ตอนที่ 5.1

สาวน้อยอัศวินผู้เป็นที่รัก

ได้พบกัน

ตอนที่ 5 หนึ่งปีก่อน

วันนั้น สถานที่แห่งนั้น

คอมิกส์เล่มที่ 1

ต้นฉบับ: ชิราคิเนะ ทาคุมิ ภาพ: คิอัง ออกแบบตัวละคร: มาชิมะซากิ

วางแผงแล้วนะ!

ตื่นแล้วเหรอ?

ไงจ๊ะ

โปลลี่

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

ฉันตกใจเลยนะ เพราะบรรยากาศเปลี่ยนไป

นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของฉัน

ดูสิ สวยไหมล่ะ

ใช่ไหมล่ะ

ผิดหวังเลยนะ

เธอก็ไปแตะต้อง 'ยา' ด้วยนี่นา

หนึ่งปีที่แล้ว

ฉันอยู่กับเธอมาเกือบปีแล้วนะ

ไม่คิดเลยว่าจะถูกเด็ก 5 ขวบมองอยู่

ไม่สิ จริงๆ เลยนะ

แค่นี้เองเหรอ?

บางทีมันอาจจะยังไม่พอหรือเปล่า?

เปล่า... ไม่ได้ว่าไม่พอหรอกนะ

แต่ผู้ชายก็ต้องมีเรื่องให้คลุกคลีไม่ใช่เหรอ

วันนี้มีนัดไปดื่มด้วยนี่นา

ไปก็เท่านั้นเองนี่นา

ไปแล้วดื่มคนเดียวแก้วเดียวก็เลิกแล้ว ไม่ใช่พวกสุขภาพดีหรอกนะ

ก็ยังไม่พอสินะเนี่ย

ขอโทษนะที่รายได้ของฉันมันแย่…

ไม่เป็นไร

บอกคุณนายไว้ว่าฉันจะเก็บเงินเพิ่มเป็นสองเท่าเลย

ขอโทษนะที่ฉันผิดเอง

ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างมันเป็นความผิดของฉันเสมอเลยล่ะ

มันเป็นเพราะฉันจัดการอะไรไม่เป็น เลยถูกลูกค้าตำหนิอยู่เรื่อยเลย

ก็เป็นเพราะความเกียจคร้านของฉันเองนั่นแหละ

ถ้างั้นเป็นความผิดของใครล่ะ?

ไม่สิ ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ

ฉันเอง

ฉันผิดเอง

นี่ โปลลี่

เล่นซนอยู่นานแค่ไหนแล้วล่ะ ใกล้ถึงเวลามีลูกค้ามาแล้วนะ

...นี่

ก็เพราะเธอเอาแต่ยึดติดอยู่กับเรื่องไม่สำคัญนี่แหละ

เจ้าหน้าที่มารับไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว

ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจแล้ว

คืนนี้จะให้เป็นวันพักผ่อนนะ

ดื่มเหล้าเสร็จก็จะกลับเดี๋ยวนี้แหละ

ชีวิตของฉันมันถูกใครบางคนควบคุมอยู่ตลอดเวลา

เพราะเทพแห่งดวงอาทิตย์ อัฟฟา บาบา คนนั้น ทำให้ถูกพรากพลังไป

จนกระทั่งไม่ได้เป็นนักผจญภัยด้วยซ้ำ ยังทำงานปกติแทบไม่ไหว

มาอยู่ที่เมืองนี้ได้ก็ปาเข้าไป 1 ปีแล้ว...

ตอนนี้ก็เป็นสาวน้อยอัศวินผู้เป็นที่รักที่อารมณ์แปรปรวนน่ะ

ช่างเถอะ... เดี๋ยวก็คงจะดีขึ้นเองล่ะมั้ง

ไง เจ้าตัวเล็ก

อะไรน่ะ มาร์ธิวเหรอ

ฉันแก่กว่าเธอนะ

ก็แสดงความเคารพให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?

อย่ามาทักไอ้เด็กนี่สิ ต้องไปหาเสื้อผ้าให้มันก่อน

มาร์ธิวเป็นไอ้ตัวไม่เอาไหน อย่าไปยุ่งด้วยเลย

คุณปู่... หรือจะเรียกว่าคุณเฒ่าก็แล้วแต่... เขาบอกไว้

แล้วก็คุณเดซด้วยนะ

ฉันได้ยินจากคุณเดซมาน่ะ

ว่าเขาสอนหนังสือให้พวกเด็กๆ ที่นี่ด้วยสินะ?

