ตอนที่ 7.2

ไอ้หมอนี่... เดี๋ยวจะให้แกสบายไปเลย

ไอ้สารเลว!

ผู้หญิงคนนี้... กลับมาแล้วเหรอ!!

ไม่เป็นไรนะ

……ทำไมถึงกลับมาล่ะ

มันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

มาช่วยแกเอง

ฉัน...

จะไม่ทอดทิ้งสหายหรอก

โครมมม!

เสียงนกหวีดเมื่อกี้ทำให้พวกทหารยามขยับตัว

เริ่มเต็มตัวกับภารกิจกำจัดงูสามหัวแล้วสินะ

พวกแกมันจบสิ้นแล้ว

พวกเด็กๆ น่ะปลอดภัยดี

พรุ่งนี้คงได้กลับบ้านแล้วล่ะ

ดีจังเลย

โดนชกเข้าเต็มๆ นี่สมกับที่มาเลยนะ

……เสียงนกหวีดเมื่อกี้ล่ะ?

จูบแบบทางอ้อมเหรอ?

ยืมมาจากพวกทหารยามตรงนั้นน่ะ

อย่าพูดไร้สาระน่า ฉันเช็ดออกหมดแล้ว

เหอะ...

ฟุฟุ

……เป็นอะไรไป หัวเราะอะไรน่ะ

เปล่าหรอก พอมีคุณแล้วนึกขึ้นได้เลย

เรื่องอะไรเหรอ?

ฉันน่ะ

เป็นคนที่

ดีกว่าที่ฉันคิดไว้นิดหน่อยน่ะ

อืม...

...ตอนนี้โบลีคงจะร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็นอนหลับอยู่มั้ง

กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้วสินะ

โบลี กลับมาแล้วนะ

เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ

...ปอรี?

ไม่ไหว... ลองมองดูแล้วก็ไม่เจอเลยนี่นา

มีคนบอกว่าเห็นเด็กที่คล้ายๆ กันกำลังนั่งรถม้าอยู่ด้วย...

อย่างนั้นเหรอ... โพลลี่คงจะน่าสงสารแย่เลยนะ

สักวันคงได้เจอกัน

อย่าเพิ่งทิ้งความหวังไปสิ ทั้งฉันและเธอนะ

...งั้นฉันไปก่อนนะ

(ร้า = 1)

ไง

ขอโทษนะที่เรียกเจ้ามากะทันหัน

เรื่องที่เราคุยกันน่ะ แน่นอนว่าไม่ได้ลืมหรอก... แค่

อ่า เปล่า

แค่อยากจะมายืนยันกับคุณเฉยๆ น่ะ

ขอบคุณที่สนใจนะ แต่ไม่ใช่เรื่องนั้น

ถ้าจะให้พูดก็ว่าได้ว่า

เป็นขั้นตอนก่อนหน้าน่ะ

ใช่ๆ เรื่องของออสการ์มันคลี่คลายแล้วนะ ไอ้หมอนั่นจะไม่กลับมาอีกแล้ว

ส่วนสร้อยคอหยกน่ะ ยังหาไม่เจอเลย

รบกวนรออีกสักหน่อยนะ

ดูนั่นสิ

นั่นไม่ใช่อาชญากรรมหรอก มันถูกกฎหมาย

พวกเด็กพวกนั้นถูกขายให้พ่อแม่ตัวเองต่างหาก

ถ้าองค์กรนี้ล่มสลาย ก็จะมีองค์กรอื่นมาแย่งชิงพื้นที่ของพวกเขานั่นแหละ

แค่เรื่องวุ่นวายเมื่อวันก่อนเนี่ย ความยุติธรรมและความสงบเรียบร้อยของเมืองนี้ก็ยังไม่สั่นคลอนเลย

จงใจพาฉันมาที่นี่เพื่อจะโชว์สิ่งนี้เหรอ?

ถ้าจะให้พูด ก็คงเป็นเพราะจะเตือนไม่ให้คุณเดินข้ามสะพานอันตรายอีกครั้งน่ะ

คราวหน้าก็ทางนี้ล่ะ ไปกันไหม

นี่เป็นแค่การบอกใบ้ก่อนการบอกใบ้เลยนะ

สายแล้วนะ

อย่าพูดแบบนั้นสิ ในเมื่อมาทันแบบนี้แล้วนี่นา

นี่! อย่าหัวไวสิ!

