ตอน 39: Chapter 39

เคบาโกะจะกลับบ้านเกิดเหรอ?

อืม

ไม่ใช่แค่กลับไปเยี่ยมบ้านธรรมดา

นะ

ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับค่าเล่าเรียนของคุณไอนะนะ

มันเป็นเรื่องที่เรียกว่า 'ธุระในครอบครัว' น่ะ

ธุระในครอบครัวของเคบาโกะ...

ธุระในครอบครัว...

คุณพ่อได้รับจดหมายจากไอนะมา

โอ้ จริงเหรอ

เอาล่ะ ลูกสาวที่ส่งไปน่ะ จะใช้ชีวิตเป็นยังไงนะ

ซู่ก

ฉันสบายดีที่นี่ค่ะ

แม่คะ ใบลาออกน่ะ

ปิโปปะ

ค่ะ เดี๋ยวเอามาให้ทันที

พอเห็นสภาพนั้นแล้ว...เนี่ยนะ!

ฉันเพิ่งพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับค่าเล่าเรียนไปไม่ใช่เหรอ?

สรุปคือเรื่องปัญหาการเงินเหรอคะ

ก็ประมาณนั้นล่ะ

มันหมายความว่าเวลาที่จะได้เจอไอนะมันมีจำกัดนะ

ก็เพราะแบบนั้นไง

จำไว้ให้ดีล่ะ

ตอนที่ 39 บ้านประมูล

เป็นอะไรไป คุณคิทาฮาระ

ใบหน้าของนายดูขบคิดจังเลยนะ

ถ้านายพูดแบบนั้น มันก็คือเรื่องที่กังวลนี่นา

มันก็แค่ความเจ้าเล่ห์เท่านั้นแหละ

แล้วก็เนี่ย ด้านซ้ายมันสำคัญมากนะ

ช่วยให้คำแนะนำหน่อยสิ

อะไรกัน อะไรกันนะ

แล้วเรื่องที่คุยกันเมื่อคืนน่ะ

เคบาโกะจะกลับไปที่บ้านเกิด

คิดว่าเราควรทำยังไงดี?

ถ้าเป็นเรื่องปัญหาการเงินน่ะ...

ก็ควรจะยื่นขอทุนการศึกษาน่ะ

ระบบทุนการศึกษา

ก็เป็นอย่างที่คิดไว้สินะ

มีปัญหาอะไรอีกเหรอ?

ฉันก็ลองไปหาข้อมูลดูมาแล้วนะ

เงื่อนไขคือ ผลการเรียนเฉลี่ยของมัธยมปลายต้องสูงกว่า 3.5 น่ะ

·การรับสมัครระหว่างเรียน

สำหรับนักเรียนที่เรียนอยู่แล้ว ผลการเรียนของชั้นมัธยมปลายปีที่ 2

ต้องมีค่าเฉลี่ย "3.5" ขึ้นไปเหรอ?

·การรับสมัครล่วงหน้า นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 1

วิชาพละของแกน่ะเหรอ?

น่าจะเป็นอันที่ "๑" ล่ะนะ

ครอบครัวกับศิลปะ

คงจะแค่ "2" ล่ะมั้ง

ถ้างั้น

จากวิชาอื่น

ต้องมี ๓.๙ ขึ้นไปนะ

หืมมม

ไอ้หมอนั่นได้เต็ม "4" ขึ้นไปเหรอ

เอ๊ะ?

คึกริก

ปกติมันเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ

เอาเป็นว่าลองถามแบบอ้อม ๆ ดูไหม

ทำไมต้องแบบอ้อม ๆ ด้วยล่ะ

อาจจะเป็นเพราะมีเรื่องที่อยากจะเก็บเป็นความลับก็ได้นะ

เข้าใจแล้ว

นี่ เคบาโกะ

หืม?

ช่วงนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง?

ทำได้ดีอยู่ไหม

อะไรกัน จู่ๆ นี่

มันไม่มีความหมายลึกซึ้งหรอกนะ

แค่รู้สึกเป็นห่วงผลการเรียนของนายหน่อย

นายเรียนตามทันไหมเนี่ย?

พวกนายเท่านั้นแหละที่ฉันไม่อยากให้มาพูดด้วย!!

แย่แล้วเหรอ

โดนจับตามองเต็มที่เลยสินะ

ถ้าทุนการศึกษามันไม่ได้ ก็ลองไปทำงานพิเศษดูก็ได้นะ

อืมมม...

ไอ้หมอนั่นดูไม่ค่อยเก่งเรื่องการจัดการอะไรเลยนะ

ไอนะจัง!?

จริงด้วย

ถึงจะทื่อๆ แต่ถ้ามีงานพาร์ทไทม์ที่ค่าแรงดีก็ยังดีนะ

6

มีที่ที่ดีอยู่นะ คิทาฮาระ!!

