ตอน 32: Chapter 32

ตอนที่ 32

แผนการเรียนใหม่

อันดับแรก การเรียนของพี่วิลฟรีทมันช้าเกินไปเป็นปีๆ เลยครับ

แล้วผมก็รู้สึกว่าสภาพแวดล้อมของพี่วิลฟรีทมันขาดเป้าหมายไปหน่อยครับ

ถ้ามีเป้าหมายที่ชัดเจนว่าอยากเป็นแบบนี้ อยากทำแบบนี้ คนเราก็จะพยายามน่ะครับ

แต่ว่าพี่วิลฟรีทน่ะ ถูกกำหนดให้เป็นเจ้าเมืองคนต่อไปแล้ว ทั้งตัวเขาเองและคนรอบข้างก็เลยไม่มีแรงจะพยายามอะไรเลย

เขาคงไม่รู้ถึงความรู้สึกสำเร็จจากการพยายามเพื่อให้บรรลุเป้าหมายหรอกใช่ไหมครับ?

แต่การจะเป็นเจ้าเมืองคนต่อไปมันก็ต้องใช้เวลาอีกนานเลยนี่นา

เพื่อที่จะได้รู้สึกถึงความสำเร็จ ก็ลองเริ่มจากเป้าหมายเล็กๆ น้อยๆ ก่อนดีไหมครับ

ให้ภารกิจที่ทำสำเร็จได้ในระยะเวลาสั้นๆ แล้วค่อยๆ ให้เขาเดินหน้าไปทีละขั้น

แล้วก็ต้องมีคนที่อยู่ใกล้ๆ คอยชื่นชมความสำเร็จเล็กๆ นั้นและร่วมยินดีไปด้วยกันด้วยนะ

คนที่คอยปลอบโยนแม้จะล้มเหลวไปแล้ว

คู่แข่งที่ทำให้รู้สึกว่าไม่อยากแพ้

ผมคิดว่ามันขาดสภาพแวดล้อมสำหรับการเติบโตพวกนั้นไปหน่อยครับ

การแข่งขันในหมู่ญาติสนิทนี่นะ...

การแข่งขันเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับการเติบโตเลยล่ะครับ

ตระกูลนี้มันอ่อนโยนกับคนในครอบครัวเกินไปจริงๆ

ในเมื่อมีคุณลุงที่ตั้งใจจะเหยียบให้ตกอยู่แล้ว ถ้าไม่แข่งกันตรงนี้ก็ไม่ไหวสิ!

เลมอน

แล้วก็มีเรื่องที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างพี่วิลฟรีทกับคุณพ่อบุญธรรมในตอนนี้ครับ

คือคุณริชาร์ดาครับ

ผมได้ยินมาว่าคุณริชาร์ดาเป็นผู้ที่เลี้ยงดูคุณพ่อบุญธรรม คุณเฟอร์ดินันด์ แล้วก็คุณคัลสเต็ดด้วยครับ

ถ้าเป็นคุณริชาร์ดาแล้ว ก็เป็นคนที่จะห่วงใยลูกของตระกูลเจ้าเมืองจากใจจริงแล้วก็สามารถดุได้ด้วยครับ

เข้มงวดเกินไปก็สงสารสิครับ

ผมคิดว่าคนๆ นี้จำเป็นสำหรับคุณพ่อลูกคู่นี้ครับ

คุณจิลเวสเตอร์

วันนี้ผมได้ทราบมาจากคุณราคุชิครับ

ว่าคุณวิลฟรีทยังทำแม้แต่สเกลของเฟชปิล์ยังไม่คล่องเลยครับ

มีข้อมูลใหม่โผล่ออกมาเหรอ!?

