ตอน 27: Chapter 27

หัวหน้าบาทหลวง มีจดหมายมาถึงครับ

จะตอบกลับยังไงดีล่ะครับ?

ตอนที่ 27

คันโตーนาสินะ...

ทำไมถึงทำหน้ายิ้มแย้มแบบนั้นล่ะครับ!?

แค่ตอบว่า "อดีตผู้นำวิหารเสียแล้ว" ก็พอ

จะรอดูสถานการณ์แล้วค่อยตัดสินใจจนถึงพิธีสวดภาวนา

ไม่ใช่เทศกาลเก็บเกี่ยว แต่เป็นพิธีสวดภาวนาสินะครับ

สำหรับพิธีสวดภาวนาครั้งนี้ จะไม่ส่งนักบวชไป

ถ้าไม่ได้รับพรจากเทพเจ้า การเก็บเกี่ยวก็จะมีความแตกต่างอย่างชัดเจน

ผืนดินมันกำลัง เสื่อมโทรมลงไปเรื่อยๆ เลยนะ

นั่นมัน...!

นั่นหมายความว่าคนที่นั่นต้องการผู้นำวิหารที่จะนำมาซึ่งพรให้ฮัสเซสินะ

หรือว่าขุนนางที่สามารถหาเงินได้

อยากจะให้แน่ใจว่าเขาจะเลือกอันไหนกันแน่

ถ้าเลือกผิด หัวหน้าเมืองฮัสเซก็จะ ถูกโค่นล้มโดย ชาวเมืองที่หิวโหย

ถ้าแค่ขับไล่สิ่งนั้นออกไปก็ง่ายแล้ว

ถ้างั้นพวกตัวปัญหาควรจะถูกกำจัดไปให้เร็วเลยไม่ใช่เหรอครับ/คะ?

โรเซไมน์ "เรื่องไม่ดี" ที่คุณหมายถึงคืออะไรเหรอ?

เอ่อ...? เอ่อ...

การขายเด็กกำพร้า

หรือการให้ "สินบน" แก่หัวหน้าวิหารเก่าหรือขุนนาง...

หรือการมอบเงินทองเพื่อขอความช่วยเหลืออะไรบางอย่าง...

อะไรทำนองนั้น...

นั่นก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องไม่ดีนี่นา?

เอ๊ะ...?

มันก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี

นี่นา...?

หัวหน้าเมืองจะดูแลเด็กกำพร้าแทน

ว่าจะขายหรือไม่ขายก็เป็นสิทธิ์ของหัวหน้าเมือง

มันก็เป็นแบบนั้นกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นี่เหมือนกัน

แม้ว่าฉันจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

ในโลกใบนี้ ฉันก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องปกติของมัน

ถ้าอย่างนั้นสินบนก็...

จะให้ขุนนางช่วยอำนวยความสะดวกให้

การมอบของขวัญเพื่อ

ให้ความรู้สึกดีๆ นั่นเป็นเรื่องธรรมดา

เบนโนเองตอนที่เจอฉันครั้งแรกก็เอาของขวัญมาไม่ใช่เหรอ

ตอนนั้นคิดว่าเป็นแค่ของฝากเท่านั้น แต่

พอพูดแบบนั้นแล้วก็อธิบายไม่ได้ว่ามันต่างจากคุณฮันโนกับหัวหน้าเมืองตรงไหน

เอ๊ะ?

