ตอน 23: Chapter 23

—เอ๊ะ...?

จอมเวทดาบน้ำแข็ง

อะไรน่ะ...

อิริเสะ...

ความฝันในอดีตเหรอ?

นั่นมัน...

ไดวะ ตอนที่ 23 แก่นแท้ของเรย์-ไวท์

คุณแอ๊บี้กับ

...อาจารย์...

เก็นซาคุ มิโกชิบะ นานะ โกดันฉะ ราโนเบะ บุนโค มังงะ ซาซากิ โนริฮิโตะ เก็นอัน โคริเอะ ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (สำนักพิมพ์โกดันฉะ ราโนเบะ บุนโค) มังงะ: ซาซากิ โนริฮิโตะ ตัวละครต้นแบบ: โคระเอะ ริโกะ

กำลังพูดอะไร...

อยู่เหรอ...

ตอนนั้น อาจารย์พูดว่ายังไงนะ?

---

ค...

คือ...

เรย์!!

ตื่นแล้วสินะ

ทุกคน...

ที่ห้องพยาบาลโรงเรียนนะ

ที่นี่เหรอ?

ห้องพยาบาล...

ทำไม...

!!

ค...คือว่า ศาสนาของเกรย์น่ะ

หลังจากนั้น...เกิดอะไรขึ้นกันแน่...

● ● ● ● ● ●

คุณครูเกรย์จัดการให้เองหลังจากนั้นแล้วล่ะค่ะ คุณแอ๊บี้

ทุกคนคนอื่นก็ปลอดภัยดีค่ะ

อย่างนั้นเหรอ!

นั่นมัน...

ค่ะ

ดีแล้ว...

●●●●●

ーーーー...

ทั้ง 3 คนรู้เข้าแล้วสินะ...

ถ้า...ไม่อยากจะพูดก็

ไม่นะ

มันตัดสินใจไปแล้ว

ต้องให้

ทุกคนได้รู้

ฉันน่ะ

เป็นจอมเวทดาบน้ำแข็ง

เมื่อก่อนเคยมีสงครามใหญ่ครั้งหนึ่ง

สมรภูมิแห่งตะวันออกไกล

สมรภูมิแห่งตะวันออกไกลเมื่อ 3 ปีก่อน...

อืม...สงครามที่ใช้เวทมนตร์เป็นครั้งแรกในทางทหาร...

ทางพวกเรานี่ไม่ค่อยได้รับความเสียหายเท่าไหร่ แต่สนามรบมันน่าสยดสยองเลยล่ะ...

...ฉันน่ะ

ที่นั่น

ถูกดึงเข้าไปในสงคราม หมู่บ้านของฉันก็ถูกเผาทำลาย

ทุกคนในหมู่บ้าน... ...แล้วก็สูญเสียพ่อแม่ไป

!!?

ความทรงจำในตอนนั้นมันก็เลือนรางไปแล้วล่ะ

ฉันถูกช่วยไว้จากบ้านที่กำลังลุกไหม้

โดยอาจารย์

หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่กับอาจารย์

ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร

พรสวรรค์ในฐานะจอมเวทของฉันก็เบ่งบาน

แล้วก็ออกไปสู่สมรภูมิ

เพื่อตอบแทนพระคุณของอาจารย์

สนามรบมันเป็นภาพที่น่าสยดสยองมาก

ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก หรือคนแก่

ทุกอย่างมันเท่าเทียมกัน

ถูกย้อมไปด้วยเลือดกับโคลน โลกสีดำกับสีแดงมันแผ่ขยายออกไป

ฉันน่ะ ในการรบครั้งสุดท้ายนั้น

ได้เกิดการระเบิดวารีของเขตเวทมนตร์ขึ้น

!!

อ่า

นั่นมัน

ผลมาจากการใช้เวทมนตร์มากเกินไป ทำให้พลังมันหลุดการควบคุม

ตามปกติแล้วมันควรจะตายไปแล้วนะ

แต่ก็รอดมาได้หวุดหวิด

กำลังพยายามควบคุมไว้ด้วยการ〈ลดความเร็ว〉กับ〈ตรึง〉อยู่

ถึงตอนนี้ การ暴走ของอาณาเขตเวทมนตร์ก็ยังคงดำเนินต่อไป

และได้สืบทอดตำแหน่งของอาจารย์ที่บาดเจ็บในสงครามครั้งสุดท้าย

จนกลายเป็นจอมเวทดาบน้ำแข็งแห่งยุคปัจจุบัน

นั่นคือ

---ตัวตนของฉันในฐานะจอมเวทดาบน้ำแข็ง

---...ฉันรู้ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้...

ชื่อนี้มันหนักหนากว่าที่นายคิดไว้เยอะเลยนะ

ความเสียใจน่ะ

ไม่มี!!

ท่าทีของคนรอบข้างมันอาจจะเปลี่ยนไป 180 องศาเลยก็ได้นะ

พูดตรงๆ นะ...

ฉันกลัวมากเลยล่ะ

!?

อ๊า!

อเมเนีย-

ตอนที่เห็นคุณกำลังสู้กับคุณครูเกรย์

คุณน่ะ

แล้วก็คิดว่าคุณอาจจะตายไปซะแล้ว

เอ๊ะ...