ถ้าพลาดในการแสดงฤดูหนาวจะน่าสงสารกว่านะครับ

พอได้แล้วครับคุณจิลเวสเตอร์

ถ้าเป็นแบบนี้ พี่วิลฟรีทก็คงจะเติบโตขึ้นมาเป็นเจ้าเมืองไม่ได้หรอกครับ

โปรดมองความเป็นจริงในฐานะเจ้าเมืองเอเรนเฟสต์เถอะครับ

ถ้าพิธีเปิดตัวล้มเหลว ก็หนีการถูกถอดจากตำแหน่งไม่ได้นะครับ

อย่าเสียเวลาไปเปล่าๆ เลย ให้ถอดจากตำแหน่งไปซะก่อนเลย

ถ้าพิธีเปิดตัวล้มเหลว ก็จะถูกมองว่าไม่คู่ควรกับความเป็นขุนนาง

ถ้าการศึกษาของน้องๆ คนอื่นๆ ที่ฟลอเรนเซียเลี้ยงดูมันดีแล้ว

อนาคตของวิลฟรีทที่ด้อยกว่าน้องๆ จะเป็นยังไงกันล่ะครับ?

ความรักของคุณจิลเวสเตอร์ที่ไม่อยากให้ลำบากใจน่ะ

มันคือการทารุณกรรมแบบอ่อนโยน

คุณจิลเวสเตอร์

คุณแม่เลี้ยงไม่ได้อยู่แล้วครับ

การอบรมสั่งสอนของวิลฟรีททั้งหมดให้กลับมาอยู่กับผมเถอะครับ

ผมฝากเรื่องของเด็กคนนั้นไว้กับคุณอีกต่อไปไม่ได้แล้วครับ

ถ้าเราปรับสภาพแวดล้อมให้พี่วิลฟรีทได้ทันไหมครับสำหรับการแสดงฤดูหนาว?

เอ่อ...

ก็คงจะพอดีเป๊ะเลยล่ะครับ

อันดับแรก เราจะบอกตัวเขาเองว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็สืบทอดไม่ได้แล้ว ให้เขารู้สึกถึงวิกฤตครับ

แล้วก็ให้เหล่าข้ารับใช้รอบข้างช่วยกันเข้ามาดูแลการศึกษาของท่านเจ้าเมืองด้วยครับ

และถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ก็จะให้คนที่ขี้เกียจอยู่เรื่อยๆ ถูกเปลี่ยนตัวออกไปเรื่อยๆ ครับ

จะเปลี่ยนทุกคนทันทีเลยไม่ใช่เหรอครับ?

เพราะเหล่าข้ารับใช้มันใกล้ชิดกับการใช้ชีวิตนี่ครับ

ถ้าหน้าตาของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกันแบบกะทันหัน ก็น่าจะยังไม่รู้สึกสงบใจนะครับ

ไม่เช่นนั้นก็จะให้คุณริชาร์ดามาเป็นผู้กำกับแทนครับ

คุณริชาร์ดาก็เป็นคนสนิทอันดับหนึ่งของคุณไม่ใช่หรือครับ

สำหรับผมแล้วจนถึงฤดูหนาวก็จะอยู่ที่วิหารในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เป็นส่วนใหญ่ครับ

ระหว่างนั้นก็ให้คุณริชาร์ดาดูแลการศึกษาโดยรอบอย่างเข้มงวดเลยดีกว่าครับ

เข้าใจนะว่าคุณจิลเวสเตอร์ให้คุณริชาร์ดามาดูแลผมซึ่งจะเป็นลูกบุญธรรมของเจ้าเมือง แต่ว่า

ตอนนี้คิดว่าควรจะให้เขาดูแลการศึกษาของเจ้าเมืองคนต่อไปกับคนสนิทของเขาจะดีกว่าครับ

คุณริชาร์ดาโอเคไหมครับ

แน่นอนอยู่แล้วครับ เพราะว่าคุณวิลฟรีทจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะครับ

งั้นผมจะสั่งให้คุณริชาร์ดาเป็นเจ้านายครับ

ระหว่างนี้จนถึงฤดูหนาว ขอให้คุณทุ่มเทเต็มที่ในการจัดสภาพแวดล้อมให้พี่วิลฟรีทด้วยนะครับ