การที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันที่เป็นขุนนาง

และการที่ได้แสดงความคิดเห็นต่อการตัดสินใจของเรา

ตามปกติแล้ว เงินที่ได้จากการขายเด็กกำพร้าในคันโตーนาแห่งนี้

มีแผนว่าจะนำไปเตรียมรับมือฤดูหนาว

ถ้าถูกพูดถึงแบบนั้น

สำหรับชาวบ้านธรรมดาแล้ว การเตรียมพร้อมสำหรับฤดูหนาวมันสำคัญแค่ไหน คุณก็รู้ดีอยู่แล้ว

นอกจากนี้ ในฐานะบุตรบุญธรรมของเจ้าผู้ครองแคว้น คุณก็ดำรงอยู่ได้ด้วยภาษีของชาวเมือง

ผู้ที่ใช้คฤหาสน์ในฤดูหนาวมีประมาณหนึ่งพันคน

ชาวเมืองที่เสียภาษีจำนวนนั้น และเด็กกำพร้าที่กินทรัพยากรของเมือง

คนที่ควรได้รับการปกป้องก็คือชาวเมือง

นั่นหมายความว่าสำหรับฮัสเซแล้ว พวกเรานี่แหละคือตัวปัญหาใช่ไหมครับ/คะ?

ณ ตอนนี้ก็คืออย่างนั้นแหละ

หวานจัง

เพื่อที่จะเริ่มกิจการสิ่งพิมพ์ ก็จำเป็นต้องมีคนที่ไม่ทำงานอื่น

ฉันสามารถให้แรงงานแก่เด็กกำพร้าได้ เพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่มั่นคง

ดังนั้นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจึงเป็นเรื่องที่สะดวก

นอกจากนี้ ท่านเจ้าเมืองยังอนุญาตให้แล้วด้วย เลยมั่นใจได้เลย

ที่ท่านเจ้าเมืองอนุญาต ก็เพราะว่า

การที่เด็กกำพร้าได้ทำงาน ก็จะทำให้เก็บภาษีจากพวกเขาได้ด้วย

มันไม่ใช่แค่เรื่องของความเมตตาเท่านั้น

คุณไม่รู้เหรอว่าควรจะให้ความสำคัญกับอะไร?

เข้าใจ...แล้วครับ/ค่ะ...

สำหรับหัวหน้าเมือง เรื่องค่าชดเชยของพวกเด็กกำพร้า จะจัดการให้ครับ/ค่ะ

แบบนั้นเรื่องนี้ก็คลี่คลายแล้วใช่ไหมครับ/คะ?

พูดอะไรน่ะ?

ต่อให้การชดเชยของเด็กกำพร้าเสร็จสิ้นลงแล้ว

เอ๊ะ?

การลงโทษของคนคนนั้นที่ขัดคำสั่งขุนนาง มันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วนี่นา

นะ...

เดิมทีฉัน

ไม่คิดเลยว่าการรับรู้ของฉันเกี่ยวกับความผิดของเธอจะแตกต่างกันขนาดนี้

พอดีเลย

นั่นคงจะเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับเธอ

สร้างกลุ่มผู้คัดค้าน

และเลี้ยงดู

ให้หัวหน้าเมือง โดดเดี่ยวไป

โรเซมาอิน

ถึงแม้จะถอดหัวหน้าเมืองออกไป แต่ให้เมืองของฮัสเซยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่น

จงเลี้ยงดูคนที่เชื่อฟังเราให้เป็นคนสืบทอดตำแหน่ง

แล้วให้คนๆ นั้นได้รับการยอมรับจากชาวเมืองของฮัสเซในฐานะหัวหน้าเมือง

ลองทำดูสิ

●●●●●

ให้ฉัน

ให้ใส่ร้ายคนอื่นเหรอ?

เรื่องแบบนั้นน่ะ มันเป็นเพราะความเอาแต่ใจของฉัน เลยไปสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคน

ฟ...

