเล็กน้อย

หืมมม...

หลังจากนั้น ก็แค่ค่อยๆ เทเหล้าที่อยู่ในปากลงไปในแก้วก็พอ

เอาเหล้าเข้าปาก

ทำเป็นดื่มน้ำ แล้วก็เทเหล้าใส่แก้ว

โอ้...!

เก่งจริงนะ คุณคิทาฮาระสมกับเป็นเจ้าแห่งความอายอันดับหนึ่งของคันโตเลย!!

ฟุ่ ฮึ อย่าชมเลยน่า

งั้น เตรียมเลย!

โอ้!

กึดะดะ

โดโบโดโบ

ถึงขนาดนี้แล้ว...!!

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นอย่างนี้!!

ถ้าอย่างนั้นก็รีบดื่มกันเถอะ

พวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่เนี่ย

เพราะว่าปริมาณข้างในมันจะหายไปนะ

พวกเรานี่ลำบากจะลดมันลงนะ

งึมจิ

ระเหยออกไปแล้ว—!?

แบบนี้มันดื่มได้สองจอกเลยเหรอ!?

มุ่ค

ดูสิ คิตะฮาระ! มันมีวิธีดื่มที่ถูกต้องของโอโตริอยู่นะ!!

อะไรนะ!?

แสดงว่าถ้าโชว์สิ่งนี้ไปล่ะก็...

ก็จะหลุดพ้นจากวิธีดื่มแบบนี้ได้!!

รุ่นพี่ครับ ดูนี่สิครับ!

เป็นเอกลักษณ์ของมิยาโกชิมะเลยนะ!

มันคืออะไรกันเนี่ย โอัตโตริ!

① คนที่เป็นผู้ปกครองจะกล่าว "คำกล่าวเปิด" แล้วก็ดื่มรวดเดียวหมด

② หลังจากนั้นก็ดื่มรวดเดียวตามลำดับ

สุดท้าย ผู้ปกครองก็จะดื่มรวดเดียวอีกครั้ง

ผู้ปกครองจะกล่าว "คำกล่าวปิด" แล้วก็สลับไปให้ผู้ปกครองคนถัดไป

ทำซ้ำตั้งแต่ข้อ ① ถึง ④ ให้ครบตามจำนวนคน

อ๋อ เข้าใจแล้ว

นั่นหมายความว่า...

ต้องชนแก้วอย่างน้อยสิบสองครั้งสินะ

โดโฮโฮโฮโฮ

ถ้าเป็นแบบนั้นเหล้าจะไม่พอแน่

ใส่ของรอบๆ ตรงนี้ให้หมดเลยดีกว่าไหม

ถึงขนาดนี้แล้ว...!!

ไม่คาดคิดเลย...!

ถึงอย่างนั้น ฉันก็คุ้นเคยกับการดื่มเหล้าแรง ๆ ดีแล้วนะ!!

จริงด้วย

แต่สิ่งที่สำคัญกับพวกเราตอนนี้คือ

พลังใจที่เข้มแข็งที่ว่า "ดื่มไปแล้วแต่ก็ไม่ถูกกลืนกิน" น่ะ...

เย้!

ดีมากพวกแก!

สมแล้วที่เป็นรุ่นน้องของพวกเรา!!

ในพริบตาเดียว ก็กลายเป็นภาพที่คุ้นตาไปแล้ว...

ทุกคนดูสนุกจังเลยนะ

ฮ่า...

รู้สึกผ่อนคลายจังเลยนะ

หืม?

เป็นอะไรไป?

เหล้าหมดแล้ว

อีกแล้วเหรอ!?

นี่มันสั่งผิดนี่นา!?

ก็ถ้าดื่มแบบนั้นน่ะสิ...

งั้น頼มไปซื้อมานะ

ฮ่า...

รับทราบครับ

ขอโทษนะ

ที่อื่นก็มีเหล้าอยู่เยอะแยะเลยนะ

ฉี้!

อยู่คนเดียวมันลำบาก ช่วยหน่อยสิ

หืม? อ่า ใช่เลยนะ

... เอาออกมาสิ

นายกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!?