รับบัญชาแล้วครับ

แล้วก็อีกอย่างหนึ่งด้วย

บางครั้งก็ดีแล้วที่ให้ท่านพ่อได้แสดงให้ดูในฐานะเจ้าเมือง

ให้เขาตั้งเป็นเป้าหมายสำหรับอนาคตของตัวเอง

อืม นั่นเป็นความคิดที่วิเศษจังเลยค่ะ

การที่ออกไปเดินเล่นข้างนอกโดยอ้างว่าเป็นแบบลับๆ น่ะ

มันสำคัญกว่ามากเลยค่ะที่จะให้ลูกเห็นท่านนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะในห้อง

คุณพ่อจะช่วยสนับสนุนให้ได้ใช่ไหมคะ?

มีอะไรอื่นที่คิดได้อีกไหมครับ?

ก็...แน่นอนสิ

โอ้~

นี่แหละคือศิลปะการเข้าสังคมของสตรีชนชั้นสูง!

ก็...ครับ

คัลสเต็ด

จะสลับอัศวินองครักษ์จากพี่รามเพลฮท์ไปเป็นพี่เอคฮาร์ดดีไหมครับ

พี่ใหญ่ เอคฮาร์ด

พี่รอง รามเพลฮท์

ลูกชายคนที่สาม คอร์เนลิอุส

อัศวินองครักษ์

รามเพลฮท์นี่มันเข้มงวดไม่พอจริงๆ นะ

ดูเหมือนจะเก่งเรื่องเล่นกับเด็กผู้ชายนะ

คุณวิลฟรีทนี่ช่างดูเบาๆ เสียจริง

ในเรื่องนั้น เอ็คฮาร์ทบอกว่าเขาเคารพเฟรดินันด์นะ

น่าจะรับหน้าที่เป็นอัศวินองครักษ์ในแบบฉบับของเฟรดินันด์ได้เลย

เอ็คฮาร์ทน่ะ... ไม่ไหวเลย

ถึงจะ เคยลองพูดคุยดูแล้วนะ แต่เขาก็ปฏิเสธ

หือ?

เอ็คฮาร์ทน่ะ เป็นอัศวินองครักษ์ของผมที่เคยถูกปลดไปตอนที่เขาเข้าวิหาร

ถึงจะไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ในที่สาธารณะ เขาก็ยังคงมาเป็นอัศวินองครักษ์ของผมอยู่ครับ

ในฐานะลูกบุญธรรมของเจ้าเมือง ก็มีอัศวินองครักษ์มาอยู่ด้วยนี่นา

ถ้าเฟรดินานด์เป็นลูกของเจ้าเมือง ก็ไม่แปลกเลยที่จะมีคนมาดูแลเหมือนกัน

...อ้อ

แต่ว่าไม่เห็นคุณที่วิหารเลยนี่คะ?

สำหรับคุณที่ได้รับคำสั่งจากเจ้าเมืองให้เป็นหัวหน้าวิหาร กับตัวฉันที่เข้ามาในวิหารด้วยเหตุผลทางการเมือง มันก็มีสถานการณ์ที่ต่างกันนี่คะ

อย่างนั้นเหรอคะ

แต่ว่าคุณแม่ของจิลเวสเตอร์ที่ปฏิบัติกับเฟรดินานด์อย่างเย็นชาจนถูกปลดออกไปแล้ว กลับมาเป็นฆราวาสก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอคะ?

ไม่สิ แต่ถ้าคุณออกจากวิหารไปแล้วฉันจะลำบากนะ

เอคฮาร์ดเป็นคนแปลกๆ ที่ดีใจมากที่ได้ติดตามเฟลดีนันด์ ซึ่งเป็นคนที่สละตำแหน่งอัศวินองครักษ์ของเจ้าเมืองคนต่อไปเพื่อเข้าไปในวิหาร

เขาบอกว่าไม่มีความตั้งใจจะรับใช้ใครนอกจากเฟลดีนันด์แล้ว

...อย่างนั้นเหรอครับ

ถ้างั้นก็คงต้องฝึกพี่รามเพลฮท์แล้วล่ะครับ

ฟุ...