นี่...

นี่

เย็นชาเหรอคะ?

ไม่มีความรู้สึกเลยเหรอคะ?

ถ้างั้นทำไม

ในสถานการณ์แบบนั้น

ถึงได้ร้องไห้ล่ะคะ

ฟังนะ เกรย์ที่ฉันรู้จักน่ะ

เวทมนตร์นี่ไม่เอาเลย

แต่ว่าเขาฉลาด

แล้วก็มีมารยาทดี

แต่ฝีมือดาบนี่สุดยอด

รอยยิ้มก็ดูเกร็งๆ

บางทีก็ดูซื่อๆ ทำให้ใจหายวาบ

แล้วก็เป็นห่วงเพื่อนๆ

เจ้าชู้ด้วย

ทำอาหารก็เก่งเกินคาด

รู้สึกเหมือนเขากำลังมองลงมาอยู่คนเดียวตลอดเวลา

คิดว่าตัวเองจัดการได้คนเดียว

แล้วก็มีฝีมือที่ทำได้จริงๆ

เป็นคนน่าเศร้าที่พยายามจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว

แต่ว่า!! แม้ในสถานการณ์แบบนั้น ก็ยังสามารถหลั่งน้ำตาเพื่อคนที่รักได้เลย!!

นั่นแหละคือแก่นแท้ของ

เรย์นี่ ไวท์!!

---ให้ตายสิ

ขอโทษนะ ฉันเอง...

เพราะอเมเลียพูดออกไปหมดเลย พวกเราเลยต้องออกมาทำอะไรบางอย่างแล้วสิ

ไม่ใช่แค่ของแถมนะเฟ้ย

เจ้าตัวยุ่ง...

จากฉันน่ะ มีแค่สิ่งเดียว

ค...ที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะเรย์คุงเลยนะ

ตลอดไป

ตั้งแต่ที่เราเจอกันมา ตลอดไปเป็นเพื่อนร่วมจิตวิญญาณ และจากนี้ไปก็

เป็นเพื่อนที่สำคัญของฉันตลอดไปนะ...

อ่าาาาาาา...

อย่างนั้นเหรอ

นึกออกแล้ว...

ตอนนั้น อาจารย์

เป็นแบบนี้นี่เอง

ฉันมาถึงที่นี่ได้จริงๆ

ดีแล้ว!!

โอ้! เรย์ร้องไห้เหรอ!!

อีวี่นี่ก็ร้องไห้ออกมาแล้วสินะ

ฮะ!

อย่ามาพูดแบบนั้นสิ!

●●●●●

วัยรุ่นจริงๆ เลยนะ

ลิดเดีย เรย์เพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมานะ

ไม่ต้องเข้าไปเจอข้างในเลยเหรอคะ?

---...ลิดเดีย?

โล่งอกไปที...

เรย์ยยยยย...

ดีจังเลย...

คาร์ล่า! ทิชชู่!

รับทราบค่ะ

---เหมือนเดิมเลยนะ

3 วัน

พอได้ยินว่าเรย์ล้มลง ก็รีบวิ่งไป

ดูแลอยู่ข้างๆ ตลอด 3 วัน 3 คืน

---...ดีจังจริงๆ

ก็เป็นไปตามที่เธอว่าเลย

!

ตอนที่บอกว่าจะให้เรย์เข้าสถาบันน่ะ...

ขอร้องล่ะ!!

เรย์น่ะแข็งแกร่ง! เป็นเด็กที่ทั้งเก่งและใจดีด้วย!!

อามิเลีย

เพราะอย่างนั้นแหละถึงไม่ควรปฏิบัติกับเขาเหมือนผู้ใหญ่สิ!

อยากจะให้เขามีช่วงเวลาแบบเด็กๆ บ้าง!!

เรย์ควรจะได้รู้ถึงความกว้างใหญ่ของโลกด้วยนะ!!

เรย์จะต้องเป็น... ในอนาคตอย่างแน่นอน!!

ให้มีความสุข

!!

ฉันคัดค้านนะ

ถ้าไม่มีตำแหน่ง "ดาบน้ำแข็ง" เขาก็เป็นแค่คนธรรมดา

ชีวิตในสถาบันที่ยึดถือชนชั้นสูงแบบนี้ บอกตรงๆ ว่ารู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ว่า

ก็เป็นแค่ความกังวลไปเองสินะ

เรียนรู้สิ่งที่ไม่รู้ไปเรื่อยๆ

เพื่อน

กำลังสัมผัสได้ทีละเรื่อง

ความรัก

---...อีกนิดหน่อย

ขอให้ได้ใช้เวลาแบบเด็กๆ

ให้เต็มที่อีกสักหน่อยเถอะ

การกลับไปเป็นผู้ใหญ่ ไว้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้

---...

รู้แล้วว่ามีอยู่ตรงนั้น

มีธุระอะไรเหรอ?

อะเรียม

เรย์ที่ได้รับการช่วยเหลือจากสายใยของเพื่อนๆ ในทางกลับกัน เป้าหมายของอะเรียมที่แอบเข้ามาในห้องพยาบาลคืออะไรกันนะ??

ติดตามในตอนหน้า!!