ไม่มีสามัญสำนึกเลยเหรอ!?

เดี๋ยวก่อน

โอ้ ขอโทษนะ โทษทีที่เผลอไป

จะชะ

ไม่ไปเหรอ?

ไม่ใช่ความหมายว่าให้คาดเข็มขัดนี่นา!!

ค่ำคืนที่ใช้เวลาบนเกาะใต้ที่มาเยี่ยมเป็นครั้งแรก

เมื่อเงยหน้าขึ้นไปดู

ตรงนั้นก็มีท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว...

ท้องฟ้าที่สูงกว้างใหญ่กับทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ให้น้ำใจที่ปลดปล่อยได้อย่างดีที่สุด

เป็นเพราะอย่างนั้นสินะ

เปล่า ไม่ใช่ว่าจะเป็นพวกโรคจิตนะครับ

ที่ไอ้บ้าคนนี้ตัวเปล่าออกมาข้างนอกนี่น่ะ

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ!!

ก็แค่เผลอไปเอง

อย่าโมโหไปสิ

หืม?

เป็นอะไรไป?

มันลงจากรถมาในสภาพนี้เลยนะ!?

ก็อากาศมันอุ่นเกินไปน่ะสิ

หืม เข้าท่าเลยนะ

มันเป็นความรู้สึกปลดปล่อยแบบที่เฉพาะเจาะจงของแหล่งพักตากอากาศสินะ

เรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

อา...

ทำไมนายถึงเห็นด้วยกับอิโอริทุกคนกันล่ะ!?

แต่เคบะโกะ ลองคิดดูให้ดีสิ

จริงด้วย!

อะไรเหรอ

เกาะใต้

หมู่ดาวเต็มฟ้า

ผู้ชายกับอีกคนขับรถเที่ยวด้วยกัน

อืม ๆ

นี่แหละคือวัยเยาว์ที่นายพูดถึงบ่อย ๆ เลยไม่ใช่เหรอ

อืม ๆ

ถ้าคู่ของเขาไม่ใช่พวกโรคจิตที่กึ่งเปลือยล่ะนะ

จริงด้วย ขอโทษนะ

เข้าใจแล้วใช่ไหม?

แต่ถึงจะเป็นฉัน ต่อให้เข้าไปในร้านก็ถือว่าโป๊เปล่าทั้งตัวนะ

มันไม่ได้หมายความว่าวิธีการถอดเสื้อผ้ามันไม่พอซะหน่อยนะ!!

ตั้งแต่แรกแล้วก็ไม่จำเป็นต้องถอดนี่นา!!

...?

อย่าทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจสิ!

เอาล่ะ ๆ ดื่มนี่แล้วก็ผ่อนคลายซะ

ให้ตายสิ...

ตรงโน้นน่ะของฉันนะ—

อ๊ะ

นั่นมันอะไรอยู่ข้างในเหรอครับ?

ของที่เหลือจากของโอโทริเมื่อกี้น่ะ

ถึงจะผสมเจือจางเป็นสองเท่าแล้วนะ

คัฟ

แต่มันก็ยังสูงกว่า 30 องศาอยู่เลยนะครับ...

แต่นี่ก็ดีในแบบของมันนะ

ฮะ, ฮะ, ฮะ,

สงบลงได้แล้วมั้ง

อะไรน่ะ

ตื่นแล้วเหรอ?

นี่

เหรอ? เป็นอะไรไป

... ช้าจังเลยนะ

อะไรจู่ ๆ ล่ะ

อิโอริเนี่ยนะ

ฉันตรงไหนมันช้ากันเนี่ย

มันช้าไง!

ก็เพราะว่า—

การแสดงออกของฉันเนี่ย ไม่ยอมสังเกตเลยสักนิด

... ฮะ?

!?

!?

ทำไมนายถึงใช้สีเดียวกันกับซามิโกะของโมเรียลกับเคบะโกะด้วยนะ...

