มีอะไรเหรอ?
อะเรียม
!?
!?
คอมิ
●●●●●
ดื่ม
มีอีกอันโผล่ออกมาเหรอ!?
อึ...ไม่สิ เพราะยังเป็นผู้เยาว์ เลยต้อง...
!
...นี่
ยู
...น้ำส้มเหรอ?
โลกแห่งจอมเวทย์ดาบน้ำแข็ง
เด็กหนุ่มผู้เป็นจอมเวทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ได้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์
ไดวะชะไซ บทที่ 24: ขออภัย
ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (สำนักพิมพ์คุไน ลาโนเว่บุงโค) มังงะ: ซาซากิ นินโตะ แนวคิดตัวละคร: คอนเอะ ริโกะ
เอาล่ะ นั่งก่อนสิ
......
เรย์ ไวท์
!
ขอบคุณมากเลยนะที่ให้อภัย
ฉัน...ทำเรื่องที่แย่มากๆ ไปซะแล้ว
---อะเรียม...ไม่สิ เรียกอัลเบิร์ตก็ได้ไหม?
!!
อยากให้คุณเรียกฉันว่าเรย์ด้วยนะ
...นั่นก็คือ
คำขอโทษนั้น ฉันรับไว้แล้ว
เรื่องที่เธอทำกับฉัน ก็ให้มันผ่านไปเหมือนน้ำเถอะ
นะ...
แต่ว่า... แลกกับสิ่งนั้น บอกฉันหน่อยสิ
ทำไมเธอถึงยึดติดกับการที่เป็นชนชั้นสูงขนาดนั้นล่ะ?
...
พอคิดดูตอนนี้แล้ว ตั้งแต่แรกแล้วล่ะนะ ที่เธอรู้สึกโกรธเคืองและมีศัตรูต่อฉัน เพราะฉันเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ชนชั้นสูง
ผมเองก็เคย...
ต่อต้านมาเหมือนกัน...
ผมมาจากตระกูลขุนนางชนชั้นกลาง
ตั้งแต่ยังเด็ก ผมก็มุ่งมั่นที่จะทำให้ตระกูลอะเรียมรุ่งเรืองเป็นตระกูลชั้นสูง
สร้างเพื่อนฝูงและต่อสู้กับเหล่าขุนนางชั้นสูง
พยายามให้ถึงขีดสุด
พยายามจะก้าวข้ามกำแพงนั้น
ผมมีจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านอยู่ในตัว
แต่ว่าความจริงมันไม่ได้หวานเลยสักนิด
ไม่ว่าตัวเองจะพยายามมากแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามไปได้
ว่ามีกำแพงที่เรียกว่าสายเลือดอยู่
โลกนี้ทั้งหมด
ถูกตัดสินด้วยสายเลือด
เมื่อถูกตบหน้าด้วยความจริงว่ามีพรสวรรค์ที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะจากตระกูลใหญ่ทั้งสาม
ด้วยเหตุนั้นเอง
บางทีฉันอาจจะหงุดหงิดก็ได้
เรย์ ไวท์
การที่นายซึ่งเป็นคนธรรมดามาอยู่ที่นี่
พรสวรรค์ก็
ไม่มีสายเลือดด้วย
ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
อย่ามาล้อเล่นน่า อย่ามาล้อเล่นน่าสิ
แต่ถึงอย่างนั้นนายก็ยังทำหน้าเฉยเมยไม่สนใจ
แล้วก็มีเพื่อนๆ เข้ามาอยู่รอบตัวไปเอง
อืม...บางที
อาจจะรู้สึกอิจฉาอยู่ก็ได้
ผมทำได้แค่ยึดติดอยู่กับสายเลือดเท่านั้น
ช่วยบอกผมหน่อยสิ...ผมเนี่ย
จะทำยังไงถึงจะอยู่รอดได้อย่างแข็งแกร่งนะ...