นั่นมัน

มันไม่จบแค่โดนดุอย่างเดียวนะ

ฉันถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่ามันเป็นเรื่องไม่ดี

นอกจากนี้

บทกวี

โรเซมาอิน

ไม่อยากเลย น่ากลัว

ตั้งใจหน่อยสิ

ไม่อยากทำ

ถ้าคุณไม่ขยับ เด็กกำพร้าของวิหารโคชินก็ออกไปป่าไม่ได้

เก็บของก็ไม่ได้

งานในโรงงานก็หยุดชะงัก

แม้แต่พรจากพระเจ้า ก็กลายเป็นตัวถ่วงที่ขวางทางให้คนกินได้

จะลักพาตัวมาขังเอง

ให้พวกเขาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่

ตา ตา

แต่ว่า

แต่ว่า

ฉันไม่รู้วิธีการใส่ร้ายคนอื่นเลยค่ะ

ทำไม่ได้ ไม่รู้จัก

งั้นก็จงรู้ซะ

เป็นครั้งแรกของเธอสินะ

จะสอนวิธีการให้เอง

โรเซมาอิน เป็นอะไรไปเหรอ?

หน้าซีดเชียว

พอคิดถึงปัญหาของเมืองฮัสเซแล้ว มันก็กลัวจนนอนไม่หลับเลยค่ะ

จะทำหน้าเฉย ๆ แบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

สำหรับหัวหน้าปุโรหิตแล้ว แค่นั้นก็ถือเป็นเรื่องยากเกินตัวสำหรับฉันแล้วค่ะ

แค่นั้นเองเหรอ?

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คงนอนไม่หลับแล้วก็เป็นลมไปแน่ ๆ เลยค่ะ

...อ่อนแอเกินไปนะ

เธอเนี่ย

เจ้าหญิงโรเซมาอิน ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ

การเก็บผ้าสำหรับชุดเปิดตัว

การเตรียมการของฮาริโกะพร้อมแล้วค่ะ

เราต้องคิดให้ดีเลยว่าควรจะเตรียมชุดแบบไหน

เพราะว่าทั้งคุณชายวิลฟรีทและเจ้าหญิงโรเซมาอิน ก็เป็นการเปิดตัวครั้งแรกของปีนี้เลยนะคะ

เจ้าหญิงชอบชุดแบบไหนคะ?

ให้คุณจัดการเลยค่ะ

เจ้าหญิงชอบผ้าแบบไหนดีคะ??

ให้คุณจัดการเลยค่ะ

เจ้าหญิงคะ

อา... ให้คุณจัดการเลยค่ะ

เหนื่อยหน่อยนะคะ

ฉันแค่พยักหน้าเฉยๆ เองนะเนี่ย

ของเล็กๆ น้อยๆ อย่างอื่นก็สั่งมาเลยเถอะค่ะ

ในโลกนี้ การได้ชุดใหม่นี่คงเป็นอีเวนต์ที่หรูหราและทำให้ใจเต้นรัวสินะคะ

เจ้าหญิงคะ

สำหรับการเข้าเฝ้าท่านเจ้าเมืองหลังจากนี้

อืม เวลาพอไหมคะ

จะใช้เวลาสักหน่อย รบกวนอ่านตรงนี้รอสักครู่นะคะ

!

หนังสือ!

หนังสือ!

อ่านหนังสือได้แล้ว!

ขอบคุณนะ คุณริฮายาร์ดะ

เจ้าหญิงโรเซมาอินชอบแบบนี้เหรอคะ

จริงๆ แล้วอยากจะอ่านต่ออีกจังเลย...

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ต้องไปขอท่านพ่อบุญธรรมให้ส่งคืนให้ฟูโกะให้ได้

ไม่รู้ว่าจะส่งคืนให้ได้ไหมนะ...

มีอีกคนดูจะน่ารำคาญแล้วสิ

คุณวิลฟรีทพี่ชาย สบายดีนะคะ

พวกคุณชายฝั่งนั้น เป็นอะไรไปเหรอคะ?

อา... คือว่า...

หนีเรียนมาสินะ

พวกเธอจะไปไหนกันล่ะ?

ถ้าตอบตามตรงว่า "จะเข้าไปคุยกับท่านพ่อบุญธรรมแทนคุณ" มันก็ดูน่ารำคาญเหมือนกันนะ

แล้วถ้าโกหกมันก็ดูน่ารำคาญเหมือนกัน

ตรงนี้ขอแบบคุณหนูสูงศักดิ์หน่อยนะ

เพราะว่าฉันกำลังให้คุณริฮายาร์ดะพาไปอยู่ค่ะ...

