ตอน 57: Chapter 57

การสังหารหมู่สุดโหดแบบง่ายๆ 3 นาทีคุกกิ้ง!!

①เปิดใช้งานหุ่นที่ซ่อนไว้ท่ามกลางผู้ชม

มินาโกโรดะ!

เยสสสส!!

สร้างกระแสวนแห่งความโกลาหลไปทั่วทั้งฮอลล์

②ความโกลาหลแพร่กระจายสู่ช่วงเวลาแห่งการฆ่าฟันที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความหวาดระแวง ทุกคนเริ่มสังหารคนรอบข้าง

③ฉวยโอกาสนั้นในการใช้กำลังหลักและกำลังพิเศษคือ

"ฌาคเน็ตสึ" "เก็นวาคุ" (มายาหลอน) โค่นล้ม "เฮทสึเคน" (ดาบน้ำแข็ง) ของรุ่นพี่ แบบรายตัว

④หลังจากนั้นก็แค่ควบคุมกระแสความโกลาหลให้เข้าที่

ชังชัง♪ เสร็จแล้ว! กองซากศพ!!

—โท

เยอะจัง

ไม่น่าเกรงขามเลยแฮะ

ว่ากันไปแล้วนะ

เด็กหนุ่มผู้เป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้เข้าเรียนที่สถาบันเวทมนตร์

ตอนที่ 57 ความฝัน

ต้นฉบับ นาโนะ โกชิบาชิ ผู้เขียนมังงะ คิคิ โนริฮิโตะ มังงะ ซาซากิ โนบุโตะ

ต้นแบบตัวละคร: ริ โคระเอะ

นี่นายทำท่าโพสสุดคูลอะไรน่ะ!

!

ทูทูลอส...

นายจะแปลงร่างเป็นผู้ใหญ่ได้เหรอ

ผู้หญิงผู้ใหญ่มันต้องมีเคล็ดลับติดตัวอยู่แล้วนะ♪

ยังไงก็ตาม เพื่อฉลองความสำเร็จของแผนนี้

พี่สาวจะให้รางวัลเป็นการวางตักให้เถอะนะ‼

—ก็จริงด้วยนะ

มานี่สิ‼

เอ๊ะ

ฟุฟุ วันนี้จะทำตัวน่ารักเชียวเหรอคะ♡

ก็ดีนี่นา บางครั้งน่ะ

ในที่สุดก็มาถึงตรงนี้แล้ว

—โท... นานจังเลยนะ

ยังจำได้อยู่เลย

วันที่เหมือนนรกนั่น

พวกเราที่ถูกทอดทิ้งต้องดิ้นรนสุดชีวิต

เราหาขนมปังจากถังขยะ แอบขโมยมา แล้วก็ซดน้ำโคลนเอาชีวิตรอด...

หายใจเข้า

แค่ได้มีชีวิตอยู่รอดเท่านั้นเอง

ก็ไม่มีความฝันหรือความหวังอะไรเลย

เป็นแค่วันที่รอความตาย

วันหนึ่ง

เปโดโรก็เก็บหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา

เป็นเรื่องราวฉบับแฮปปี้เอนดิ้งธรรมดาๆ

แต่ตอนนั้นตัวฉันก็ฝันถึงเรื่องราวในหนังสือนั่นน่ะ

เราเล่าความฝันนั้นให้ทั้งสองคนฟัง

พวกเราก็วางแผนขึ้นมาน่ะ

เพื่อสิ่งนั้น เราต้องการเงิน และมันก็เป็นเงินจำนวนมหาศาล

พวกเราทำอะไรสกปรกๆ ไปหมดเลย

อะไรก็ได้

ในจำนวนนั้น เราก็เริ่มรับงานลอบสังหารที่ตีสนิทอยู่แล้ว

ตอนที่เริ่มถูกเรียกว่า "ยมทูต" น่ะ

ในขณะที่สมาชิกเพิ่มขึ้น และส่วนใหญ่ก็ตายในการทำภารกิจ

เจ้าตัวนั่นก็

คนที่เหลืออยู่ก็คือオルガ

"ความฝัน" นั่นแหละ ที่ยึดเหนี่ยวให้ยังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้

กำลังทำให้ความฝันเป็นจริงอยู่ล่ะมั้ง

—โยยุกุดะ

ได้เงินที่เพียงพอแล้ว

ทั้งคอนเนคชั่นด้วย

ต่อจากนี้ มาหาในสิ่งที่พวกเรา "ยังไม่มี" กันเถอะ

พวกเรามีแผนนะ

จะสร้างบ้านหลังเล็กๆ ในดินแดนที่ไม่เคยมีใครรู้จัก

แล้วก็จะให้

อาหารแก่เหล่าเด็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่งเหมือนกัน

สถานที่ที่พวกเขาสามารถรู้สึกปลอดภัยได้

การศึกษา

และก็มอบความฝันให้พวกเขา

แล้วก็

สิ่งที่พวกเราไม่มี

ก็จะมอบให้พวกเขาด้วย

เห้~

หน้าตาไม่เหมือนเลยนี่นา โรแมนติกจังเลยนะ—

ทูทูลอส...

คุณน่ะ—

หวงแหน

หนังสือที่หวงแหนน่ะ

มันเป็นปกเรียบๆ แบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?

ค...

นั่น

นี่

เรื่องราวในฝันที่คุยกับพวกพ้องกัน

ทำไมถึงเป็นหน้าเปล่าล่ะเนี่ย?

ไม่นะ...

ไม่จริงน่า

ฟุฟุฟุ

เป็นไงบ้าง? ฝันดีไหม?

นี่ๆ จะรีบร้อนอะไรนักหนาเนี่ย—

—อืมมมม...

—นี่ไง...

ใครกัน!?

นายเนี่ย...ไม่สิ

ที่นี่มัน...!!

แคปปี้♡

...นี่นะ

แคโรล! ปลุกภาพหลอนได้ช้าไปแล้วนะ

อาฮ่าฮ่า

เมงโงเมงโง เดี๋ยวจะเลี้ยงโซบะปิ้งให้เองนะ ขออภัยด้วย~♪

หึ...

ช่างเถอะ

จากตรงนี้ไปคือเรื่องงานของ "ผู้ใหญ่" แล้วล่ะ