หรือจะให้ครั้งหน้าสอนฉันด้วยล่ะ?

ปฏิเสธแน่นอน

โอ้โห

แป้บ ๆ

ให้ตายสิ! ไม่ชอบพวกคนเมาเลย

รอดตัวมาได้นะ เกือบจะหมดตัวแล้วเนี่ย

ความน่าเบื่อหน่ายนี่ก็ไม่อยากเหมือนกัน

ช้าจังเลยนะ มีปัญหาอะไรเหรอ

ไอ้พวกบ้าสองคนไปอาละวาดในกิลด์น่ะ

แค่นั้นเอง นายก็สบายมากเลยสิ

ว่าเป็นคนเมามันก็ไม่เป็นไรหรอกนะ

แต่ว่ามันมีเรื่องให้ยุ่งยาก

แล้วมันก็เลยกลายเป็นเรื่องปวดหัว

พวกแกเป็นยากูซ่าเหรอ?

เป็นพวกจาก 'โล่แห่งเทพีสงคราม' น่ะ

โล่แห่งเทพีสงคราม

กลุ่มที่กำลังเป็นที่นิยมตอนนี้... ไม่สิ กลุ่มหกคน

ผู้นำคืออัลวิน เมย์เบิล พริมโรส แมคทาร์ลอด เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรแมคทาร์ลอดที่ถูกอสูรทำลาย

แค่อยู่ในโรงเตี๊ยมก็ต้องได้ฟังเพลงสรรเสริญเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พวกชั้นต่ำ หรือเรียกให้ถูกก็คือพวกมือใหม่

ตอนนี้ก็กำลังตั้งปณิธานว่าจะฟื้นฟูอาณาจักร และกำลังท้าทายดันเจี้ยนใหญ่ที่ชื่อว่า 'พันปีรัตติกาลขาว'

ใช้ชื่อเสียงของเจ้าหญิงมาอวดดีนักหนาเลยนะ

แล้วก็ทะเลาะกับพวกนักผจญภัยคนอื่นกันใหญ่เลย

จำได้ว่าครั้งก่อน... มีคนตายไปคนนึงสินะ

ได้ยินมาว่าโดนกลืนทั้งตัวที่รินตวูลมเลยนะ

ก็เลยไม่ลงไปสำรวจดันเจี้ยน แต่ไปเมาแล้วทะเลาะกันสินะ...

น่าสงสารจัง

อาชีพนักผจญภัยนี่มันเหมือนการค้าที่ข้างๆ ความตายเลยนะ

เข้าใจความรู้สึกเลย เราเองก็... เพราะพรุ่งนี้มันก็เป็นเรื่องของเราเหมือนกันนี่นา

นี่ มาร์ธิว

ไง มาจี้

คืนนี้... เป็นไง?

สาวน้อยแม่สื่อมาจี้

ดีจังเลย ยินดีต้อนรับนะ

แต่ว่า

ดูเหมือนว่าคุณจะมีนัดไว้ก่อนแล้วนะ

...

งานจะเสร็จเมื่อไหร่เหรอ?

เซร่า!

มานี่ไม่ได้เหรอ

ก็เพราะว่า...

เงินเหรียญเงินนี่ เก็บไว้ก่อนเถอะ

แล้วคืนนี้ก็นอนกับลูกสาวเถอะนะ

สวัสดีครับ คุณหนู ยินดีที่ได้รู้จักครับ

ช่วงนี้มันไม่ปลอดภัยเลยนะ

ได้ยินว่ากำลังเล่นกับเอพริลอยู่นะ

ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้มากเกินไปใช่ไหมครับ?

เป็นเด็กดีมากเลยครับ

ใจดี แล้วก็ยังสอนตัวอักษรให้เด็กคนอื่นด้วย

แล้วคุณล่ะครับ?

ชอบเอพริลนะ แต่ไม่ชอบเรียน

ผมก็เหมือนกันครับ

ต่อไปนี้ก็ช่วยเป็นเพื่อนกับเจ้าตัวเล็กให้ดีด้วยนะ

รับทราบครับ

นี่... หนูทำได้ดีไหมคะ?

โอ้?

