ตอนที่ 8.1

โย่ว

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

จะเอาไปจ่อใส่ศัตรูที่ใกล้ตายแบบนี้เนี่ยนะ...

— เฮ้ๆ อย่าฝืนตัวเองสิ

แผลมันจะเปิดออกไปอีกนะ?

— เสียงเมื่อกี้กับเสียงนกหวีดนั่นเป็นนายใช่ไหม?

ฮ่าๆ...

นายตั้งใจจะมาฆ่าฉันสินะ?

ไม่น่าเชื่อเลย

แผลที่โดนพวกนายทำไว้มันยังปวดอยู่เลยนะ

นอนไม่ค่อยหลับเลยล่ะ ถึงได้ออกมาเดินเล่นตอนกลางคืนแบบนี้

ที่ได้มาเจอกันแบบนี้ก็น่าจะมีวาสนาอะไรบางอย่าง

เลยอยากจะมาเตือนนายไว้น่ะ

...เตือนเหรอ?

อย่างแรกก็คือเรื่องที่เพิ่งถูกโจมตีไปเมื่อกี้ไงล่ะ

อ๊ะ

เป็นฝีมือเพื่อนของนายใช่ไหม?

...อะไรนะ?

มือสังหารที่ฆ่าไปเมื่อครู่

นกหวีดนั่นเป็นนกหวีดที่ทหารยามใช้เรียกกำลังเสริม

ไม่แปลกใจเลยที่มันไม่หลงกลว่าเป็นของทหารยาม

ในหน่วยพิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์ก็มีคนที่ถูกย้ายมาจากหน่วยทหารยาม 'เพื่อนบ้านสีเทา' ด้วยนะ

พอได้ยินเสียงก็ตัดสินทันทีว่าเป็นของปลอม เลยตรงเข้ามาจะฆ่าฉันโดยไม่ลังเลเลยล่ะ

ไม่แปลกที่พวกมันจะคิดแค้น

คนนอกที่บุกรุกอาณาเขตของเรา แล้วจู่ๆ ก็ถูกสั่งให้เป็นลูกน้องเสียได้

ไม่ว่าจะขยะแค่ไหน ก็ยังมีศักดิ์ศรีและเงิน

ถ้าสองอย่างนี้ถูกรุกล้ำเข้ามา ก็ย่อมอยากจะแก้แค้นสิ

พอจะนึกออกไหม?

ชวี่เซี่ย

...ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก

ไม่อย่างนั้นก็อีกอย่างน่ะ

ที่บอกว่ามาที่เมืองนี้เพื่อแก้แค้นน่ะ ไอ้เรื่องนั่นน่ะ

โกหกน่า

...อะไรนะ?

เอามือกุมหน้าอกแล้วลองคิดให้ดีสิ

ที่นายได้เป็นอัศวินอย่างเป็นทางการคือตอนอายุ 19

วานิตซาตอนนั้นอายุ 17

ตอนนั้นมันเกิดภัยพิบัติขึ้นกับพวกนายที่เป็นพี่น้อง

คือการล่มสลายของธุรกิจค้างานศิลปะที่เป็นกิจการของตระกูล

และคือความล่มจมของคุณพ่อด้วย

เมื่อก่อนคุณวานเนสซ่าเล่าให้ฟังนะ

ก็เพราะว่าแม่ของนายป่วยอยู่แล้วหลังจากที่ตระกูลตกต่ำ แล้วนายก็อยู่ที่บ้านรับเลี้ยงมา

ก็เลยต้องเผชิญหน้ากับพ่อเพียงลำพังสินะ

คุณวานเนสซ่าเคยส่งจดหมายให้นาย แต่ไม่มีการตอบกลับ

หลังจากนั้นก็น่าจะไม่มีการส่งจดหมายมาให้เลยสินะ

เหตุผลก็คือการได้รับยศอัศวินไม่ใช่เหรอ?

ฉันรู้ว่าพี่ชายยุ่งนะ

แต่มันก็ทนไม่ไหวแล้ว

"แค่นิดเดียวก็พอแล้ว

ขอร้องล่ะ กลับมาเถอะ......

เข้าใจความรู้สึกนะ

ถึงแม้ตอนนี้กำลังจะก้าวไปเป็นอัศวินผู้ทรงเกียรติ แต่การที่พ่อติดยาเสพติดมันก็เป็นเรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน"

ก็เลยเมินคำขอของน้องสาวไป

แล้วก็ตัดขาดจากพ่อแท้ๆ ของตัวเองด้วย

สุดท้ายคุณพ่อก็ตายด้วยยาเสพติด ส่วนคุณวานเนสซ่าก็ไปทำงานที่กิลด์นักผจญภัยเพื่อใช้หนี้

ส่วนนายเองก็ยุ่งๆ เลยปล่อยปละละเลยเขาไป

แต่เมื่อไม่นานมานี้ คุณวานเนสซ่าก็เสียชีวิตไปแล้วนะ

นายก็เลยสูญเสียโอกาสที่จะขอโทษไปตลอดกาล

และแล้วเรื่องของหน่วยพิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกพูดถึงขึ้นมา

อย่างน้อยก็เพื่อเมืองที่น้องสาวเคยอยู่

ก็เลยมายังเมืองนี้เพื่อไถ่บาปของตัวเอง

ใช่มั้ยล่ะ?

หุบปากไปเลย!

ถึงจะเป็นการล้างแค้นให้น้องสาว ก็แค่อยากแสร้งทำเป็นว่าทำเพื่อหนีความรู้สึกผิดเท่านั้นแหละ

ในสายตานายมันมีความโกรธ แต่ไม่มีความกระตือรือร้นเลยสักนิด

ไม่ใช่เพราะว่าใจเย็นหรอก

ตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่สนใจแล้วล่ะ

ก็เลยมองข้ามบันทึกการดูแลไป

แม้แต่อัลวินที่เติบโตมาเป็นเจ้าหญิงก็ยังหาหลักฐานเจอได้ ปกติแล้วมันไม่มีทางมองข้ามได้หรอก

พอแล้ว

คงเป็นเพราะว่านายเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดและเหมาะกับบทฆาตกรดี

บอกให้หุบปากไปไง!

นายเองก็ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ได้ต้องการความจริงอะไรเลย

สิ่งที่ต้องการน่ะ

อย่าทำงานเพราะความรู้สึกผิดน่า

ก็แค่การให้อภัยจากน้องสาวเท่านั้น

มันก็ไม่ได้ผลดีอะไรหรอก