หืมมม?

ถ้าเป็นตรงนั้นนะ ความเปิ่นก็ถูกให้อภัยได้ แถมค่าแรงยังสูงอีกด้วย!!

มีงานพาร์ทไทม์ที่น่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ!?

แงะ

ถ้าเป็นร้านเมดคาเฟ่ ความซุ่มซ่ามก็เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งนะ

เมอิโกะ "ขะ...ขอโทษนะคะพี่...คุณท่าน..."

เดี๋ยวจะไปชวนทันทีเลย

เฮ้อ

อ่า

อย่างนั้นสินะ

อย่างแนบเนียนและเป็นธรรมชาติหน่อยสิ

นี่ เคบาโกะ

อะไรเหรอ?

ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องพูดแบบนั้น

...จะว่ายังไงดีนะ

เอ่อ...

เงินค่าขนมมันพอไหม?

พ่อของครอบครัวที่ดูอึดอัดน่ะเหรอ!?

นี่ตั้งแต่เมื่อกี้เป็นอะไรไปเนี่ย!?

แอบวางแผนอะไรอีกแล้วใช่ไหม?

ไม่จริงน่าเด็ดขาด!!

แต่ตาแกมันมองไปมานะ

ฮ่าๆๆ! เป็นไปไม่ได้หรอกน่า!

โบท

แย่แล้ว ดูเหมือนจะโดนจับตามองมากขึ้นอีก

ตั้งหลักใหม่ก่อนดีกว่าไหม

ถ้าพูดเรื่องงานพาร์ทไทม์ออกมา น่าจะถูกจับได้นะ

จริงด้วย

อย่างน้อยถ้าให้ชุดนี่ไปได้ ก็จะนึกถึงร้านเมดคาเฟ่เองอย่างเป็นธรรมชาติ

เหรอ...จ๊ะ?

อ่า ปกติมันก็เป็นแบบนั้นน่ะ

แต่การยื่นชุดให้แบบกะทันหันมันดูไม่เป็นธรรมชาติเกินไป

!!

เป็นอะไรไปล่ะ?

พอดีมีของจะให้คุณชิสะน่ะ

เผื่อให้เคบาโกะด้วยตอนที่ส่งให้เขาด้วย

อย่างนั้นก็น่าจะเป็นธรรมชาติดี

ชิสะ

คราวนี้มีอะไรเหรอ?

ขอโทษที่มาช้า

นี่

?

ว้าว ของขวัญเหรอ?

เหรอ? ขอบคุณนะ...?

เคบาโกะก็มีนะ

ดีจังเลย～

ขอบคุณนะ อิโอริ!

อะไรกัน แค่ขอบคุณที่ช่วยดูแลอยู่เรื่อยๆ น่ะ

เอ๊ะ!?

หือ

...นี่อะไรน่ะ

ว่าแต่...เมื่อก่อนในนิตยสารมีเขียนว่า

ถ้าผู้ชายให้เสื้อผ้ากับคนต่างเพศล่ะ?

นั่นคือสัญญาณว่า "อยากให้ใส่แล้วโชว์ให้ดู!"

ตึ๊ง!!

นั่นหมายความว่านี่เป็นเสื้อผ้าที่อิโอริอยากให้ฉันใส่...!

ชุดชั้นใน

ไอ้โรคจิตนี่

ฟู่วว

ฟู่วว

เดี๋ยวก่อน ฟังเรื่องของฉันก่อน

ฟู่วว

ฟู่วว

~กำลังอธิบายสถานการณ์~

เข้าใจแล้วใช่ไหม

เข้าใจเรื่องของไอนะแล้ว แต่ว่า

ถึงจะเข้าใจ แล้วทำไมต้องเป็นชุดชั้นในให้ฉันด้วย

ฉันเคยสัญญาไว้แล้วนะ

ขอบคุณนะ ชิเนโอะ...!

เพื่อเป็นการตอบแทน คราวหน้าจะซื้อชุดชั้นในที่เซ็กซี่กว่านี้ให้เลยนะ!

มีคุณอาซึกะกับคุณนานาคะช่วยแล้วล่ะ!

......

ก็ไม่ได้บอกว่าอยากได้นี่นา!?

ถ้าไม่ต้องการก็ขายทางเน็ตไปสิ

ถ้าไม่ทำแบบนั้น มันจะถูกเข้าใจผิดแน่ๆ

เหลืออีก 7 วัน

อย่างนั้นเหรอ มีวิธีแบบนั้นด้วยเหรอ

เอ๊ะ

!!

วิธีอะไรเหรอ

จะขายอะไรทางเน็ตเหรอ?

อ่า

ผ้ากำมะหยี่สีแดงขาว นักพากย์

ใช่ไหม...ว่ามีของแวววาวของมิซึกิ คายะด้วย!