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

ฉันน่ะนะ

รู้สึกว่า

อิโอริเขาช่างเฉยชา

พูดไปเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ

ต้องแสดงออกด้วยการกระทำเท่านั้นแหละ

เฮ้ เคบะโกะ นายจะว่าไป...

ข้างหน้านั่นน่ะ แอลกอฮอล์ เอ็นโร...

ฉันทนไม่ไหวแล้ววว!!

ถ้าพูดไปเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ก็ไหน ๆ...

จะมองจ้อง ๆ เลย ถอดออกมาสิ

ความรู้สึกน่ะ ไปทางนั้นเหรอ

ไม่ต้องถอด ว่าแต่

ไม่สิ... พอถูกบอกแบบนั้นแล้วมันรู้สึกว่า...

โฮ่ ๆ เข้าใจแล้ว ๆ

ถ้างั้นฉันจะ

ถอดให้เองเลย!!

มะ เดี๋ยวนะ! ใจเย็น ๆ...

โอ้ สู้เข้าเลย คิทาฮาระ

ต่อจากนี้ ตาคุณโคเฮย์แล้วนะ!!

อะไรวะ!?

แย่เลยว่ะ...

แค่จิบเดียวก็เปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นเชียว...

ว่าแต่ นายไม่ลงมาจากรถตอนเปลือยกายก็ไม่รู้จะทำไงดี!!

ถ้างั้นนายไปซื้อของมาเองไม่ใช่เหรอ!!

ทางนั้นเหรอออ!?

แย่แล้ววว!!

เอาเป็นว่า ตอนนี้พักรบก่อน

ชิ ไม่เป็นไรสินะ

ฟูว...

แหม...

ให้ตายสิ สัญญาณทีวีไม่เข้าเลย

การฉายซ้ำของอนิเมะน่ะ

เธอก็คงอัดไว้แล้วล่ะสิ

นายไม่รู้ถึงความสำคัญของการดูสด ๆ เลยรึไง

ไม่รู้นี่

แต่ว่า ถ้าคิดดี ๆ ดูสิ นั่นน่ะ

หืม?

ไม่คิดเลยว่าตัวฉันจะเข้ามาอยู่ในกลุ่มแบบนี้ได้นะ

ฉันคิดว่ามันเข้ากับนายมากเลยนะ

เมื่อสองปีก่อน ยังไม่เคยฝันถึงเลยด้วยซ้ำ

มาท้าทายกันเหรอ ไอ้หนุ่ม

ว่าแต่ จริง ๆ แล้วฉันเข้ามาเพราะนายหลอกลวงนี่แหละ!!

อืม... บอกว่าหลอก มันฟังดูไม่ค่อยดีเลยนะ

นายจะบอกว่ามันไม่ใช่เหรอ?

ไม่ใช่

ทำเป็นปากดีเชียวนะ...

ก็ความปรารถนาของนายมันเป็นจริงแล้วนี่นา

ตรงไหน!?

ดูสิ ตอนแรกที่เจอฉันก็พูดไว้นี่

คิดว่าพอมาถึงมหาวิทยาลัยแล้วจะได้ใช้ชีวิตในฝัน" แบบนั้น

ชีวิตแบบนี้ก็เหมือนฝันไปในแง่หนึ่งไม่ใช่เหรอ?

...อืม ใช่แล้วล่ะ

ถึงจะเรียกว่าความฝัน แต่มันก็เป็นฝันร้ายนี่นา

ต้องเป็นอย่างแน่นอน

เอี้ยย! ความรู้จักยอมแพ้น่ะเหรอ!!

อี๊ยยยย!!

สามวันต่อมา

บนเครื่องบินขากลับ

หืม? จิจัง เป็นอะไรเหรอ?

พิมพ์มาจากร้านสะดวกซื้อน่ะ...

โอ้โห ถ่ายได้สวยจังเลยนะ

คุณภาพมันดีนะ แต่ว่า...

...ความแตกต่างที่มันร้ายกาจเลยนะ

ฉันชอบทั้งสองอย่างเลยนะ?

นี่แหละที่เรียกว่า พีเอบ จริง ๆ เลยเนอะ~