ฮ่าๆ ขอโทษนะ

ได้ยินมาจากคุณเซร่ากับคุณแม็กกี้ล่ะ

ว่าช่วยไว้ด้วยชีวิตเลย

ขอบคุณนะคุณแมทธิว

พี่อาโอะ

นี่ เซร่า

เมื่อคราวก่อนขอบคุณมากๆ เลยนะ

เมลินดา... เอ๊ะ ไม่สิ มาจี้ ใช่ไหม กำลังจะออกจากเมืองเหรอ

ก็เป็นแบบนั้นไปแล้ว การไปให้เร็วกว่าก็คงจะดี... มาธิวแนะนำไว้แบบนั้น

เอ่อ... ทำให้เต็มที่นะ นี่เป็นของขวัญอำลา

เอ๊ะ มากขนาดนี้เลยเหรอ

จากโพลลี่นะ... ก็เขามาไม่ได้ แต่เขาขอโทษพวกคุณหลายครั้งเลยล่ะ

อืม จะให้อภัยนะ

ใจเย็นๆ แล้วส่งจดหมายมาให้ด้วยนะ

รออยู่นะ

นี่แหละคือเรื่องที่เธอพูดถึงเบื้องต้นน่ะ

ใช่แล้ว

สิ่งที่เธอทำลายไปน่ะ

คือชีวิตของแม่ที่เฝ้ารอเจ้าลูกสาวที่คิดว่าจะไม่ได้กลับมา

และสิ่งที่ปกป้องไว้ได้ก็คือ

ชีวิตที่ไร้สาระขนาดที่แม้แต่เสียงลมพัดกระทบหน้าต่างก็ยังตอบสนองได้

คือสิทธิ์ของเด็กผู้หญิงที่ฝันร้าย ว่าจะได้ฟังเพลงกล่อมเด็กอยู่บนเตียงกับคุณแม่

ว่ากันตามความยุติธรรมอะไรนั่น ความสงบเรียบร้อยอะไรนั่นน่ะ

ฉันว่าทางนี้มันสุดยอดกว่าเยอะเลยนะสำหรับฉัน

ผลลัพธ์มันอาจจะไม่เหมือนกับในอุดมคติของนายก็ได้นะ

แต่ฉันก็อยากจะลองพิสูจน์ดูว่ามันจะเอาชนะพรหมจรรย์ของนายได้ไหมล่ะ

ไม่สิ ใช่แล้ว แบบนี้แหละดีที่สุด

มันใช่แบบนี้แหละดีแล้ว

น่าจะดีกว่าสิ... สุดยอด... เหรอ?

อืม สุดยอดจริงๆ

อย่างนั้นเหรอ โล่งใจจัง

ว่าจะได้สัมผัสของบริสุทธิ์จากคนสวยขนาดนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดเลยนะ

มันช่างทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำจริงๆ

แบบนี้ฉันก็จะได้อยู่กับเธออย่างสบายใจ

อ๊ะ

ซุกซนได้เต็มที่เลยล่ะ

เข้าใจแล้ว

ถึงจะมาทีหลังแล้วก็ตาม

มันก็เป็นแบบนี้แหละ

ไม่พูดหรอก

แล้วก็...

ใช่แล้วล่ะ

มันก็มีเรื่องที่สะดวกสำหรับฉันด้วยนะ

สึมิ

คืนแรกกับคุณ ถ้าคุณช่วยรอสักหน่อยก็จะดีใจนะ

เอ๊ะ?

อะไรเหรอ ก็ประมาณร้อยปีน่ะ

หรือบางทีอาจจะถึง 200 ปีก็ได้นะ

อืม...

ระหว่างนั้นก็รักษาตัวให้หายให้ได้นะ

เพราะคุณน่ะจะต้องกลายเป็นราชินีที่แสนวิเศษได้อย่างแน่นอนเลยนะ

โพลลี่

คุณอยู่ที่ไหนมาตลอดหนึ่งปีนี้ล่ะ?

เจ้าชาย

คุณปรากฏตัวมาที่ตรงนี้ทันทีหลังจากที่ทิ้งฉันไป

แล้วก็ช่วยฉันออกมาจากเมืองสกปรกนี่

เจ้าชายของฉัน

อ๋อ เข้าใจแล้ว สินะ "จอมเก่งไม่ลด" ตามข่าวลือ

แถมยังไร้ซึ่งเศษเสี้ยวของคุณธรรมอีกด้วย

เป็นเศษสวะที่ไม่มีสมองเลย

อ้อ นั่นไง

คุณก็เปลี่ยนรสนิยมไปนะ

ชอบไก่เชฟโรลแบบพิสดารนั่นเหรอ?

ดีกว่าแกเยอะเลย

อดีตขุนนางแห่งอาณาจักรแมคทาโรด

คดีนี้ เกี่ยวข้องกับอัลวินด้วยเหรอ...?