ตอน 1: Chapter 1

ตอนที่ 1 ทำความรู้จักกัน

ในฐานะลูกนอกสมรสของตระกูลผู้ดี มีฉันเอง

ฉันจะถูกรับไปอยู่บ้านใหญ่ที่เหล่าคุณนายอาศัยอยู่ค่ะ

ไม่ว่าคุณแม่เลี้ยงหรือคุณหนูจะทำอย่างไรกับฉัน ฉันก็จะยอมรับมันเอง...

อ้าว~? ทำไมมันถึงเหม็นจังเลยล่ะ~

แถมยังทำหน้าเศร้าอีกด้วยนะ

มาแล้วค่ะ

ขอโทษนะที่ต้องมาอยู่กับขยะด้วยกัน~?

มานี่สิ

แง!

ผมก็เสียทรงไปหมดเลย~

ให้ตายสิ...คุณพ่อเนี่ย ช่างปล่อยลูกตัวเองแบบนี้ได้ยังไงกันนะ แย่จริงๆ เลย

อืม? เขาว่ากันว่าข้างในใจสำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ

แต่จริงๆ แล้วรูปลักษณ์ภายนอกก็ควรได้รับการประเมินไม่แพ้กันนะ

สวยขึ้นแล้วนี่นา งั้นผมก็ควรจะดัดให้เป็นลอน แล้วจัดทรงให้ด้วยสิ

...เอ๊ะ??

ออกมาแล้วนะ สไตล์ที่แย่ของพี่สาว

ใบหน้าก็ยังดูเด็กอยู่เลยนะคะ

น่าจะมัดให้ดูน่ารักจะดีกว่าค่ะ

ชุดเดรสทรงใหญ่

เอ๋~??

????

อึก

กิโมโนทรงลูกปัด

พวกแกนี่

อย่าพูดเรื่องไร้สาระแล้วรีบเตรียมตัวซะ

คุณแม่ครับ!

ไม่ใช่นะครับคุณแม่ อย่าโกรธเลย!

ไม่ได้ทะเลาะกันจริงๆ นะครับ...

ทำไมพวกเธอถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนี้นะ...

คุณแม่สามีคงเป็นคนน่ากลัวมากสินะ...

เอาล่ะ ส่วนเรื่องที่พวกเธอจะนอนน่ะ...

กลับ...!!

พอดีว่าในโรงเก็บของมันมีที่ว่างอยู่พอดีเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณที่มันกันฝนกันลมได้นะ

แบบนั้นก็จะได้ห้องทำงานเป็นห้องของเธอเลยนะ!!

พวกเราจะขนหนังสือที่พ่อกองไว้ไปไว้ที่ห้องเก็บของให้หมดเลยครับ

คุณแม่

ครอบครัวใหม่ด้วย

หลังจากนี้เราไปดูดอกไม้ที่สวนกันนะ

เรื่องนั้นน่ะ ไปร้านบูติกกันดีกว่า

ให้ฉันเลือกให้เอง

โอ๊ย แย่จัง

มันไม่ใช่เรื่องที่จะคุยกันระหว่างกินข้าวหรอกนะ

โคเรน

อบอุ่นจังเลยค่ะ

ในฐานะลูกนอกสมรสของตระกูลใหญ่ ฉันก็เลย

คำเรียก

ถูกรับไปอยู่บ้านหลักที่เหล่าคุณนายอาศัยอยู่หลังจากคุณแม่เสียไป

ลูกของอนุอย่างฉันน่ะ โดยปกติแล้ว มันน่ารำคาญจะตาย...

ในเมื่อจะได้มาอยู่แล้ว ก็ต้องทำงานรับใช้หรืออะไรสักอย่างสิ!

คุณหนูจ๋า~?

คุณหนู มีอะไรให้รับใช้ไหมคะ~

พูดกับใครอยู่นะคะ?

เอ่อ... ขอโทษค่ะ ควรจะเรียกคุณว่ายังไงดีคะ...?

พี่สาวต้องเป็นตัวเลือกเดียวเลยสิคะ?

พี่สาวฉันไงล่ะ?

ใช่เลย บ้าออกแล้ว

แบบนั้นมันก็แยกไม่ออกระหว่างฉันกับพี่สาวเลยนี่นา?

เรียกฉันว่า "อาริ-เนะ" ก็ได้นะ

เดี๋ยวก่อน...

แซงหน้า!

ลูกสาวคนโต: มาริกะ

เอ๋??