มิซึกิ คายะ!

งั้นก็ขายที่สองร้อยห้าสิบชิ้นเถอะ

แย่จัง

ก็คงไม่ไหวสินะ?

ก็เป็นเรื่องธรรมดานี่นา

เข้าใจแล้ว

ตอนนี้จะหาคนซื้อก่อน

เป็นไปไม่ได้ที่จะลงขายเองล่ะนะ~

ทางพวกเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่สุขภาพดีครับ การชำระเงินเป็นเงินสดหรือโอนได้นะครับ

ขอให้คุณกรุณารอประมาณสามวันหลังจากที่ชนะการประมูลครับ เนื่องจากการทำพิธีอำลาระหว่างการชำระเงิน กับภรรยาของพวกเรา

จะให้เท่าไหร่ก็ไม่ขายหรอก

ไม่นะ!!

ช่วยตรงนั้นด้วยสิ!!

อยากได้มันจริงๆ นะ!!

แย่จัง แย่จริงๆ

ตึกๆๆๆ

คุณคายะไปซ่อนไว้นะ

ขอร้องล่ะ คุณโคเดกาวะ อ่าาาา!!!

อึก...

เงยหน้าขึ้นมาสิ โคเฮย์

คิตะฮาระ...

นั่นมัน

ไม่นะ...!!

พึ่บ

ฉันไปจองไว้ก่อนชิซะแล้วนะ

ไม่เป็นไรเหรอ...?

สถานการณ์มันเป็นแบบนี้แล้วนี่นา

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

แล้วของแวววาวเก่าๆ ของฉันที่นี่ล่ะ?

คุณอิโอริเป็นคนเอาไปเมื่อกี้เอง

ขอโทษนะ คิตะฮาระ

ทำเรื่องบาปเพื่อฉันแบบนั้น

อ่า จริงๆ แล้วรู้สึกผิดจนหน้าอกแทบจะแหลกแตก

เดี๋ยวนะ เดี๋ยวจะขายไตเดี๋ยวนี้เลยเพื่อหาเงิน!!

พอเลย! นั่นมันน่าสงสารหัวใจเกินไปแล้วนะ!

ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำยังไงล่ะ?

อืมมมม...

นายดูเหมือนจะมีสมบัติที่ซ่อนอยู่เลยนะ

?

จิ่วววว

ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่ห้องคุณอิมามุระด้วย

จิ่วววว

ฉันก็ไปเป็นครั้งแรกเหมือนกันนะ

ถ้ามีอะไรที่มันสุดยอดออกมา ก็ต้องมีคนแจ้งให้รู้ไม่ใช่เหรอ

......ปฏิเสธไม่ได้

ฉันจะเก็บให้ รอเดี๋ยวนะ

ถึงจะรกก็ไม่ว่ากันนะ

ไม่ใช่แบบนั้นสิ

ฉันเองก็

มีของน่าอายที่ให้เห็นนะ

ของน่าอายเหรอ

นี่

สำหรับพวกเรา แม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเก่าแล้วก็ตาม...แต่หนังโป๊หรือหนังสือนิยายอีโรติกพวกนั้นน่ะ

อืม

อะไรเหรอ?

ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก

หมายความว่าคุณเกรงใจฉันเหรอ

??

เข้ามาได้เลยนะ

ในที่สุดก็มาสักที...

ร้อนจัง...

ขออนุญาตนะครับ

ให้รอนานเชียว ช่างน่าเบื่อจริงๆ

อย่างน้อยก็ต้องทำให้ไฮบายมันฝันให้ได้สิ

นายเก็บอะไรไปน่ะ!!

โอ้โห

แบบนี้ก็ไม่ต้องรอนอกแดดให้ร้อนเลยนี่นา...

ไม่นะ...!! ถึงจะจัดเรียงแล้วด้วยนี่...

เอ๊ะ?

เป็นอะไรเหรอ?

ตรงนี้...

หนังสือเล่มเดียวกันตั้งหลายเล่ม

แบบที่เอาไว้เผยแผ่หรือเก็บรักษาอะไรทำนองนั้น

ก็เป็นแบบนั้นแหละ

แต่ว่า...

ถึงจะอย่างนั้นมันก็ดูเหมือนจะเยอะเกินไปนะ

ระดับมิชชันนารีชัดๆ

......เห็นไหมล่ะ

นายตั้งใจจะเผยแผ่หนังสือเล่มนี้แค่ไหนเนี่ย

เผยแผ่เหรอ?

ไม่ใช่เหรอ?

ก็ใช่สิ เป้าหมายหลักก็คือการเผยแผ่แหละ แต่ว่า

นี่มันสิ่งที่ฉันวาดสมัยมัธยมปลายเลยนะ

ให้คุณอิมามุระนี่เหรอ!?