ถึงจะปรับสภาพแวดล้อมให้ดีแค่ไหน ถ้าตัวเขาเองไม่เปลี่ยน มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

รีบที่จะกำจัดสิ่งนั้นออกไป แล้วหันมาทุ่มเทให้กับการศึกษาของน้องชายและน้องสาวจะดีกว่าครับ

ยังดูไม่พอใจเลย!

ควรจะโค่นเมล็ดพันธุ์แห่งภัยพิบัติให้เร็วที่สุด

เดี๋ยวก่อนครับ คุณเฟรดินันด์

มันยังไม่ไร้ประโยชน์นะครับ

การที่คุณเฟรดินันด์ยอมรับพวกเรานี่นะ

พวกเด็กๆ ที่บ้านเด็กกำพร้าก็ได้รับการปรับสภาพแวดล้อมและได้รับการศึกษาด้วยค่ะ

โดยเฉพาะเจ้ากิลนั่น อายุ 10 ขวบแล้วนะคะ

ถ้าเป็นพี่อายุ 7 ขวบ ก็น่าจะยังทันค่ะ

กิล...เหรอคะ

แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับความตั้งใจของตัวเขาเองด้วยค่ะ

โรเซไมน์

ตัวเองน่ะ

ถึงแม้จะแบกรับปัญหามากมายขนาดนั้น

แต่กลับคิดแต่จะหนีตั้งแต่แรก จะใช้พลังงานและเวลาไปกับเรื่องไร้สาระอย่างการฟื้นฟูเขาเหรอคะ?

คุณเองก็กลายเป็นคนโง่ไปแล้ว แถมยังไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นอีกด้วย

หยุดไว้เถอะ

ถึงจะถือว่าเป็นความกังวลและคำแนะนำตามแบบฉบับของหัวหน้าบาทหลวงนะคะ

ไม่ค่ะ จะไม่หยุด

ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละค่ะ

ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้มันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ

แล้ว...แบบนี้ในที่สุดก็ได้เติบโตอยู่กับคุณแม่แล้วใช่ไหมคะ?

แบบนั้นน่าจะดีกว่าไหมคะ

...กำลังบอกว่าอย่าปล่อยให้ตัวเองถูกอารมณ์พาไปแล้วแบกรับเรื่องไร้สาระเข้ามานะ

มันเป็นนิสัยไม่ดีของคุณน่ะ

ถ้างั้นก็แค่คุณวิลฟรีทมีไฟในการทำก็พอใช่ไหมคะ?

หมายความว่ายังไง?

...พวกเราตั้งโจทย์ไว้สองอย่างให้คุณวิลฟรีทน่ะค่ะ

ท่องจำคำภาวนา

“ให้ท่องจำเพลงแห่งเฟชปิล์”

...แบบนั้นเองค่ะ

ถ้าทำสองอย่างนี้สำเร็จ แสดงว่าจนถึงตอนนี้เป็นแค่สภาพแวดล้อมที่ไม่ดี แต่ก็มีความตั้งใจอยู่ค่ะ

คุณเฟรดินันด์ก็ช่วยรับทราบและให้ความร่วมมือกับแผนการศึกษาด้วยนะคะ

จะให้ฉันทำอะไรกันล่ะคะ?

