ตอนที่ 86

จอมเวทดาบน้ำแข็ง กินเสร็จแล้ว

ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (โคริโดริฉะ ไลท์โนเวลบุ๊ค) มังงะ: คิโนริฮิโตะ มังงะ: ซาซากิ โนบุโตะ ตัวละครต้นแบบ: คอนเอะริ

อึก...

ต้านทานน้ำแข็งไม่ได้เลย!?

วิชานี้...คือ

ถูกสร้างขึ้นโดยใช้เลือดของฉันเป็นสื่อ

ขอตั้งชื่อว่าผนึกน้ำแข็งมัทสึ

จากโครงสร้างโมเลกุล ถึงแม้จะ...

ไม่น่าจะสามารถแยกสสารที่แตกต่างออกไปได้เลยนะ

ด้วยอันนี้ก็จบสิ้นแล้ว!! 〈ตะกละ〉!

เร...เรย์สินะ!

ทั้งสองคนปลอดภัยดีจัง...

คุณเรย์ ปลอดภัยดีจังเลย...

ถึงจะยังประมาทไม่ได้ก็ตาม...

คึ...

ซะ...

เฮ้อ

แย่จัง แย่จริงๆ

เอ่อ...

!!?

ขยับไม่ได้แล้ว แพ้แล้ว แพ้

พูดออกมาตามปกติสิ...

ยังขยับได้อีกเหรอเนี่ย! เจ้าหมอนี่...

หืม?

ไม่สิ ขยับไม่ได้แล้ว พละกำลังก็หมดแล้วด้วย

ฮ่าๆ!! ยังพูดได้ด้วยเหรอ ตกใจแล้วสินะ!?

เจ้าหนู...

แล้วเจ้าเด็กน้อย เป้าหมายคืออะไรล่ะ?

!

--....คืออะไรนะ?

ห๊ะ??

ไม่สิ ให้ขยับไม่ได้

จะได้ดึงข้อมูลออกมาไงล่ะ?

ว่าไง

!!

......

ไม่ได้คิดอะไรเลยนะ...

คุณพาราทรอโกที่อ่านความคิดออก

นั่นแหละคือเหตุผลที่คุณอ้างว่าตัวเองเป็นที่สุดในโลกเหรอ!?

จนพูดอะไรไม่ออกเลยนะ‼

ช่างเถอะ ถามอะไรก็ได้!

มันคือสิทธิของผู้ชนะ

......

แล้วก็ว่างด้วย

......

--...งั้นเหรอ รุ่นพี่เรเบคก้าไม่รู้อะไรเลยสินะ

พอเข้าใจแล้วก็คงจะรู้สึกดีขึ้นบ้างกระมัง...

......เข้าใจแล้ว

จะลองถามดู

เป้าหมายของพวกแกในครั้งนี้คือ

การช่วงชิงเนตรเวทของรุ่นพี่เรเบคก้า

อ่า

ถึงจะว่าอย่างนั้น มันก็เป็นเป้าหมายของเจ้า

เอวานด้วยนะ

สำหรับฉัน แค่อยากจะสู้เท่านั้นเอง

หมอนั่นเข้าไปในสิ่งที่เรียกว่า 〈สถาบันปรับปรุงพันธุ์〉

และได้พักผ่อนมาแล้ว

รับทราบครับ!!

ภารกิจคือการไปเก็บกู้ 〈เนตรมายา〉ของ บริดดลีย์

แต่ว่าตอนนี้เนตรมายาของเธอยังไม่แสดงผล

แถมมีความเป็นไปได้สูงว่ามันยังไม่เสถียรด้วย

เพื่อจะได้เนตรมายาที่เสถียรมาครอบครอง จึงต้องมี 2 ขั้นตอน

การกระตุ้นให้มัน暴走 (บะโอสุ) นั้นทำได้ง่าย แต่

1 การผนึกเมื่อ暴走 (บะโอสุ)

ยังไม่มีวิธีที่จะผนึกมันไว้ได้

ในขณะนั้นเอง

น...อะไรน่ะ!?

ก็สังเกตได้ว่ายังมีคนอื่นเคลื่อนไหวอยู่

นั่นคือคุณบรูโน หัวหน้าตระกูลบริดดลีย์ กับ

リーゼロッテ “เอเดน” จอมเวทย์ระดับ 7 แห่ง 〈ภาพลวงตา〉

!? คุณพ่อล่ะ!?

ว่าแต่...ทำไมล่ะ...

เพื่อพี่สาวไง

คุณพ่อรู้ทุกอย่างแล้วถึงได้ทำให้เนตรมายาของเขา暴走

ด้วย 〈เวทมนตร์เฉพาะตัว〉 ที่มีแค่เรย์เท่านั้นที่ใช้ได้

เพื่อผนึกและทำให้มันเสถียรไว้

เอ่อ...

ดูเหมือนจะเป็นคำสาปนะ

ของบ้านเราน่ะ

ตั้งใจให้มันรับความเครียด

ถึงได้ทะเลาะกัน

ขอโทษนะ จริงๆ เลย...

เอวานสังเกตเห็นการกระทำนั้นทันที

เพราะของปลอมของตัวเองกำลังเคลื่อนไหวอยู่

และเพราะรู้เรื่องนั้น

พวกเราถึงได้หยุดการเคลื่อนไหว

เข้าใจง่ายดีจัง

!

