ตอน 27: Chapter 27

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้ว...

สีหน้าคุณมิยาดูเคร่งเครียดจังเลย

บรรยากาศของเหล่าอาจารย์ก็ดูตึงเครียดกว่าปกติ

บางทีความตึงเครียดอาจจะแผ่ซ่านออกมาด้วยก็ได้...

มาถึงแล้วครับ/ค่ะ...!

ใช่แล้ว วันนี้คือ

วันเปิดบ้านของโรงเรียนหญิงกุโค

การที่ผมกับคุณเทรุจะไปพร้อมกันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วครับ

คุณมิคุริก็ด้วยเหรอครับ

ลูกสาวของผมก็เป็นนักเรียนของโรงเรียนเหมือนกันครับ

คุณหนูของคุณมิคุริก็ทำหน้าที่เป็นประธานนักเรียนได้ดีมากเลยนะครับ

บรรยากาศดูเคร่งขรึมจังเลยครับ...!

วันเปิดบ้านของโรงเรียนแห่งนี้คือวันที่ผู้มีอำนาจมารวมตัวกัน

ถึงแม้จะเป็นครูของโรงเรียนอันทรงเกียรตินี้ก็ตาม—

ถ้าถูกผู้ปกครองจับตามอง วันรุ่งขึ้นก็มีข่าวลือว่าเป็นคนว่างงานซะอีก

มะ...

ชื่อนั้นน่ะ—

เอ๊ะ!?

จำได้ว่าคุณรับผิดชอบวิชาคณิตศาสตร์ในห้องของคุณอาริสะใช่ไหม?

มารี่ ไม่นะ

คุณแม่บอกว่าการสอนของคุณน่าสนใจมากเลยครับ/ค่ะ!

วันนี้ตั้งตารอเลยนะครับ/คะ!

ฮิ

เอ๊าาาาาาา

ตรงนั้นคือคุณยาชิโรกิ อาจารย์วิชาการงานบ้านครับ/ค่ะ! ตะมาริกะที่เคยบาดนิ้วทุกครั้งที่จับมีด ตอนนี้ก็สามารถหั่นผักได้แล้วจากการฝึกของคุณเลยครับ/ค่ะ!

ส่วนตรงนั้นคือภาษาอังกฤษ...

ได้ยินมาว่าการสนทนาภาษาอังกฤษของคุณเนี่ย ใช้ได้จริงมากเลยนะครับ/คะ!

คุณให้ความสำคัญกับการพูดคุยระหว่างแม่กับลูกเสมอเลย...

ซึเตกิ

?

อืม

ใกล้จะถึงห้องเรียนของรุ่นพี่แล้วล่ะ

ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันที่ห้องเรียนปี 1 นะ!

มาริกะ วิชาเรียน ภาษาอังกฤษ

ฉันแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เจอ

คุณสุดสัปดาห์นี้

กว่าเดิมออกเสียงได้ดีขึ้นไปอีกเลยนะ!

สมแล้ว...เป็นผลมาจากการสอนอย่างตั้งใจของคุณเทรุเลยนะคะ

เปล่าค่ะ

ถึงกับถ่อมตัวแบบนี้ก็ดูน่ารักดีนะคะ

ผลงานของตะมาริกะก็เป็นเพราะความพยายามของตะมาริกะเองนี่แหละครับ/ค่ะ!

นั่นเป็นหนังสือแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์เหรอครับ/คะ?

ต่อไปคือการสอนของคุณอาริสะ—

คณิตศาสตร์มือใหม่

ส่วนตัวแล้วผม/ฉันเป็นคนนอกวงการคณิตศาสตร์ครับ/ค่ะ—

แค่อยากจะได้สัมผัสส่วนเล็กๆ ของโลกที่ลูกสาวกำลังสนุกอยู่บ้างน่ะครับ

เรื่องของคุณตะมาริกะนี่ก็ดี แถมยังมีท่าทีที่เข้าหาลูกตัวเองด้วย... อยากจะเอาเป็นแบบอย่างไปตลอดชีวิตเลยครับ!

ห้องเรียนของคุณอาริสะ วิชาเรียน คณิตศาสตร์

คุณอาริสะเขียนสมการมาให้ถึงสามแบบเลยนะครับ

อันนี้มันมีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันไปตามคำตอบที่ต้องการเลย—

ห้องเรียนชั้นปีหนึ่งนี่

คุณเทรุคะ! ตรงนี้ค่ะ

บี

เดิมทีฉันตั้งใจจะดูการสอนของคุณริลตั้งแต่คาบแรกเลยนะคะ

เพราะว่ารุ่นพี่ชมรมจัดดอกไม้น่ะค่ะ ให้มาช่วยวิจารณ์ในเวลานี้—

คุณแม่คะ!