ลูกสาวที่ขาดไป: อาซะ

ถ้างั้นก็เรียกฉันว่า "มาริ-เนะจัง" นะ!

อาริ-เนะคะ...

มาริ-เนะจัง

ค่ะ

อะไรเหรอ?

ไม่เป็นไรเหรอคะ...ถึงจะเรียกเหมือนเป็นครอบครัวแล้วก็เถอะ

เอ่อ... คุณแม่ครับ

ให้เรียกคุณแบบนั้น

ก็ไม่สมควรเลยค่ะ

เอ่อ... ขอโทษค่ะ! คงจะเผลอดีใจไปหน่อย

คุณแม่ของพวกคุณน่ะ

เป็นคุณแม่ที่เลี้ยงพวกคุณมาด้วยตัวคนเดียวเลยนะคะ

ไม่จำเป็นต้องฝืนเขียนความทรงจำทับซะทั้งหมดก็ได้ค่ะ

ถึงอย่างนั้นถ้าอยากจะเรียกจริงๆ ล่ะก็

เรียกแบบนี้สิ!

คุณแม่จ๋า!!

เฮฮ่า!

คุณแม่คะ ครอบครัวใหม่นี่

มีอะไรเหรอคะ?

ทุกคนน่ารักขี้เล่นมากเลยค่ะ

ในฐานะลูกนอกสมรสของตระกูลใหญ่ ฉันก็เลย

ถูกรับไปอยู่บ้านหลักที่เหล่าคุณนายอาศัยอยู่หลังจากคุณแม่เสียไป

แค่ท่านให้ทั้งเสื้อผ้า อาหาร และที่อยู่ ท่านก็ใจดีขนาดนี้แล้ว จะบ่นอะไรได้กันนะ...

มารยาทบนโต๊ะอาหาร

จะทำยังไงดีล่ะคะ... ฉันไม่เคยใช้ส้อมกับมีดให้ถูกวิธีเลยสักครั้ง...!

โอ๊ะ~

คนสามัญชนนี่ไม่รู้จักมารยาทบนโต๊ะอาหารเลยรึไงนะ?

คุสึอิ

นี่ๆ... แค่วันนี้เท่านั้นนะ?

นี่ค่ะ อ้าปากสิ

เหมือนดอกทิวบาคุโระเลย

ถ้ากินยากก็ให้เป็นแซนด์วิชให้ไหมคะ

เดี๋ยวก่อน...

เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวก่อน

นิดนึง นิดนึง นิดนึง

นี่คุณ! มะเขือเทศกับไข่ลวกแบบนี้ น้ำมันจะไหลออกมา กินยากจะตาย!

อะไรคะ พี่สาว? นี่คุณบ่นเพราะว่าให้ 'อ้าปาก' แล้วมันจะกินไม่ได้เหรอคะ?

เอ๋~~~??

นี่คุณเองก็ตั้งใจว่าจะบอกว่า "มันแตะปากแล้วนะคะ ♡" แล้วจะเช็ดให้ใช่ไหมคะ?

พวกเธอ ไม่ควรยืนตอนกินข้าวสิ

เอ่อ... คุณแม่คะ ขอโทษค่ะ

ไม่รู้จักมารยาทเหรอคะ

พวกเราแค่...

คุณ... ก่อนที่จะมาอยู่ตรงนี้กับหลังมาอยู่ตรงนี้เนี่ย

น่าจะอาหารที่กินก็ต่างกันใช่ไหมคะ

คะ... ค่ะ ทั้งวัตถุดิบและการปรุงรสก็

แต่ว่าพวกเราจะปรับตัวให้ได้เร็วเลยนะคะ ได้โปรด...

อย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะ

ถ้างั้นการย่อยในกระเพาะก็คงไม่ทันสิคะ!

เอ๋? เอ๋?

ช่วงนี้ก็ให้หั่นผักเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนนะคะ!!!!!!

รสชาติก็ให้จืดลงด้วยนะคะ!

คุณแม่คะ ครอบครัวใหม่นี่

นี่คุณแม่คะ แกงกะหรี่น่าจะดีกว่าไหมคะ?

แบบนั้นมันก็คงไม่ติดตัวไปจนถึงเมื่อไหร่หรอกค่ะ

ซว้า...

ก็จริงนะคะ ต้องลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ ถึงจะจำได้

วิธีการเข้าหาของคุณนี่สุดยอดไปเลยนะคะ