โรงเตี๊ยมคำรามสิงห์ทองคำ

อี

สั่งไปแล้วก็เลี้ยงเบียร์สักแก้วให้หน่อยสิ

ขอเอลหน่อย

นี่ เอาเงินล่วงหน้าไปก่อนนะ

...มีธุระอะไรเหรอ

ไม่มีธุระอะไรหรอก

ถ้าจะให้พูดก็คงเป็นการมาคุยกันอย่างนี้น่ะนะ

ถ้างั้นก็เสร็จธุระแล้วสินะ

จะกลับหรือไม่กลับน่ะ เป็นสิทธิ์ของผม ไม่มีใครมาสั่งผมได้

ถ้างั้นฉันจะออกไปนะ

ได้ยินมาว่าเสียเพื่อนร่วมทางไปสินะ

เข้าใจเลย มันทรมานจริงๆ

ความโศกเศร้าจากการสูญเสียเพื่อนร่วมทางอันล้ำค่า

ความรู้สึกไร้พลังของตัวเอง หรือความรู้สึกเสียใจ... อะไรต่างๆ

มันถูกคลุกเคล้าปั่นป่วนอยู่ลึกๆ ในท้อง

มันไม่ใช่สิ่งที่แค่จะกำจัดออกไปง่ายๆ หรอกนะ

จนรู้สึกเหมือนว่าขาดครึ่งตัวไปเลย

ไม่ใช่แค่ฝันถึงนะ ต่อให้ทำอะไรอยู่ ภาพตอนที่เขาตายก็ยังติดอยู่ในหัวตลอด

แต่แทนที่จะมองไปที่คนที่จากไป ก็ต้องหันไปมองเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็ต้องปกป้องพวกเขาด้วย

แต่นะ

นั่นมันเป็นแค่เหตุผลทางตรรกะเท่านั้นเอง

เป็นแค่ภาระหน้าที่ที่ว่า "ควรจะ" หรือ "ต้องทำ" น่ะ

ความเจ็บปวดนี้มันไม่หายไปง่ายๆ

จะอยู่แบบนี้ไป... ตลอดไปสินะ

...แกก็เป็นนักผจญภัยด้วยเหรอ?

สมัยก่อนนะ

ขอโทษที่มาทำเหมือนกำลังขุดคุ้ยบาดแผลเก่าๆ น่ะ

ขอแสดงความเสียใจไว้ก่อนนะ

นี่เป็นคำแนะนำจากคนที่ผ่านโลกมาแล้วนะ

เศร้าได้ แต่อย่าบอกให้ลืมก็ไม่จะบอก

ความโกรธ ความกลัว ความเกลียดน่ะ เก็บไว้ได้ตามใจชอบเลย

แต่วิธีเดียวที่อย่าทำเด็ดขาดเลยนะ คือความเสียใจ

ไอ้สิ่งนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่แค่ "ดื่ม" แล้วจะหายไปนะ

ดื่มไหม?

น่าจะผิดเป็นคำว่า "ทำ" นะ

ความเสียใจมันก็เหมือนกับ "ยา" เลยล่ะ

ถ้าเราพยายามจะหนีจากความเจ็บปวด

แล้วจมดิ่งอยู่กับความสงสารตัวเอง สุดท้ายก็จะขยับไปไหนไม่ได้เลย

อ่า ถ้าทำแบบนั้นก็คงดี

ถ้าตระหนักได้เร็วขึ้น

...ก็สามารถคิดได้เป็นร้อยเป็นพันเลยนะ

มันก็แค่จินตนาการเท่านั้นแหละ

ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?

ถ้าเป็นผมล่ะก็ จะฟังเรื่องกังวลใจสักหนึ่งหรือสองเรื่องให้เต็มที่เลยนะ

ว่าไง? ไปดื่มต่อที่อื่นไหมล่ะ

แถมยังจ่ายให้ที่นี่ด้วย

หยุดนะ รัลฟ์!

จู่ๆ ก็ใช้กำลังใส่แบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

คุณหนูครับ ไม่ควรมาข้องแวะกับคนเลวๆ แบบนี้เด็ดขาดครับ

ไปกันเถอะครับ ท่านลอร์ดรัสต้าก็รออยู่

ปล่อยนะ รัลฟ์!

ไม่นะ วันนี้ฉันจะให้คุณพูดเองเลย

คุณหนูต้องรีบลงไปใน "เขาวงกต" โดยเร็วที่สุด...

หยุดนะ!

...ไม่ใช่เด็กแล้วนะ กลับเองได้

ขอโทษด้วยนะครับ... แต่ว่า

เข้าใจว่าคุณรู้สึกไม่สบายใจ แต่ว่า... ได้เวลาแล้วนะ

ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะเสียเวลาเปล่าไปเท่านั้นแหละครับ

บิลครับ

ถ้างั้นผมกลับนะ

ที่ทำให้วุ่นวายด้วย ขอโทษด้วยนะ

สะอื้น...

ฮึก...

...?

สะอื้น...