แค่...

มัมมี่ มาให้กำลังใจด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

อ๊ะ!

คุณคือคุณมิยาเหรอคะ?

คุณฮานะยามะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

โคกุระ มิยะ—

!?

ได้ยินเรื่องจากคุณริลมาแล้วล่ะค่ะ~

รูปร่างหน้าตาน่ารักมากเลยนะ! แต่ว่าวันนี้ขอเลนส์หน่อยไม่ได้เหรอคะ?

ตอนทัศนศึกษาเราสองคนเปื้อนโคลนกันไปเลย~

คุณเทรุ สวัสดีค่ะ

ขอสัมผัสหน่อยได้ไหมคะ? อ๊ะ! ผมสวยจังเลยนะ!

คุณริล สวัสดีค่ะ

คุณฮานะยามะ ขอบคุณมากนะคะ ขออนุญาตตอบแทนหน่อยนะคะ

ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าเชิญมาที่บ้านฉันนะคะ

ฮะวะ...

สวยจังเลย!

``

เหมือนมีสายตาจ้องมอง...

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ

ขออนุญาตเก็บเสียงพูดคุย แล้วเริ่มเข้าเรียนนะครับ/คะ

!

การที่มาอยู่ที่โรงเรียนนี้ได้ด้วยสถานการณ์ของคุณมิยาเนี่ย ถือว่าหายากมากเลยนะครับ/คะ

ได้ยินว่าโคกุระได้รับการรับเป็นบุตรบุญธรรมคนเดียวในปีนี้ด้วยนะ—

จิตใจของคุณเทรุนี่กว้างขวางอะไรอย่างนี้...

เป็นสายตาของท่านผู้ปกครองสินะครับ/คะ...

ถึงแม้จะเป็นตระกูลใหญ่แบบโคกุระ แต่การจะให้เข้าเรียนในโรงเรียนหญิงล้วนอันทรงเกียรตินี้เนี่ย...

วันนี้จะให้คุณอ่านเรียงความที่ทำเป็นการบ้านให้ฟังนะคะ

คุณโคกุระ

วะ...จากตัวฉันเหรอคะ!?

ถ้าฉันทำพลาดไปล่ะก็—

จะสร้างความลำบากให้คุณมัมมี่...

ครอบครัวของฉัน

ว้า...ฉันนี่

ฉันก็ต้องมาสังเกตการณ์การสอนเหมือนกันนี่นา

ถึงจะไม่ได้มาดูลูกสาวคนโปรดโดยตรงก็เถอะนะ

ในฐานะนักการศึกษา การเข้าข้างลูกตัวเองนี่มันเป็นเรื่องที่พูดได้ยากจริงๆ

ดังนั้นนี่ก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น—

ขอจบการนำเสนอไว้เท่านี้ก่อนนะคะ

เด็กดี

เด็กดีมากๆ เลย...

ไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลอะไรเลย...

เกิดอะไรขึ้นล่ะคะจ๊ะ...!?

ได้ยินว่าห้องเรียนของเธอน่ะคึกคักเป็นพิเศษเลยนะ

ช่างน่าอิจฉาจริงๆ เลยนะ

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

พวกเธอคุยกันให้เต็มที่ก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยคุยกันนะ

วันนี้เราไปกินกุ้งทอดข้างนอกกันเถอะ

ค่ะ!

ส่วนฉันน่ะ—

เกิดมาในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากคนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ค่ะ

ตอนที่แม่ที่ให้กำเนิดฉันจากไปสู่สวรรค์ แล้วฉันก็ใช้ชีวิตอยู่กับความโศกเศร้าและความโดดเดี่ยว

คนที่อยู่เคียงข้างและมอบที่ให้ฉันได้อยู่ด้วย ก็คือ

ครอบครัวทุกท่านที่อยู่ด้วยกันตอนนี้ค่ะ

คุณแม่คะ

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

หลังเลิกเรียนก็ได้รับกำลังใจจากท่านผู้ปกครองด้วยนะคะ

ดีแล้วที่มันคลี่คลายได้ก่อนที่หมัดของฉันจะทุบลงไปน่ะค่ะ

พอได้สัมผัสหัวใจของคุณมิยาแล้ว ทุกคนก็อยากจะให้กำลังใจเลยล่ะค่ะ

วันแรกที่มาเยี่ยมชม คุณแม่ก็มาดูด้วยใช่ไหมคะ?