ให้ขู่คุณวิลฟรีทเรื่องการถูกตัดออกจากสายเลือดเพื่อกระตุ้นความรู้สึกอันตราย

ช่วยตวาดใส่พี่รามเพลฮท์ที่กำลังถูกคนรอบข้างตามใจมากเกินไปหน่อยได้ไหมคะ

อยากให้คุณจารึกมันไว้ในหัวและใจว่านี่คือสถานการณ์ที่ไม่มีทางหนีแล้ว

ส่วนที่เหลือก็ตามตัวอักษรเลยค่ะ เช่น การบังคับให้คุณวิลฟรีทเรียนแม้จะต้องผูกเขาไว้กับเก้าอี้... อะไรแบบนั้น

เรื่องแบบนั้นนี่เป็นความถนัดของคุณไม่ใช่เหรอคะ?

ถ้าถามว่าถนัดไหม

ถนัดค่ะ แต่ว่า...

ดีแล้วใช่ไหมคะ?

ก็ยังดีกว่าถูกตัดสิทธิ์โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนี่นา

แล้วถ้าเจ้าคนนั้นทำโจทย์ไม่ได้ล่ะ จะทำยังไงคะ?

ตอนนั้นก็อย่างที่คุณเฟรดินันด์บอกไว้เลยค่ะ จะตัดออกจากตัวเต็งผู้สืบทอด แล้วหันไปทุ่มเทให้กับการศึกษาของน้องชายและน้องสาวค่ะ

โรเซไมน์ งั้นคุณวิลฟรีท...

เป็นผลมาจากการที่พ่อบุญธรรมตามใจมากเกินไปค่ะ ตอนนั้นก็ยอมแพ้ไปเลยเถอะค่ะ

พวกเราไม่มีอะไรให้ช่วยอีกแล้วค่ะ

คืนอำนาจการศึกษาให้คุณแม่บุญธรรม

ยังได้วางแผนการเรียนให้คุณวิลฟรีทด้วย

ให้ริชาลดาเป็นผู้ดูแลการศึกษาของพวกคนรับใช้

จะดูแลไม่ไหวแล้วนะ!!

แค่ความตั้งใจระดับนั้น คุณคิดว่าจะทันงานเปิดตัวในฤดูหนาวไหมคะ?

โรเซไมน์

จิลเวสเตอร์

คุณวิลฟรีทไม่ได้เริ่มทำโจทย์ท่องจำคำภาวนาตั้งแต่เสียงระฆังห้าไปจนถึงเสียงระฆังหกเลยค่ะ

แค่คาดหวังไปก็เสียเปล่าแล้วนะ

ถึงจะเสียเปล่า แต่ก็จะรอจนถึงตอนเที่ยงของพรุ่งนี้หลังเวรเปลี่ยนค่ะ

ถ้าที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือโรงงานของคุณไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ตอนนั้นก็จะยอมแพ้ไปเลยค่ะ

อย่าลืมคำพูดนั้นล่ะ

พวกเราจะไม่ลืมแน่นอนค่ะ รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอนค่ะ

พวกเรายอมเดิมพันเวลาอ่านหนังสือของเราได้เลยนะคะ

คุณจะยอมเดิมพันเวลาอ่านหนังสือเหรอคะ?

เวลาที่คุณได้อยู่กับคุณวิลฟรีทก็น่าจะไม่ได้มากขนาดนั้นนี่คะ?

มีหลักฐานอะไรล่ะคะ?

อ๊ะ แต่ว่า

พวกเราได้เขียนจดหมายไปถึงคุณฟรันว่า

...ให้ช่วยให้คุณวิลฟรีททำโจทย์ให้สำเร็จค่ะ

เข้าใจแล้ว...

พวกคนรับใช้ของพวกเราเก่งกาจนี่คะ ก็ต้องทำได้ถึงระดับนั้นแน่นอนอยู่แล้ว

โอ้โฮโฮโฮ

...ขอโทษที่ดูเหมือนถนัดนะ แต่คนที่สอนフランก็คือพวกเรานี่แหละ

ไม่เป็นผู้ใหญ่เลย!

ไม่ใช่แค่フランนะ ลูกๆ ของพวกเราทุกคนเก่งกาจหมดเลยค่ะ!