ตอนที่ 87

วาโมคาชิโฮนาชิ ตอนที่ 87 นิทานเก่าแก่

ต้นฉบับ: มิโคชิบะ นานะ (ไลท์โนเวล บริษัท โนเต็ตสึ) มังงะ วงบุ มานงะ: ซาซากิ โนริฮิโตะ นักออกแบบตัวละคร: คอนเระ อริ

คาริ

คาริ

ยะ

คาริ

ยะริ

ผมแค่อยากจะ

:

ให้คุณทำเท่านั้นเองนะ—

ดรีม

คาสต์

เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ 〈โลกแห่งความฝัน〉

ได้ใช้แล้วครับ

เงื่อนไขมันยากหน่อยนะครับ

แต่ก็มีเวลาให้ร่ายแล้ว

ที่นี่คือโลกแห่งความฝันของผม

ทุกสิ่งถูกควบคุมได้ตามใจนึก

ถ้าฝ่ายตรงข้ามคือคุณ

จะให้เรียกว่าไร้ความรับผิดชอบไม่ได้หรอกนะ...

ฟุฟุ

นี่ คุณรีเซ่

หนีอยู่เฉยๆ

ก็จะชนะไม่ได้หรอกนะ

ตรงนี้เนี่ย ความฝันและความทรงจำของผมมันจะกลายเป็นพลัง

ดังนั้น

มาเล่านิทานกันหน่อยไหมครับ

ผมเกิดมาเป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลเบิร์นชไตน์

พี่ชายเก่งมากเลยนะ

แต่

ในทางกลับกัน ผมตั้งแต่เด็กก็เรียนได้ "นิดหน่อย"

และร่างกายก็ "อ่อนแอไปหน่อย"

แล้วก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง "ขาดไปนิดหน่อย"

ไม่ว่าจะ

จะพยายามมากแค่ไหน ก็ได้แต่น้ำหนักคะแนนไม่ดี

เป็นคนไม่เก่งด้านกีฬา

เป็นคนไม่เอาไหน

และถูกคนรอบข้างหัวเราะเยาะ

สำหรับผมคนนั้น

สิ่งที่ครอบครัวมอบให้มันก็คือ—

เศษอาหารเหลือ

และ

ความแตกต่างทางชนชั้น

แล้วก็

แส้

แส้

แส้

แส้

ผมที่ไร้ความสามารถเหมือนไม่อยากให้ปรากฏในสายตา

เลยถูกผลักไสออกไป

ห้องของผมก็กลายเป็นห้องเก็บของใต้บันไดไปเสียแล้ว

แต่ผมไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังนะ

เพราะว่ามี "เป้าหมาย" อยู่

ถ้าเอาชนะพี่ชายที่ฉลาดที่สุดได้ ทุกคนก็จะยอมรับผม นั่นคือที่ยึดเหนี่ยวในใจของผม

คุณรู้ไหมครับ/คะ?

เชือกตีลงไปทีเดียว

มัน

เจ็บที่สุดเลยนะ!!

ผิวที่นุ่มนิ่มของเด็กๆ น่ะ

กระดูกมันจะเผยออกมาเลยล่ะ!!

พวกเขาก็ชอบที่จะเหวี่ยงมันอยู่เรื่อยเลย!!

ทำแบบนั้นทุกวัน

ทุกวัน

ทุกวัน

ทุกวัน!!

มะ

ด้วยเรื่องราวต่างๆ เนี่ย ผมก็เลยได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ดูเหมือนว่าครอบครัวจะมีเรื่องของหน้าตาต่อสังคมอะไรน่ะครับ

คุณก็ให้ผมได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยครับ

พี่ชายยังคงเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งอยู่

ในใจของผม ผมเป็นที่หนึ่ง

และระยะห่างนั้นก็ยิ่งกว้างออกไปเรื่อยๆ

ท่ามกลางสถานการณ์แบบนั้น

คุณ... รีเซร็อตต์ เอเดน ก็ปรากฏตัวขึ้นครับ

ขอร้องให้ช่วยดูรายงานให้หน่อย ถึงจะยอมทำแบบไม่เต็มใจ

ถูกติมาแล้วหลายครั้ง

แต่แค่ได้รับดูก็ดีใจแล้ว

เป็นช่วงเวลาที่เหมือน "ความฝัน" เลยครับ

แต่ก็ตระหนักได้ว่าถ้าทำแบบเดิมซ้ำๆ มันก็ไร้ประโยชน์

เลยไปตรวจทานเปเปอร์ของพี่ชายที่เป็นที่หนึ่งของผมครับ

แล้วจู่ๆ ก็

ได้เห็นเปเปอร์ของพี่ชาย แล้วก็พูดออกมาคำนึง

คุณก็มาหา

แล้วก็

แล้วก็บอกว่ามัน "น่าสนใจ"

แล้วก็ด้วยความง่ายดายต่อหน้าต่อตา

ได้เห็นสิ่งนั้น

แล้วก็ก้าวข้ามมันไปได้

ผมก็

ถึงกับสั่นไปทั้งตัวเลย

ถึงจะรู้ตัวได้ในชั่วพริบตาเดียวเองนะ...

ทันใดนั้น โลกก็รู้สึกคับแคบไปเลย

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

ด้วยความปรีดาอย่างยิ่งเลยล่ะครับ/ค่ะ!!

คนที่ "หนึ่ง" ก็คือคุณแล้ว!!

จากตรงนั้นเป็นต้นมา คุณก็รู้แล้วนี่ครับ/คะ!

ผมได้ฆ่าครอบครัวของทุกคนจนหมดสิ้นแล้ว!!

เพื่อที่จะได้เข้าสถาบันปรับปรุงพันธุ์

จำเป็นต้องใช้สมองที่ยอดเยี่ยม!!

มันเป็นเพราะว่า

มันสะดวกดีต่างหาก!!

เพื่อที่จะได้

ตัดขาดจากอดีต!!

คุณครับ/คะ

เพื่อที่จะก้าวข้ามคุณไปให้ได้!!!

●●●●●

เป็นไงบ้างครับ/คะ

คุณรีเซร็อตต์...

กับผมที่เติบโตมาจนสามารถบีบคั้นคุณได้ถึงขนาดนี้...

คุณคิดยังไงครับ/คะ?

บอกผมมาสิครับ/คะ

ขอโทษด้วยนะครับ/คะ

—...หลายอย่างที่ได้รู้มาตอนนี้—...

ถึงจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกนั้น แต่ว่า

ก็คิดอยู่พักหนึ่ง

ที่ยอมให้คุณเข้ามาในสถาบันปรับปรุงพันธุ์ก็เป็นความผิดของผมเอง

ดังนั้น... ขอโทษด้วยนะครับ

ด้วยแบบนี้...

มันดีแล้วเหรอ

เอแวาน...

ไม่มีข้อแก้ตัวเว้ย

ร๊ายยยย...

นี่มันอะไรกันเนี่ย "ขอโทษ" เนี่ยนะ

ไม่ต้องการหรอกน่า

อย่ามาขอโทษแล้วทำเหมือนว่าตัวเองแก้ปัญหาได้คนเดียวสิวะ!!

มันก็แค่ช่วยตัวเองไม่ใช่เหรอ!!

มันไม่ใช่แบบนั้นสิ มันไม่ใช่แบบนั้น...

ไม่ใช่นะ!!!

ไม่ใช่

ชานท์

ผม

ข้า

ดูนี่สิ!!!

การหลุดโลกที่มากขึ้น อารมณ์พลุ่งพล่าน สถานการณ์การรบกำลังเร่งตัวขึ้น

โปรดติดตามในครั้งหน้า!!