ตอนที่ 77

...มันช่างน่าตกใจจริงๆ

ไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะร้ายแรงถึงขนาดนี้...

คำถามทั้งหมดคลี่คลายแล้ว

แต่ปัญหาอยู่ที่มาเรีย...

ภารกิจที่ได้รับมอบหมายเพื่อช่วยรุ่นพี่เรเบคก้า

การที่จะรับภาระนั้นมันมากเกินไปจริงๆ

— เอ่อ... บทบาทเมื่อกี้น่ะ มาเรีย

ถ้าไม่อยากก็ยังมีอย่างอื่นให้ทำอยู่นะ—

ไม่ค่ะ จะทำเอง

อย่ามาทำเหมือนฉันเป็นเด็กสิ เรย์

ฉันรู้ดีว่าสิ่งนี้มันสำคัญขนาดไหน

แต่บทบาทนี้มีแค่ฉันเท่านั้นที่จะทำได้...

ไม่ค่ะ

เพราะเป็นฉันถึงจะทำได้

คราวนี้ถึงตาให้พี่สาวคนนี้

ช่วยแล้ว!!

จอมเวทดาบน้ำแข็งผู้ปกครองโลก เด็กหนุ่มที่เป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ได้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์

ไดวา คาโคเทกามิ บทที่ 77 จดหมายถึงอดีต ต้นฉบับ: มิโคชิบะ นานะ มังงะ: ซาซากิ โนริฮิโตะ ตัวละครต้นแบบ: 란เอะ ริโกะ

ฉันเมื่อครั้งก่อน

กราบเรียน

ฟุรุ... เขียนจดหมายถึงตัวเองในอดีตมันแปลกดีนะเนี่ย...

ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ

หลังจากเขียนเสร็จแล้ว

ก็มีเวลาเหลืออยู่หน่อย

เลยบรรจงเขียนเพื่อจัดระเบียบความรู้สึกตัวเองค่ะ

ตัวเองเมื่อครั้งก่อนน่ะเหรอ... ก็ประมาณ 3 ขวบมั้งคะ

เป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้อายใช่ไหมคะ

ฉันมักจะเกาะแขนคุณแม่เสมอ

แล้วก็เป็นคนขี้อาย เลยเข้ากับคนรอบข้างไม่ได้เลยสินะ

แต่ว่า

ท่ามกลางสถานการณ์แบบนั้น

มาเรียก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมา

มันเยอะมากเลยล่ะ

ความประทับใจตอนนั้นน่ะ

ยังคงติดอยู่ในใจจนถึงตอนนี้

ตั้งแต่ตอนนั้น

ฉันก็กลายเป็น "พี่สาว" แล้ว

ถ้าขนมโมจิมี 3 ชิ้น ก็จะให้ 2 ชิ้นกับน้อง

เพราะเป็นพี่สาว

แม้แต่ธรรมเนียมบนโต๊ะที่ทำไม่ค่อยเก่ง ก็พยายามเรียนรู้อย่างหนัก

เวทมนตร์และการเรียนก็ตั้งใจทำเต็มที่

เพราะเป็นพี่สาว

เพราะเป็นพี่สาว

...แต่ว่า

มาเรียก็ค่อยๆ

ห่างจากตัวฉันออกไป

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรจะเปลี่ยน

ในฐานะพี่สาว

อย่างเดียว...

ก็จะทำอย่างเดียว...

แต่ว่า

“หัวใจ”ของฉัน

โอคิ

ถึงขีดจำกัดแล้วค่ะ

ก่อนที่ “ใจ”ของฉันจะแตกสลาย ฉัน ใจ กลัว หน้า

อยากจะหายไป

ฉันจะไม่เป็นของคนๆ นั้น

ซามะอามิโร

เรย์”ไวท์ ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ

ตอนแรกที่เจอ เธอก็บอกว่าอยากเข้าชมรมที่มีแต่ผู้หญิง

— เอ่อ... พูดตามตรง ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กที่ไม่ค่อยอ่านบรรยากาศเท่าไหร่

แต่เธอก็ช่วยคลี่คลายความขัดแย้งของคุณเดย์น่าได้

และยังช่วยทำลายเปลือกของคุณอเมเลียตั้งแต่ตอนเด็กด้วย

ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขาก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหมดเลย

ปัญหาส่วนตัวของฉันในครั้งนี้ก็เช่นกัน

เธอเข้ามาปะทะแบบตรงๆ เลย

แล้วก็สัญญากับฉันว่าจะช่วย

— โอ้... ดีใจมากๆ เลยค่ะ

ใกล้จะถึงเวลาแล้วค่ะ

คุณเรย์ตอนกลางคืน บอกว่าอยากให้มาที่ดาดฟ้าโรงเรียน

หัวใจของฉันน่ะ

ฟุฟุ... ต้องเพ่งสมาธิให้สุดกำลัง

จะปล่อยให้คุณไปก่อนนะคะ

แล้วเจอกันนะ

ฉัน...

— เอ... ถ้าฉันยังมีวันพรุ่งนี้อยู่ล่ะก็

คงต้องสารภาพรักกับคุณเรย์ซะแล้วล่ะนะ

ความ "ถ้าเป็นแบบนั้น" ในตัวฉันมันก็พองโตขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าเป็นแบบนั้น คู่แข่งในเรื่องความรักก็จะเป็นคุณอเมเลียสินะ

คุณอาริอาน, คุณเอลิซา, คุณคลาริสด้วย

ราฟ เด็กคนนั้นตอนนี้มีเสน่ห์จัง น่าจะแพ้แน่ๆ

— หรือว่าจะเป็นคุณทีน่าด้วยนะ

ฉันก็ใจเต้นตึกตักทุกวันว่าเธอจะมาจากมุมเคย์คาไหมนะ

ฟุฟุ มีแต่คู่แข่งที่แข็งแกร่งสินะ

ทีละก้าวทีละก้าวก็สนุกจังเลย...

ยอมรับความเป็นจริงแล้วก็ห่อเหี่ยวลง...

อา

มีความสุขจัง

ฉัน

ก็

มีความสุขจังเลย

หวัดดี

พี่สาวมาช้าจังเลยนะ

มะ...

ทำไม...มาเรียถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...?

ตอนนี้...

ก็...ฉันมีเรื่องอยากจะรายงานให้พี่สาวฟังน่ะสิ

ขอร้องล่ะ...

พอเถอะ!!

ฉันตั้งใจจะแต่งงานเลยนะ

ตัดสินใจคบกับคุณเรย์แล้วค่ะ!!

เอ๊ะ...

อา

ทำไม...

ตอนนี้...

ถึงพูด...

แบบนั้น...

ก็รู้ค่ะ พี่สาว

พี่สาวก็ชอบคุณเรย์ใช่ไหมคะ?

แต่คุณเรย์เป็นของฉันนะ

ช่วยหายไปได้ไหม? เกะกะ

ติดตามตอนหน้า