ตรงนี้คือห้องพักผ่อนชั้นสองของคฤหาสน์ใหญ่ค่ะ คุณชายวิลฟรีท

ตรงนั้นคือของท่านพ่อ... !

ไม่ยุติธรรมเลย!

ทำไมถึงได้ได้เจอท่านพ่อบ่อยกว่าเจ้าหญิงโรเซมาอินตั้งเยอะ!

เกลียดเธอจังเลย!

คุณชายวิลฟรีทนี่นะ!

อยู่ตรงนี้!

คุณวิลฟรีทคะ กลับไปที่ห้องของคุณเถอะค่ะ

คุณอาจารย์มอร์ริตซ์กำลังรออยู่ค่ะ

แย่แล้ว

โดนจับได้ซะแล้วสิ

พอได้แล้วน่า

ปกติก็รู้สึกไม่ค่อยดีเพราะอดนอนอยู่แล้วด้วยสิ

เป็นเพราะเจ้าหญิงโรเซมาอินนั่นแหละ บ้าเอ๊ย!

คนโง่คือคุณวิลฟรีทพี่ชายต่างหากล่ะ!

ตัวเองน่ะ หนีเรียนมาเล่นตามใจชอบ!

แล้วก็สร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้างอีก

ไม่เรียนอะไรเลย แถมก็ไม่ทำงานด้วย

แล้วอะไรของฉันที่มันได้เปรียบนักหนาคะ!

พวกเราถูกให้รอเรียนที่ปราสาทจนกว่าพี่ชายจะจำตัวอักษรได้ค่ะ

ถ้าคุณวิลฟรีทเรียนจนจบแล้ว

ถ้าการเรียนของฉันที่ปราสาทเริ่มขึ้นแล้วล่ะก็

ใครกันที่เป็นคนขี้ขลาดไม่ยอมเรียนตามหน้าที่ของลูกเจ้าเมืองแล้วเอาแต่หนีล่ะคะ?

ด้วยเหตุผลนั้น ก็อาจจะหนีจากงานนั้นมาได้

ด้วยนิสัยของท่านผู้นำนักบวชคนนั้น คงไม่เป็นเรื่องง่ายๆ แบบนั้นหรอกนะ

ถึงอย่างนั้นก็แอบหวังว่า

ฉันเองก็อยากจะหนีเหมือนกันนะ

แต่ถ้าหนีไปล่ะก็

××××

นะ... แกนี่มันปากดีจริงๆ เลยนะ เจ้าหญิงโรเซมาอิน!

ทำตัวให้สมกับเป็นลูกเจ้าเมืองหน่อยสิ จะได้ไม่พูดจาโอ้อวดกับฉันแบบนี้

ถ้าว่างขนาดนั้น ก็ไปทำแบบฝึกหัดของท่านผู้นำนักบวชให้สมกับเป็นลูกคุณหนูสิ!

คุณโรเซมาอินคะ หยุดหน่อยเถอะค่ะ!

อา...

รู้ว่านี่มันแค่การระบายอารมณ์ไปงั้นเอง

แต่มันหยุดไม่ได้เลย

ขออนุญาตนะคะ

ดูเหมือนว่าสีหน้าของคุณโรเซมาอินจะดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ...

ถึงจะโกรธก็ยังดูเหมือนว่าพลังงานจะถูกใช้ไปจนหมด ทำให้ยิ่งน่าหมั่นไส้เข้าไปใหญ่เลย

คุณหนูคะ ขออนุญาตนะคะ

ขอบคุณค่ะ คุณริฮายาร์ดะ

ถ้าได้เดินทางภายในปราสาทด้วยสัตว์ขี่ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะคะ

ก็จริงนะคะ ลองเสนอเรื่องนี้กับออว์บดูไหมคะ

เอ!?

ทำได้ด้วยเหรอ!?