แบบนายเนี่ย
...ก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลยสักนิด
ชีวิตที่ผ่านมา ฉันผ่านประสบการณ์มามากมาย เกินกว่าคนทั่วไปเสียอีก
ทุกครั้งที่เจ็บปวด รสขมก็ต้องลิ้มลอง และคงไม่มีวันชินกับมันได้เลยตลอดชีวิต
---แม้แต่ตอนนี้
ก็ยังมีเรื่องที่ทำให้ฉันเจ็บปวดอยู่
พูดอย่างหนักหน่อยนะ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวต่อไป
ทั้งความผิดพลาด ทั้งความเสียใจ
ก็ต้องแบกมันไว้ แล้วใช้ชีวิตต่อไปให้ได้
...อย่างนั้นเหรอ
ใช่...สินะ...
แต่ว่านะ อัลเบิร์ต
!
ฉันก็มีคนคอยสนับสนุนอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันนะ
เวลาที่มันยากลำบาก เวลาที่มันเศร้า ก็มีคนอยู่เคียงข้าง
ฉันโชคดีที่มีผู้มีพระคุณและเพื่อนฝูง
นายก็มีเหมือนกันนี่
เพื่อนๆ ที่คอยสนับสนุน
ฮิ๊—
ไม่น่ากลัวเลยนะเนี่ย
ไม่คิดเลยว่าต้องโดนเทศนาเป็นเวลา 5 ชั่วโมงซะอีก
แต่มันก็ดีแล้วนี่นา เพราะมันจบลงแค่นั้นเอง
● ● ● ● ● ● ●
จริงด้วย! ดีจังเลยนะ อัลเบิร์ต!
1
● ● ● ● ● ●
ทำไม
!!
ทำไมถึงโดนดุด้วยนะ!!
แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว
ทำไมนะ...
ทำไมกันนะเนี่ย...
ก็เพราะเป็นเพื่อนกันนี่นา
อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ!
พวกเราอยู่ตรงนี้แล้วนะ!!
จะคอยสนับสนุนให้นานเลยนะ!
อาาา...
จริง ๆ ด้วย
ถูกอย่างที่ว่าเลย...
ขอโทษทีนะ...ผู้ชายจะร้องไห้ได้ด้วย...
ฮ่า ๆ! เรื่องนั้นฉันพูดอะไรไม่ได้เลยล่ะ!
● ● ● ● ● ●
...สัญญาได้เลย
จากนี้ไป...เรามาพยายามไปด้วยกันเถอะ
อ่า ทางนี้แหละที่ต้องฝากด้วยนะ...เรย์
ーー...เรย์เป็น
จอมเวทดาบน้ำแข็งนี่เอง...
ความรู้สึกแปลกๆ ทั้งหมดที่ผ่านมา
มันก็ละลายหายไป
เขาได้ก้าวข้ามอดีต
และเริ่มเดินไปข้างหน้า
คิดว่าตัวเองได้พบเจอตัวเองใหม่หลังจากที่ได้เจอพวกเรย์แล้ว
ก็ทำตัวร่าเริงกว่าปกติ...แต่ว่า
ตอนนั้นก็เหมือนกัน
ตอนนั้นก็เหมือนกัน
ฉันกำลังแสดงเป็นตัวฉันในอุดมคติ
ตระกูลขุนนางใหญ่ อเมเรียที่ 2 โรซ
รูปปั้นที่เกินตัวไปหน่อย
ทุกคนต่างก็กำลังตามหาตัวฉันในอุดมคติ
อาาา...
จริง ๆ ด้วย...
ฉันนี่มัน
เป็นใครกันนะเนี่ย—..
ฉันมาตลอด
ถูกวางแผนไว้เลย—
อยู่คนเดียวทีละคน เก็บความมืดไว้ในใจ การผูกมัดร่างของสาวน้อยจะมาในฉบับหน้า เปิดภาคใหม่!
ติดตามตอนต่อไป!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/20)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