วาดรูปเก่งจัง!!

จริงดิ!!

เก็บทุกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ให้ครบถ้วน

โอยยย...

แบบนี้เดี๋ยวพวกโคเดะกาวะก็จะรู้ว่าฉันเป็นโอตาคุสินะ...

ฟู่วววว...

ทำเป็นเรื่องแบบนั้นไปซะเถอะ

ไอ้ตัวนายวาดนี่ก็เป็นของอีโรติกด้วยเหรอ?

ราราโกทันมันต้องเป็นสาวพรหมจรรย์ตลอดไปสิ!!

กว่านั้นตอนนี้มันเป็นของมีค่าอยู่นะ

ความเป็นอมตะมันน่าสงสารไม่ใช่เหรอ

อ่า ช่วยหาของที่น่าจะขายได้ราคาสูงหน่อยสิ

บทสนทนาเหมือนพวกโจร...

นอกจากราราโกทันเกッズ

นี่มัน!?

เป็นหนังสือนิยายอีโรติก

แล้วนี่ล่ะ!?

เป็นโดจินอีโรติก

ถ้างั้นนี่ล่ะ!?

เป็นเกมอีโรติก

มีแต่ของอีโรติกเต็มไปหมดเลย!!

สุดท้ายก็ไม่มีของที่น่าจะทำเงินก้อนใหญ่เลยสินะ

สุดท้ายก็คงต้องขายไตสินะ...

ขอโทษนะ แต่นั่นมันของเปียกของคุณลุงน่ะ

อย่างน้อยฉันก็จะเตรียมของที่เอาไปทำเงินได้นะ

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ

ก็ว่าไปสิ...

ของฉันรวมไปแล้วก็มีแค่นิดเดียวเองสินะ

ถ้าเพิ่มรายได้ไม่ได้ ก็มีแต่ต้องลดรายจ่ายแหละ

สรุปก็คือ?

ค่าใช้จ่ายที่แพงที่สุดก็คือค่าเช่าบ้านนี่เอง

เคบาโกะ

อะไรเหรอ?

มาตรงนี้หน่อย

ฟังเรื่องจากคุณวากุแล้ว

เอ๊ะ?

ว่าด้วยเรื่องครอบครัวจนต้องกลับบ้านเหรอ?

...อืม

นายอยากทำยังไงล่ะ?

...ฉัน

ไม่อยากกลับ

อย่างนั้นเหรอ

ถ้างั้นก็อยู่ที่นี่ก็พอ

แต่ว่า

ชีวิตอาจจะลำบากหน่อย แต่จะพยายามให้มันพอมีพอใช้

เอ๊ะซะ

อิโอริ นั่นมัน

ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ถึงไหนนะ

ฉันเตรียมของที่นายต้องการไว้ให้แล้วล่ะ

หนังสือนิยาย

โดจินอีโรติกกับเกมอีโรติก

ของที่ระลึกอีโรติก

อุปกรณ์ดำน้ำ

ชุดชั้นใน

น้องสาวซาจิ

จะมาอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ?

นี่ เคบาโกะ

ถ้าเป็นนายเองโอเค

แล้วนั่นมันเกมบทลงโทษอะไรกัน!?

ทำไมถึงถูกปฏิเสธล่ะ

น่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเลยนะ

เฮ้ พวกนาย!

มารวมตัวกันหน่อยสิ

ครับ

มีวิธีอื่นอีกไหมครับ...

คือว่า...

หมดปัญญาแล้วสินะ...

คือ

ไอนะจะกลับไปช่วยงานที่นาที่บ้านชั่วคราว

ฮะ

นะ

เหรอ?

ยังไม่ได้สร้างความทรงจำช่วงหน้าร้อนเลยนะ...

คุณวากุ!?

บอกว่าเพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจไม่ใช่เหรอครับ!!

!?

บอกว่าถ้าไม่ช่วย ก็จะไม่มีคนจ่ายค่าเล่าเรียนให้

เป็นคนสร้างเรื่องน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ!!

เป็นห่วงไปเปล่าๆ เลยซะอีก!!

จริงที่สุด!!

สมบัติชิ้นนั้น ต้องคืนมาให้เห็นๆ เลยนะ!!

อย่างนั้นเหรอ~

ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง~

หาาา!? พูดอะไรน่ะ!!?

มันโคตรจะเท่เหมือนปีศาจเลยนะ!!

ตอนนี้ไม่ได้เท่นี่นา!?

ก็แต่ว่า

เรื่องที่ว่าจะไม่อยู่สักพักมันเป็นเรื่องจริงนี่นา

ช่วงที่ฉันไม่อยู่ อย่าสร้างความทรงจำสนุกๆ มากเกินไปล่ะ

รู้เหรอ!?

เฮอะ

เฮอะ

ตอนที่ 39/จบ