เข้าใจไหมล่ะ

เหมือนกันนั่นแหละ

จนถึงช่วงนั้น

พวกแกเนี่ย มีเป้าหมายเพื่อผนึกเนตรเวทที่กำลัง暴走

ส่วนพวกเรา มีเป้าหมายเพื่อช่วงชิงเนตรเวทที่ควบคุมได้

แม้ว่าเป้าหมายจะต่างกัน

แต่เครื่องมือในการไปถึงเป้าหมายก็เหมือนกัน

พวกแกนั่นแหละ ที่จะจัดการให้มัน

แล้วก็มานั่งชมจากมุมสูงสินะ

และในจังหวะที่แกไปลงผนึกไว้นี่แหละ

พวกเราถึงจะได้ปรากฏตัวไงล่ะ

แต่ผลลัพธ์ก็คือความพ่ายแพ้ที่เห็นอยู่

แผนการก็พังไม่เป็นท่า

อืม

คุณพารา/หลังจากนี้จะทำอะไรก็ได้ตามใจเลยค่ะ

ต้องขอโทษคุณเอวานด้วยนะ

ถึงจะช่างมันก็เถอะ

...จากคำอธิบายเมื่อกี้ พอจะเข้าใจภาพรวมได้แล้ว

ปริศนาที่ผ่านมาทั้งหมดน่ะ

ถึงอย่างนั้นก็...

ถึงเป็นแบบนั้นก็...

คุณเรเบคก้าครับ/คะ

ถึงแม้จะเป็นเพื่อช่วยคุณเรเบคก้าก็ตาม...

ที่ช่วยไม่ได้มาจนถึงตอนนี้...

ขอโทษจริงๆ ด้วยครับ!!

ฉันเองก็...ขอโทษนะคะ!

ที่มาหลอกกันแบบนั้น...

อ๊ะ...ไม่เป็นไรค่ะ ทั้งสองคน...

และตอนนี้เรื่องมันก็คลี่คลายลงแล้ว...

ขอโทษจริงๆ ด้วยนะคะ!!

จริงๆ เลยนะ...

ขอโทษนะ! พี่สาว ขอโทษนะ!!

...ทั้งสองคน ทั้งคู่เลย...

อ๊ะ...เปล่าค่ะ...

ขนาดนั้น...

...แต่ว่า...

...พูดออกไปไม่ได้เลย!!

นิยายในฝันที่ฉันเคยชอบเขียน

ด้วยมือที่ย้อมด้วยสีแดงของคนผู้นั้น...

ถูกอ่านออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างไม่ติดอารมณ์ น่าสงสารจัง

หืม คิดเรื่องแบบนี้อยู่เหรอ

อืม สู้ต่อไปดีไหม

อา...หัวใจของฉันมันถูกทำลายไปแล้ว

จะร้องออกมาเท่าไหร่ก็บอกไม่ได้!!

คึ...ถึงแม้ว่ามันจะจำเป็นก็ตาม...ให้ตายสิ!!

พี่สาว...ขอโทษจริงๆ นะ

เอ่อ...ใช่ค่ะ...

อันนี้จะเอาไปฝังกับหลุมศพเลยนะ...

---...

ผู้ที่สามารถอ่านความคิดได้ เลยรู้เรื่องนี้เสียแล้ว

ถึงอย่างนั้นนะ เมื่อกี้แกนี่โคตรเก่งเลยว่ะ

ก็สมกับเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกสินะ

เอ่อ...

นั่นคือ...

นี่เจ้าหนู แกนี่...

จำการต่อสู้เมื่อกี้ไม่ได้เลยเหรอ

เอ๊ะ!?

● ● ● ● ● ●

...อย่างที่คิดไว้เลย

อืมม...ดูเหมือนว่าแกจะมีเรื่องราวอะไรมากมายอยู่สินะ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

เมื่อกี้แกนี่แข็งแกร่งพอๆ กับ 3 ปีที่แล้วเลยนะ

!!?

ย่า...

รู้จักฉันเมื่อ 3 ปีที่แล้วเหรอ!!?

!!?

---พูดตรงๆ เลยนะ

จำไม่ได้เลย...

ไม่รู้เลยยยย ตั้งแต่ช่วงนั้น

พอรู้ตัวอีกที...มันก็จบไปแล้ว...

คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว...แต่ว่า

เรื่องสงครามเมื่อ 3 ปีที่แล้วนั่นก็...

ว่าครอบครัวที่แท้จริงของฉันเป็นใครนั่นก็...

พลังที่แข็งแกร่งที่สุดนั่นก็...

ฉัน

ก็ไม่รู้เลยสักคน...

ฉัน...

ฉันนี่มัน...

เป็นใครกันแน่...

...

หึ

ไม่รู้หรอกนะ

ไม่มีหน้าที่ต้องบอกด้วยซ้ำ

---...ก็เอาเถอะ

เจ้าหนู

ไข่เจียวห่อข้าวที่เจ้าหนุ่มทำมาให้

อร่อยมากเลยนะ...

...!

...ไม่เข้าใจอีกแล้วสินะ

เมื่อ 3 ปีที่แล้วเกิดอะไรขึ้น

ทำไมถึงสูญเสียความทรงจำไป

มันคลุ้มคลั่งไปหรือเปล่า

มีครอบครัวที่แท้จริงอยู่ไหม

มีพี่น้องอยู่รึเปล่า...

ฉัน...

ฉันมัน...

ติดตามตอนต่อไป!!