ตอนที่ 13.2

พาร่า

ฟุโอยโอย...

...อึก

โรแลนด์อยู่ไหน?

...

นี่มันดื้อด้านจริงนะ

ที่นี่...ชั้นสองนะเว้ย?

ทั้งที่ตัวใหญ่แต่ก็ยังคล่องตัว

อูววววว...

ไม่นะ...มันไม่ตายจริงๆ เหรอเนี่ย?

อ่า ฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ

ตอนที่โดนเศษซากทับนี่ไม่รู้ตัวเลยนะ

ฮ่าๆ

ไม่คิดเลยว่าการโดนหัวใจบี้มันจะเจ็บขนาดนี้

ไม่เคยคิดเลยจริงๆ

...แย่แล้วสิ

ฟื้นคืนชีพได้ในพริบตาเลยแฮะ

ไอ้ขยะเน่า ไอ้สารเลวไร้ความสามารถ เทพสุริยันเอ๊ย

เอาแต่ไอ้ไก่เห่ยๆ นี่มาให้เนี่ยนะ

จะจัดการไอ้หมอนี่ได้ยังไงดี?

แต่น่าเสียดายที่ท้องฟ้าก็ เป็นเมฆครึ้ม... ไม่น่าจะคาดหวังแสงแดดได้เลย

ถึงโดนพัดกระเด็นไป แต่การที่ยังมี "ดวงอาทิตย์ชั่วคราว" ติดตัวมาก็ถือว่าขอบคุณนะ...

เวลาใช้งานก็ลดลงเรื่อยๆ

จะใช้แผนการแบบสกปรกๆ เหมือนเมื่อครู่อีกแล้วเหรอ?

ถ้างั้นก็ให้ฉันเป็นคนเริ่มก่อนเลยแล้วกัน

เก๊๊อออออออออ

โอ้...!?

ห๊ะ!

ฮ่าๆ

แค่นี้เองเหรอ มัทธิว!

ไร้เรี่ยวแรงจริงๆ เลยนะพวกที่ไม่มีศาสนา!

!!

...อึก!

ด...

มาเธียว ยอมแพ้ซะ

นายไม่มีทางชนะหรอก

ไม่เอาอ่ะ

ว่าจะกลับให้ทันตอนกลางคืน

ก็สัญญากับไปแล้วนี่นา

จะหนีจากเทพสุริยันได้ยังไง เจ้าหนอนน่ารังเกียจ

ไม่ก็

ควรเรียกว่า มาเดวคัส ดีไหมล่ะ?

หืม

รู้เรื่องอดีตของข้าด้วยรึ?

เทพสุริยันมองเห็นทุกสิ่ง (ริล เนีย สเปกแทส)

อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นก็...

นายก็รู้ว่าทำไมถึงถูกเรียกว่า 'ผู้กลืนกินยักษ์' ใช่ไหม

นายคิดว่าเพราะอะไรล่ะ?

ห๊ะ!

เพราะโค่นยักษ์ได้รึเปล่า?

นั่นก็มีส่วนนะ

แต่ว่าส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่เติมเข้าไปทีหลังมากกว่า

เดี๋ยวจะทำให้ดูให้ดูเอง

พลังที่ซ่อนอยู่ในตัวของคุณ มัทธิว ที่เรียกว่า "ผู้กลืนกินยักษ์" นี่มัน...